ศัพท์ :

เสื่อทาทามิ

ขนาดห้องญี่ปุ่น เขาวัดกันเป็นจำนวน เสื่อทาทามิ ที่ใช้ปูพื้น. ปกติแล้วเสื่อจะมีขนาด 0.90 เมตร (2' 11.4") x 1.80 เมตร (5' 10.8"). ส่วนในเนื้อเรื่องตอนนี้ ขนาดของห้องควรจะประมาณ 32 ตร.เมตร (350 ตารางฟุต).

Sunken Hearts

คล้ายคลึงกับ โต๊ะโคะคัทซึ (โต๊ะไม้เตี้ยๆ มีเครื่องทำความร้อนอยู่ข้างใต้) แต่จะมีหลุมบุ๋มลงในใต้โต๊ะ. ทำให้คนที่นั่ง ๆ อย่างสบาย เพราะไม่ต้องงอขา คุกเข่า เหมือนโต๊ะโคะคัทซึ

Tabletop

เป็นเกมสงครามที่เอาหุ่นทหารตัวจิ๋วๆ ยืน แบ่งเป็นฝ่ายๆ แล้วสู้กัน (ผมเคยเล่นตอนเด็กมาก) แต่ความหมายในที่นี้ น่าจะเป็นว่า พวกคิยอนและฮารุฮิเล่นเกมกระดาน รอกันอยู่หลายเกม แต่พอสองคนนี้มาถึง ก็เริ่มเล่นเกมที่สำหรับที่สุด คือเกมสืบสวน.

Fukuwarai

เป็นเกมที่เล่นสืบต่อกันมาของญี่ปุ่นเล่นกันตอนปีใหม่. จะเอาผ้าปิดตา ให้หยิบชิ้นส่วนรูป (ของใบหน้า) ไว้ แล้วโดนหมุนตัวให้จำทิศทางไม่ได้ แล้วแปะชิ้นส่วนลงไปในใบหน้าว่างๆ (ข้อมูลวิธีเล่นเอามาจากเกม Pin the Tail on The Donkey)

Sugoroku

เป็นเกมกระดานของญี่ปุ่น ซึ่งโดยหลักจะคล้ายกับเกม backgammon ของชาวตะวันตก และส่วนน้อยจะคล้ายกับเกม งูตกกะได (snakes and ladders) พูดให้ง่าย คือ ทุกฝ่ายเล่นเกมเดินตัวเบี้ย ที่ควบคุมโดยการทอยลูกเต๋าสองลูกพร้อมกัน ได้แต้มเท่าไรก็ไปเท่านั้น แล้วก็ทำตามที่ช่องนั้นๆ ระบุให้ทำ เกมจะสิ้นสุดเมื่อมีฝ่ายที่เดินเบี้ยไปที่จุดเส้นชัย (แต่รายละเอียดจริงๆ ไปดูที่ : Sugoroku)

กรุณารอการอัพเดทของ baka-tsuki.

[ย้อนกลับไปหน้าหลัก เล่ม 6]

The end of the year is creeping up in the middle of the winter break. Originally we should have been looking forward to Koizumi and his merry men's detective game production, however on the very day that we had arrived at Tsuruya-san's villa, we found ourselves lost inside that strange house that is seemingly a mere daydream, and even led to a state of emergency from Nagato having fainted on the ski slopes and Haruhi screaming and yelling over it.

การสิ้นสุดของปีค่อยๆ เข้ามา ท่ามกลางปิดเทอมฤดูหนาว. แรกเริ่มพวกเราน่าจะได้รอคอยเกมสืบสวนที่โคอิซึมิและเหล่าเพื่อนผู้ร่าเริงของเขาเตรียมกันไว้ แต่แค่วันแรกที่พวกเรามาถึงบ้านพักตากอากาศของสซึรุยะ พวกเรากลับต้องหลงจากไปในบ้านพิลึกๆ ซึ่งมันเหมือนอยู่ในฝันกลางวันมาก และก็ต้องตกอยู่ในสภาวะฉุกเฉินเพราะนากาโตะ อยู่ๆ ก็หมดสติไปที่ลานสกี จนทำให้ฮารุฮิต้องกรีดร้องตกใจ.

It is good that Nagato's health has returned after having returned to the normal space. No matter how I put it, that was one very hectic day. The date on the calendar was the thirtieth of December, a day before New Year's Eve.

ยังดีที่สภาพร่างกายของนากาโตะกลับมาเป็นปกติหลังจากกลับสู่มิติปกติแล้ว. ไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็เป็นวันที่วุ่นวายมากวันหนึ่งทีเดียว. มันเป็นวันที่ 30 ธันวาคม หนึ่งวันก่อนวันสิ้นปี.

Come tomorrow - which is New Year's Eve...

พรุ่งนี้เป็นวันสิ้นปี...

The project long in planning is going as planned. That project is simply the surprise activity that busybody Koizumi is about to host, which doesn't really have to be done: the winter version of that messed up detective game. The only difference compared to the last game is that we know from the beginning that this is merely a game and that it is at the heart of the whole co-ed experience. As for the disaster on snow mountain, that mirage of a mansion, the fake all-nude Asahina-san, some principle of Mr. Euler and Nagato out cold with a high fever are just a serenade that nobody had expected to occur. That encounter wasn't Haruhi's style, and I really want to have a word with the nameless perpetrator. Although Nagato fell, at least Koizumi and I — is it debatable as to whether or not Asahina-san (small) contributed at all — had managed to somehow get through the obstacle course.

แผนการที่เตรียมไว้นานแล้วก็ยังคงดำเนินไปตามแผน. แผนการนั้นก็เป็นกิจกรรมที่ต้องการจะทำให้ประหลาดใจธรรมดาๆ ที่เจ้าคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านโคอิซึมิเป็นตัวต้นคิด ซึ่งจริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องทำแล้ว เพราะมันมีเกมสืบสวนที่เละเทะในเวอร์ชั่นหิมะถล่มเกิดขึ้นมา. สิ่งเดียวที่มันต่างกันก็คือ เกมสืบสวนของโคอิซึมินั้น พวกเรารู้กันตั้งแต่แรกแล้วว่ามันเป็นแค่เกม สำหรับเก็บไว้เป็นประสพการณ์ของการท่องเที่ยวด้วยกันในฤดูหนาวนี้. ส่วนวิกฤติบนภูเขาหิมะอันประกอบด้วย คฤหาสถ์ภาพลวงตา, อาซาฮินะโป๊ตัวปลอม, ทฤษฎีบางบทของ ออยเลอร์ และนากาโตะที่ต้องป่วยหนัก ทั้งหมดนับเป็นมโหรีประหลาด ที่ไม่มีใครคาดหวังจะได้เจอเหตุการณ์นั้น. การต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นั้นไม่ใช่แบบที่ฮารุฮิอยากเจอ และผมก็อยากจะคุยกับเจ้าตัวการมันสักหน่อยจริงๆ. เพราะว่านากาโตะต้องล้มป่วยลง ทำให้ผมและโคอิซึมิ คุยตัดสินใจกันจะไม่ให้ อาซาฮินะ (เล็ก) ต้องมีส่วนร่วมในเหตุการณ์นี้ และหาทางฟันผ่าอุปสรรคออกมา.

Right now in the apartment that we are in, we have Tsuruya-san who doesn't look to be the average person, as well as Koizumi's partners, which would become even more unnatural should I overlook them.

ตอนนี้ในบ้านพักที่พวกเรากำลังอยู่ มีสซึรุยะ ผู้ที่ดูไม่เหมือนคนปกติธรรมดาสักเท่าไร และเหล่าพรรคพวกของโคอิซึมิ ซึ่งยิ่งดูไม่ปกติกว่าซะอีก.

Finally, in a very SOS Brigade-esque... no, I should say very Haruhi-esque fashion, we can finally proceed ahead as planned with the extracurricular activities.

ที่สุดแล้ว ก็เป็นในแบบของกลุ่ม SOS...ไม่สิ ผมควรจะเรียกว่า ในสไตล์ของฮารุฮิ มากกว่า ตอนนี้พวกเราสามารถจะเริ่มทำกิจกรรมนอกหลักสูตรที่ได้วางแผนไว้ก่อน ได้แล้ว.

How this year could be concluded lingers on in my head and won't go away. It seems that only I have that question, so I better keep my mouth shut as I'm the minority.

ความคิดที่ว่าปีนี้จะสิ้นสุดลงแบบไหนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่เลิก. ดูเหมือนจะมีผมคนเดียวมั้ง ที่มีคำถามนี้อยู่ งั้นผมก็ควรจะปิดปากซะดีกว่า เพราะผมมันก็เสียงส่วนน้อยนี่.

Let us verify the cast for this act: There is myself, Haruhi, Nagato, Asahina-san, Koizumi, Tsuruya-san, my sister, Shamisen, Mori-san, Arakawa-san, as well as Tamaru Keiichi-san and his brother Yutaka-san.

เรามายืนยันดารานำแสดงละครบทนี้กันเถอะ : มี ผม ฮารุฮิ นากาโตะ อาซาฮินะ โคอิซึมิ สซึรุยะ น้องสาวผม ซามีซัน โมริ อาราคาว่า และทามารุ เคอิจิ และพี่ชายของเขา ยูทากะ.

Haruhi proposed that the sequel to the mystery tour to begin now.

ฮารุฮิเสนอให้เริ่มเรื่องราวทัวร์ปริศนาได้ ณ บัดนี้.

Come New Year's Eve, we start to gather after having finished Mori-san and Arakawa-san's breakfast over a raised public meeting place on the ground floor of Tsuruya-san's estate. That open space is as large as at least 20 tatamis and all covered with Cypress wood flooring, almost as if it is a wooden stage made for speech making or to stage a drama. There are eight sunken hearths that comfortably seat eight individuals each. Of course, the floor also has heating and a warm breeze comes from an efficient electric heater which keeps the people over the public area and the walkway really warm.

วันสิ้นปี พวกเรารวมตัวกันหลังจากกินอาหารเช้าที่เตรียมโดยโมริและอาราคาว่าเสร็จ และนัดเจอกันที่ชั้นล่างในบ้านพักของสซึรุยะ. พื้นที่โล่งๆ นี้กว้างขนาด เสื่อทาทามิ ิ 20 ผืนและเป็นพื้นไม้ไซปรัส (คลิ๊กเพื่อดูรูป) จนเหมือนว่ามันจะเป็นเวทีพื้นไม้ ซึ่งสร้างเพื่อไว้สำหรับทำการกล่าวสุนทรพจน์ หรือใช้เป็นฉากละครเวที. และยังมี sunken hearths (คลิ๊กเข้าไปอ่าน) 8 ที่นั่งซึ่งสามารถนั่งได้อย่างสะดวกสบาย. แน่นอน ที่พื้นยังมีความอุ่นและลมอุ่นแผ่วๆ มาจากเครื่องทำความร้อนชั้นดี ที่ช่วยให้คนในบริเวณโดยรอบและแถวทางเดิน อบอุ่น.

Looking out of the window, the sky above the ski slopes are about as bright as the kind of uniform blue you get when someone sprays blue paint over a polyester board, but today skiing is prohibited.

มองไปที่ข้างนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเหนือลานสกีสดใส เป็นสีฟ้า เหมือนที่คุณจะได้เห็นเมื่อใครสักคน พ่นสเปรย์สีฟ้าบนบอร์ดพลาสติก แต่วันนี้ถูกห้ามไม่ให้เล่นสกี.

"I am still a bit worried about Yuki, so let's stay indoors today."

"ฉันยังห่วงยูกินิดหน่อย งั้นวันนี้ก็อยู่กันแต่ในบ้านเถอะ. "


With that, Haruhi proclaims the skiing ban. Nagato has been using her expressionless look to try and convince Haruhi, who has been trying to drag her to see a doctor, that 'I am all right', but there is no one that can reverse the decision made by our own chief.

ดังนั้นเอง ฮารุฮิเลยประกาศห้ามเล่นสกี. นากาโตะพยายามใช้สายตาไร้อารมณ์ของเธอ บอกว่า 'ฉันสบายดีน่า' เพื่อจูงใจให้ฮารุฮิ ผู้ที่พยายามจะลากเธอไปหาหมอ เปลี่ยนความคิด แต่ก็นะ ไม่มีใครจะเปลี่ยนการตัดสินใจผู้นำของพวกเราได้หรอก.


"Hear this! No outing at least for today! Before I am sure that you have fully recovered, any contact sport and anything that might get adrenaline pumping are not for you, do you get it?"

"ฟังเอาไว้นะ ! วันนี้ห้ามออกไปข้างนอก ! ก่อนที่ฉันจะมั่นใจว่าเธอหายดีแล้ว ห้ามเล่นกีฬา หรืออะไรก็ตามที่จะทำให้สารอะดรีนาลีนสูบฉีด เข้าใจไหม ? "


Nagato looks at the eyes of Haruhi, which are as wide as the moon, and then turns her vision towards us who are lined up on the side. It is almost as if she is asking 'I am fine, but how about you?' It seems that there is more than one person that shares the sentiment.

นากาโตะมองที่ดวงตาทั้งสองของฮารุฮิ ซึ่งกว้างดั่งดวงจันทร์ แล้วจึงเบนสายตาของเธอมาหาพวกเรา ซึ่งเรียงแถวกันอยู่. เหมือนจะบอกว่า 'ฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่พวกเธอล่ะ ?' และดูเหมือนจะมีมากกว่าหนึ่งคน ที่ร่วมมีอารมณ์แบบเดียวกัน.


"I whole heartily agree. We would be worried if we are to leave Nagato-san aside while the rest of us going out. All for one and one for all... it might make for quite a tale."

"ผมเห็นด้วยเต็มที่เลย. พวกเราต้องมีกังวลแน่ ถ้าต้องทิ้งนากาโตะไว้ ขณะที่พวกเราออกไปกันหมด. ถ้าใจพวกเราเป็นหนึ่งเดียวกัน มันอาจจะสร้างเป็นตำนานขึ้นมาได้. "


Koizumi crisply replies. The non-full members, being my sister and Tsuruya-san, both readily agree. I am not sure why is it that I can't be sure of Shamisen's opinion, who my sister is carrying right now, but he didn't even make a sound, so I assume he has no comment.

โคอิซึมิตอบอย่างกระตือรือล้น. ส่วนสมาชิกไม่เต็มตัว อย่างน้องสาวของผมและสซึรุยะ ทั้งคู่ต่างก็เห็นด้วย. แต่ผมไม่มั่นใจหรอกนะ ว่าเจ้าซามีซัน ที่น้องสาวผมอุ้มอยู่ จะคิดยังไง แต่เมื่อมันไม่ส่งเสียงอะไรออกมา ผมก็คิดว่ามันคงไม่มีความเห็นอะไรมั้ง.


"Why don't we push the schedule ahead then." Koizumi's vision heads out of the window. "It's fine to have the detective game set to start this evening and end on the zero hour of the night to start early."

"เราเร่งกำหนดการเดิมให้เร็วขึ้นหน่อยดีไหม." สายตาของโคอิซึมิมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง. "มันก็ไม่เลวนะ ถ้าจะร่นเวลาเริ่มเกมสืบสวนที่ตอนแรกจะเริ่มตอนเย็นและจบตอนกลางคืน ให้มันเริ่มเร็วขึ้นหน่อย. "


Can we begin now? Please do this before Haruhi's burning eyes, glimmering in anticipation, start to roast my nerve cells.

งั้นพวกเราเริ่มซะตอนนี้เลยได้ไหม ? เริ่มๆ ซะก่อนที่ฮารุฮิจะมีสายตาเดือดพล่าน สะดุดใจกับการรอคอยนี้ และเริ่มย่างสดเซลประสาทผม.


"I apologize, but it is best to wait until snow starts to drift again. The weather forecast suggests that it will snow past noon so please wait until then."

"ผมขอโทษนะ แต่มันจะดีที่สุดถ้ารอจนกว่าหิมะจะเริ่มตกอีกครั้ง. พยากรณ์อากาศเขาทำนายไว้ว่า หิมะจะตกหลังเที่ยงน่ะ ช่วยรอจนถึงตอนนั้นแล้วกัน. "


I had only dragged that ridiculously heavy Shamisen over because you're the one that said that a cat is required. Now you say that you need to have it snowing. What is this? If you want snow, there's a pile of the stuff outside.

ผมต้องลากเจ้าแมวซามีซันที่น่าหัวเราะนี่มาด้วย ก็เพราะนายเป็นคนพูดว่าจำเป็นต้องมีแมวนะ. แล้วตอนนี้นายกลับมาพูดว่าจำเป็นต้องมีหิมะตก. มันอะไรกันนี่ ? ถ้านายต้องใช้หิมะ มันก็มีอยู่เพียบเลยข้างนอกนั่นไง.


"I need a condition of non-stop snowfall. Ahh, I cannot go on any further, for it is a part of the deception."

"ผมต้องการสภาพที่หิมะตกอย่างต่อเนื่องน่ะ. อ่า ผมอธิบายละเอียดกว่านี้ไม่ได้หรอก เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของแผน. "


Having said that, Koizumi smiles at the bright Calico in my sister's arms and grabs the hiking backpack next to the heater.

ขณะที่พูดอยู่ โคอิซึมิก็ยิ้มไปที่เจ้าแมวสามสี calico ในแขนน้องสาวผม แล้วไปหยิบเป้อุปกรณ์ไต่เขาที่ข้างเครื่องทำความร้อน.


"Having anticipated for such situation, I have brought several games with me, which should be enough to keep everyone busy even for an entire day."

"ผมกะแล้วว่าต้องเจอสถานการณ์แบบนี้ ผมก็เลยเอาเกมมาด้วยหลายเกมเลย คงพอทำให้ทุกคนไม่ว่างไปทั้งวันแน่. "


That I did anticipate somewhat, but with him taking out one board game after the next, I wonder if Koizumi simply detests video game or something?

ผมก็กะว่าต้องเจอแบบนี้อยู่บ้างเหมือนกันแหละ แต่พอเห็นเขาหยิบเกมกระดานออกมาอันแล้วอันเล่า ผมก็สงสัยว่าหมอนี่ไม่ชอบวีดีโอเกมหรืออะไรแนวๆ นั้นหรือเปล่า ?


Although we can really enjoy ourselves, but what of Mori-san and Arakawa-san? Arakawa, the butler that doubles as head chef and the ever busy maid Mori-san that has been constantly serving to our needs are actually members of the Organization which Koizumi is a part of, having been sent to keep an eye on Haruhi.

และก็ใช่ที่ว่าพวกเราสามารถเพลิดเพลินไปได้ แต่สำหรับโมริกับอาราคาว่าล่ะ ? พ่อบ้านอาราคาว่า ผู้ทำเหมือนเป็นหัวหน้าพ่อครัว และสาวใช้ที่ไม่เคยว่างเลย โมริ ผู้ต้องคอยบริการตามความต้องการของพวกเราตลอด ซึ่งทั้งคู่จริงๆ แล้วเป็นสมาชิกของ 'องค์กร' เดียวกับโคอิซึมิ ซึ่งถูกส่งมาทำหน้าที่จับตาดูฮารุฮิ.


The performance of the two were so reserved that I feel rather apologetic about it. Just as I was about to lend them a hand with the cooking as well as with the cleaning duties —

ทั้งสองคนทำได้สมบทบาทจนผมต้องเห็นใจ. ขณะที่ผมกำลังจะไปช่วยพวกเขาทำอาหาร รวมทั้งทำความสะอาด ---


"There no need. I sincerely thank you for your goodwill."

"ไม่ต้องหรอก. ขอบคุณจริงๆ สำหรับความหวังดี. "


The demure group of two kindly rejected it.

ทั้งสองต่างก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล.


"These are duties within our jurisdiction and are our responsibilities."

"มันเป็นหน้าที่ในขอบเขตความรับผิดชอบและการตัดสินใจของพวกเรา. "


Eh? Are the two of them really butler and maid in real life? Would they have been hired by Koizumi and his cohorts from his group to come over in order to put on a show?

เอ่อ ? ทั้งสองคนเป็นพ่อบ้านและสาวใช้จริงๆ เลยหรือเปล่าเนี่ย ? และพวกเขาโดนโคอิซึมิและพวกพ้องจ้างมาให้ร่วมแสดงหรือเปล่าเนี่ย ?


Perhaps having spotted my concern, Arakawa-san removed the professional mask and put a full smile on his face.

บางทีเขาอาจพบว่า ผมคิดสนใจบางอย่าง. อาราคาว่าเลยถอดหน้ากากความเป็นมืออาชีพของเขาออก และแสดงรอยยิ้มบนใบหน้า.


"It is all due to having gone through professional training."

"ทั้งหมดนี้ก็เพราะผมได้ผ่านมาฝึกสำหรับเป็นมืออาชีพมาน่ะครับ. "


He explained to me. As such, the two are nowhere to be seen in this public area and are probably busy in the kitchen.

เขาอธิบายให้ผมฟัง. และจากนั้นเอง ทั้งสองคนก็ไม่ได้อยู่พื้นที่ส่วนรวมนี้อีกต่อไป เพราะต้องไปยุ่งอยู่ในห้องครัว.


As for the other two actors that have yet to appear, being Tamaru Keiichi-san who had made his vast fortunes that affords him a lone island as a summer resort from the field of biotechnology, and his brother Yutaka-san. The appearance of the two is the highlight of Haruhi's career on the field of tabletop games. The nerve-wrecking convention that is to be the after-meal exercise and uses punishment games as the bet as Haruhi becomes a billionaire and us being knee-deep in debt is set to begin by two'o clock in the afternoon.

และสำหรับตัวละครอีกสองตัวที่เพิ่งมาปรากฎตัว ได้แก่ ทามารุ เคอิจิ ผู้ซึ่งมีโชคอย่างมากมาย ทำให้เขาสามารถเป็นเจ้าของรีสอร์ทพักร้อน ที่เกาะโดดเดี่ยว เพราะความสำเร็จจากงานทางเทคโนโลยีชีวภาพ. และน้องชายของเขา ยูทากะ. การปรากฎตัวของพวกเขาเป็นจุดเด่นให้กับฮารุฮิ ในเกม tabletop . การชุมนุมที่ชวนให้ประสาทเสียซึ่งเป็นการออกกำลังหลังอาหาร และเป็นเกมที่ผู้แพ้ต้องโดนลงโทษ ซึ่งพนันกันว่า ฮารุฮิจะกลายเป็นเศรษฐีเงินล้าน ขณะที่พวกเราคงกลายเป็นคนมีหนี้ท่วมหัว มันถูกกำหนดไว้ให้เริ่มประมาณบ่ายสองโมง. ( กล่าวถึงเกมสืบสวน)

The two guests are led to the public area by Arakawa-san who went out to greet them and the chat with us a little.

อาราคาว่า ได้ออกไปต้อนรับ และพาแขกทั้งสองคนมาทั้งที่ๆ พวกเรารวมกันอยู่ และพูดคุยกับพวกเราเล็กน้อย.


"If not for the train delay due to the snow, we would have arrived in the morning."

"นี่ถ้ารถไฟไม่ออกช้ากว่ากำหนดเพราะหิมะตก พวกเราน่าจะมาถึงกันตั้งแต่เช้านี้แล้ว. "


Tamaru Keiichi-san, who appears to be an ordinary uncle no matter how you see him, has as warm as smile as the one he had in summer.

ทามารุ เคอิจิ ผู้ซึ่งอยู่เหมือนเป็นคุณลุงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ได้ยิ้มอย่างอบอุ่นเหมือนเช่นที่เขาเคยยิ้มในฤดูร้อน.


"Ahh, everyone, it's been a while."

"ไง ทุกคน ไม่ได้เจอกันได้พักนึงแล้วสินะ. "

Tamaru Yutaka-san, the sunshine boy shows an exaggerated smile at Koizumi as he greets us by waving his hand, and then proceeds to talk to Tsuruya-san:

ทามารุ ยูทากะ หนุ่มผู้ร่าเริงแจ่มใส ได้ยิ้มกว้างไปที่โคอิซึมิ ขณะที่เขาทักทายพวกเราโดยการโบกมือ แล้วจึงพูดคุยกับสซึรุยะ.


"Hi, my name is Tamaru, pleased to meet you, and thank you for your hospitality. To have been invited to come to Tsuruya family's retreat is an honor."

"สวัสดีครับ ผมชื่อทามารุ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ และขอบคุณสำหรับการต้อนรับ. การได้รับคำชวนให้มาเที่ยวสถานที่ส่วนตัวของตระกูลสซึรุยะนับเป็นเกียรติแก่ผมมาก. "


"Not at all, don't be so modest!"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นหรอก ! "


Tsuruya-san happily continues:

สซึรุยะพูดต่ออย่างมีความสุข :


"You are all friends of Koizumi-kun and with the entertainments that you've all prepared, I am more than happy about everything! I love a good show!"

"พวกคุณทั้งหมดเป็นเพื่อนของโคอิซึมิ และยิ่งเตรียมเรื่องสนุกๆ ไว้ให้พวกเรา ฉันล่ะยิ่งกว่าดีใจอีกสำหรับทุกๆ อย่าง ! ฉันชอบการแสดงดีๆ ! "


No matter who she talks to, Tsuruya-san seems to have a way of turning the other person into a friend in the matter of fifteen seconds. She must be like that in Asahina-san's class. I am quite envious of the male students in that class.

ไม่ว่าเธอจะพูดกับใคร ดูเหมือนว่าสซึรุยะจะสามารถหาทางเปลี่ยนในคนอื่นกลายเป็นเพื่อนคนหนึ่งได้ ภายในเวลาสิบห้าวินาที. เธอก็น่าจะเป็นแบบนั้นด้วยในห้องเรียนของอาซาฮินะ. ผมล่ะอิจฉานักเรียนชายในห้องนั้นนักเชียว.


Mori-san and Arakawa-san greet the Tamaru brothers once more.

โมริและอาราคาว่าได้พูดต้อนรับพี่น้องทามารุอีกรอบ.


"We welcome your arrival, dear guests."

"พวกเรายินดีต้อนรับการมาถึงของพวกคุณครับ/ค่ะ. "


"Sorry to trouble you all even in winter." Keiichi-san gives an awkward smile. "Thanks for everything, Arakawa."

"ขอโทษที่ต้องรบกวนพวกเธอ แม้แต่ในหน้าหนาวด้วยนะ. " เคอิจิยิ้มอย่างเคอะเขิน. "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ อาราคาว่า. "


"Have you all had lunch by now?"

"พวกคุณทานอาหารเที่ยงหรือยังคะ ? "


Mori-san inquires with a smile. Yutaka-san replies.

โมริถามพร้อมด้วยรอยยิ้ม. ยูทากะตอบ.


"We have already ate on the train. Please bring our luggages to our room"

"พวกเรากินมาจากบนรถไฟแล้ว. รบกวนช่วยเอากระเป๋าเดินทางของพวกเราไปที่ห้องด้วยนะ. "


"Of course, please leave the luggages to me."

"ได้สิครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง. "


Arakawa-san returns a deep bow as he suddenly gives Koizumi a look.

อาราคาว่า โค้งตัวลงต่ำ ขณะเดียวกัน อยู่ๆ เขาก็มองโคอิซึมิครั้งหนึ่ง.


"Well then, everyone,"

"ถ้างั้นก็ ทุกคนครับ "


Koizumi stands up like the the priest in a marriage ceremony-

โคอิซึมิลุกขึ้นเหมือน นักบวชผู้กำลังประกอบพิธีแต่งงาน-


"with everyone so anxious to start, let us begin the game, of course that might be of inconvenience to the Tamaru brothers who have just arrived."

"ในเมื่อทุกคนต่างก็ร้อนใจอยากให้เริ่ม งั้นพวกเราก็จะเริ่มเกมกันสักที แน่นอนนี่อาจจะไม่ค่อยสะดวกนัก สำหรับพี่น้องทามารุ ผู้ซึ่งเพิ่งเดินทางมาถึง. "


His smile seems a little stiff. Could it be that Koizumi lacks confidence with the game arrangements, or that some awkward situation is awaiting us?

รอยยิ้มของเขาดูจะฝืดๆ อยู่นิดหน่อย. เป็นไปได้ไหมว่าโคอิซึมิจะไม่ค่อยมั่นใจในเกมที่วางไว้ หรือว่าจะมีสถานการณ์ที่ติดขัดรอคอยพวกเราอยู่ ?


"Let me state that the only victim will be Keiichi-san. This will not become a serial murder case. That and that there is only one murderer so please overrule the possibility of multiple suspects. As for motivation... you can ignore it as there is no meaning in that. Lastly, starting from now-" He points to the clock of the wall, "-which would be from two to three in the afternoon, save Arakawa-san and Mori-san, no other person may leave this public area. Yutaka-san is to stay here as well. If there is any matter that needs to be done, please do them now. Can all of you abide by those rules?"

"ผมขอกำหนดไว้ก่อนนะครับ ว่าเหยื่อคนเดียวในคราวนี้ จะเป็นคุณเคอิจิ. คราวนี้จะไม่เป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง. คราวนี้จะมีฆาตกรเพียงคนเดียว ดังนั้นช่วยกำจัดความเป็นไปได้ที่จะมีผู้ต้องสงสัยหลายคนออกไปนะครับ. ส่วนแรงจูงใจ... พวกคุณไม่ต้องไปสนใจก็ได้ เพราะมันไม่มีความหมายหรอก. สุดท้ายนี้ ขอให้เริ่มเกมได้ ณ บัดนี้- " เขาชี้ไปที่นาฬิกาบนผนัง "-ระหว่างบ่ายสองถึงสามโมง นอกจากอาราคาว่า และโมริ ไม่อนุญาติให้คนอื่นๆ ออกจากพื้นที่ส่วนรวมนี้นะครับ. ยูทากะ ก็ต้องอยู่ที่นี่เหมือนกัน. ถ้ายังมีเรื่องอะไรต้องทำก่อน ก็ช่วยทำซะตอนนี้นะครับ. ทุกคนช่วยทำตามกฎที่ว่ามาทั้งหมดนี้ ได้ไหมครับ ? "


Everyone nods.

ทุกคนพยักหน้า.


"There are still seven minutes till two'o clock, but that's not a problem. Let us begin."

"ยังเหลืออีกเจ็ดนาทีกว่าจะถึงบ่ายสอง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา. งั้นเราก็เริ่มกันเลย. "


Koizumi gives a nod to Tamaru Keiichi-san.

โคอิซึมิพยักหน้าให้ทามารุ เคอิจิ.


"Well then-"

"ถ้างั้น- "


Keiichi scratches his head with an awkward look, as he is once again the centre of attention by repeating the role of the victim as he was in summer, and stands up then talks to us as if he is baiting us:

เคอิจิเกาศีรษะด้วยท่าทางเงอะงะ เพราะตอนนี้เขากลายเป็นจุดศูนย์รวมของความสนใจ เพราะเล่นบทเหยื่อซ้ำอีกครั้งแล้ว (หลังจากครั้งก่อนฤดูร้อน) และลุกขึ้นพูดกับพวกเราเหมือนจะอ่อยเหยื่อล่อเรา.


"I suppose that my room is the small hut outside the main house."

"ผมเดาว่าห้องผม น่าจะเป็นกระท่อมเล็กๆ ข้างนอกบ้านหลังหลัก. "


"Yes, please follow me." Mori-san says.

"ใช่ค่ะ ช่วยตามฉันมาค่ะ. " โมริพูด.


"I would like to take a little nap. Having to wake up so early this morning leave me sleep deprived. I might also have some cold, as my nose is acting up."

"ผมอยากจะหลับสักงีบ. ต้องเดินทางมาแต่เช้า ทำให้ผมนอนไม่พอ. นี่ผมอาจจะป่วยด้วย เพราะเริ่มคัดจมูกแล้ว. "


"O yes, Keiichi-san is allergic to cats. This might have been caused by the cat."

"โอ ใช่ เคอิจิแพ้ขนแมวนี่นา. นี่ต้องเป็นเพราะแมวแน่. "


Even for an act, this is getting too carried away.

ถึงจะเป็นแค่การแสดง แต่นี่ก็จะต้องถูกแบกออกไป.


"Might be. Ahh, don't worry too much about it. My cat allergy is not all that serious. It is a pain to be in a small room, but it isn't much a problem if we are in a wide open space."

"บางทีมั้ง. อ่า ไม่ต้องห่วงนักหรอก. อาการแพ้แมวของผมไม่หนักหรอก. มันก็แย่หน่อยถ้าอยู่ในห้องเล็กๆ แต่ไม่มีปัญหาหรอก ถ้าอากาศถ่ายเทสะดวก. " (หมายถึงอาการแพ้แมว ไม่ได้หมายถึงต้องอยู่กระท่อม)


After that he gives a reminder:

หลังจากนั้น เขาก็เตือน :

"O yes, can you come and wake me at about four-thirty? Is that ok? At four-thirty?"

"จริงสิ เธอช่วยไปปลุกฉันตอนประมาณสี่โมงครึ่งได้ไหม ? ตอนสี่โมงครึ่งน่ะ ? "


"Of course."

"ได้ค่ะ. "


Mori-san bows, and stands up straight elegantly as she walks out.

โมริโค้งคำนับ และลุกขึ้นตรงอย่างสง่างาม จากนั้นก็เดินออกไป.


"Please follow me. This way."

"ช่วยตามฉันมาทางนี้ค่ะ. "


In order to catch up to Mori-san, Keiichi-san disappears into the hallway after having spewed out a whole bunch of long-winded lines. The whole space suddenly screams all's right with the world.

เพื่อที่จะตามโมริไป เคอิจิเลยหายไปในทางเดินหลังจากกล่าวบทยาวๆ หลายๆ ท่อนจบลง. ไม่มีอะไรผิดปกติ.


"I will take my leave then. Yutaka-san, I will help you with the luggage."

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ. ยูทากะ ผมจะช่วยถือกระเป๋าเดินทางให้ครับ. "


Arakawa-san the butler gives a full nighty-degree bow and quickly leaves after having grabbed the bag and the coat.

พ่อบ้านอาราคาว่า โค้งคำนับ เก้าสิบองศา และรีบออกไปหลังจากคว้ากระเป๋าเดินทางและเสื้อโค้ทได้.


Having send them all with his eyes, Koizumi faked clearing his throat:

โคอิซึมิส่งพวกเขาทั้งหมดจากไปด้วยสายตา แล้วแกล้งทำเป็นกระแอม.


"With that, scene one has come to an end. Please enjoy yourselves on this wide-open floor."

"จากนั้น ฉากที่หนึ่งก็ได้จบลง. ขอให้พวกเธอเพลิดเพลินอยู่บริเวณกว้างๆ นี่สักพักนะ. "


"Hold it."

"เดี๋ยวก่อน. "


Haruhi objects.

ฮารุฮิปฏิเสธขึ้นมา.


"What's with the hut? Where is it if it exists?"

"กระท่อมอยู่ไหน ? ถ้ามันมีอยู่จริง แล้วมันอยู่ไหน ? "


"Yea." Tsuruya-san responds. "It was not built with the house, and is just a very small extension. Eh? Did none of you spot it?"

"จ้ะ. " สซึรุยะตอบ. "มันไม่ได้สร้างพร้อมกับบ้าน และก็ไม่ค่อยดึงดูดความสนใจเท่าไรหรอก. เอ๋ ? พวกเธอไม่ได้สังเกตุมันเลยสักคนเหรอ ? "


"Not at all. Koizumi-kun, to hide any lead is against the rule. Not telling us is just not fair. Let's all go and take a look."

"ไม่เลยสักนิด. โคอิซึมิ จะมาปิดปังข้อมูลน่ะผิดกฏนะ. ไม่บอกเราไว้ก่อนนี่ไม่ยุติธรรมเลย. ให้ทุกคนไปดูกับเดี๋ยวนี้เลย. "


"I have wanted to take everyone there later on..."

"ผมก็ว่าจะพาทุกคนไปทีหลัง... "


Koizumi's smile is rather forced with how fast the pacing of things have become. However there seems to be room to salvage the situation after he having a look at the clock.

โคอิซึมิ เหมือนจะยิ้มแบบโดนบังคับจากสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว. อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาดูนาฬิกาแล้ว ก็เหมือนจะมีทางกอบกู้สถานการณ์ได้.


"I understand. It's not a problem to go and have a look right now."

"ผมเข้าใจ. มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรที่จะไปดูกันตอนนี้เลย. "


"Over here!"

"ทางนี้ ! "


Tsuruya-san heads out in the lead. Everyone else naturally follow. Even my sister has come along while hugging Shamisen. Although I don't really think that the girl and the cat are of any help with the deduction.

สซึรุยะเดินออกนำไปก่อน. คนอื่นจึงตามไป. แม้แต่น้องสาวผมก็อุ้มเจ้าซามีซันตามมา. แม้ว่า ผมจะไม่คิดว่าน้องสาวผมและเจ้าแมวจะช่วยคิดอะไรได้.


Right out of the public area is a walkway facing the center court. The wall outside is plastered with translucent glass, and the scene outside the courtyard is crystal-clear through the glass.

ทันที ที่ออกจากพื้นที่ส่วนรวมก็เป็นทางเดินอีกด้านหนึ่งเป็นสนามส่วนกลาง. กำแพงภายนอกประกบด้วยกระจกโปร่งแสง และวิวข้างนอกลานบ้านที่มองผ่านกระจก ใสเหมือนแก้ว.


Without knowing when, snow start to drift from the sky.

หิมะได้ลอยล่อง ตกจากท้องฟ้า อย่างที่ไม่รู้ว่าเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่.


The snow accumulated all the way up to the knees. The construction of the courtyard is Japanese leaning, and it is only because of the snowfall that it seems to be totally white everywhere. Within this white scenic, a small building that looks to be a hut stands by its own.

หิมะที่ตกสะสมอยู่ตลอด ได้สูงถึงระดับเข่า. โครงสร้างของลานบ้านเป็นแบบญี่ปุ่น และเนื่องจากหิมะตกอยู่ ทำให้มันขาวไปทุกหนทุกแห่ง. ในทิวทัศน์ขาวแบบนี้ มีสิ่งปลูกสร้างเล็กๆ ที่ดูเหมือนกระท่อมตั้งอยู่โดดๆ หนึ่งหลัง.


After about a minute of walk, Tsuruya-san opens the door leading to the courtyard and points to the building:

หลังจากเดินกันอยู่ประมาณหนึ่งนาที สซึรุยะได้เปิดประตูที่จะพาไปสู่ลานบ้านออก และชี้ไปที่สิ่งก่อสร้างนั่น.


"That is the hut where my grandfather used to meditate. He hated noise and in order to escape from the clamours of the villa, he locks himself inside whenever we come here on vacation. Don't come if you don't like the noise! But it's odd not to invite him. He's a tough old geezer to please."

"นั่นไงกระท่อมที่ปู่ฉันเคยใช้เป็นที่พักสงบอารมณ์. เขาเกลียดเสียงดังและเพื่อที่จะหนีจากความอึกทึกของบ้านพัก เมื่อพวกเรามาที่นี้ในช่วงวันหยุด เขาก็จะล็อคตัวเองอยู่ในนั้น. อย่ามาสิ ถ้าปู่ไม่ชอบเสียงดังน่ะ ! แต่มันก็คงดูแปลกถ้าไม่ชวนท่าน. ท่านเป็นคนแก่ที่ไม่ค่อยพอใจอะไรง่ายๆ เลย. "


Tsuruya-san might be complaining about it but her tone is filled with a sense of longing about it.

สซึรุยะอาจจะบ่นกระปอดกระแปดเกี่ยวกับมัน แต่น้ำเสียงเธอก็เต็มไปด้วยความคะนึงหาเรื่องเก่าๆ นี้.


I carefully observe every detail without overlooking anything. There is no solid wall anywhere in the passage that starts from the door from the villa to the hut. Only the roof keeps out the snow. Thanks to that, the stone path from the house to the small hut is covered by snowflakes. Thank goodness that there's only light snowfall today as things won't be so good in a blizzard.

ผมตรวจสอบในทุกรายละเอียด โดยไม่มองข้ามอะไรเลย. ไม่มีกำแพงกั้นบนทางเดินจากประตูของบ้านพัก มายังกระท่อม. มีเพียงหลังคาเท่านั้นที่กันหิมะไว้. ต้องขอบคุณเรื่องนั้น ทางพื้นหินจากบ้านสู่กระท่อมเล็กๆ ตั้งไปด้วยเกล็ดหิมะ. ขอบคุณพระเจ้า ที่วันนี้มีแค่หิมะตกเบาๆ สิ่งต่างๆ คงไม่ดีแน่ ถ้ามีพายุหิมะตก.


The subzero air that blows in from the wide open door freeze us without any jacket to death, especially Shamisen who is struggling about with a bad mood as he wants to get back to his warm bed. My sister finds Shamisen in this mood to be highly amusing, and before I can stop her, she heads out of the walkway after putting on her slippers and pushes Shamisen close to the piles of snow.

ลมหนาวที่เย็นต่ำกว่าศูนย์องศา พัดเข้ามาจากประตูที่เปิดกว้าง แช่พวกเราที่ไม่ได้ใส่เสื้อแจ็คแก็ตให้แข็งตาย โดยเฉพาะเจ้าซามีซัน ที่ดิ้นรนอยู่อย่างอารมณ์เสีย เพราะมันอยากกลับไปที่เตียงอุ่นๆ ของมัน. การที่น้องสาวผม ได้เห็นมันมีอารมณ์นี้ ทำให้เธอสนุกสนานมาก และก่อนที่ผมจะทันหยุดเธอ เธอก็ออกไปจากทางเดิน และสวมสลีปเปอร์ของเธอ และผลักเจ้าซามีซันไปใกล้ๆ กองหิมะ.


"Hey, Shami, this is snow. Want to eat it?"

"นี่ ซามี นี่งายหิมะ. กินม๊า ? "


Shami shakes about like a carp trying to break free from the fishing wire, and the moment that he breaks free of my sister's arms, he gives a 'umeow~' in a show of his own dissatisfaction and storms back to the house and vanishes without a trace. No doubt that he is going back onto the floor to continue with his sleep.

ซามีสั่นเหมือนปลาคาร์ฟพยายามจะดิ้นจากสายเบ็ดตกปลา และตอนที่มันหลุดออกมาจากแขนน้องสาวผมได้ มันขู่ 'ฟ่ออ~' เพื่อแสดงความไม่พอใจของมัน และวิ่งพุ่งกลับเข้าบ้าน และหายไปอย่างไร้ร่องรอย. ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันต้องกลับไปนอนต่อที่พื้นแน่ๆ.


"Ara."

"อา. "


Mori-san, after having led Keiichi-san into his room, comes along our way on the stone pavements with a movement so light as if she's weightless. This beauty of age unknown gives us a charming smile.

โมริ หลังจากได้พาเคอิจิไปที่ห้องของเขา ก็ได้เดินมาทางเราบนพื้นปูหิน พร้อมด้วยการเคลื่อนไหวแผ่วเบา เสมือนเธอจะไร้น้ำหนัก. สาวสวยที่ไม่รู้ว่าอายุเท่าไร ได้ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ให้กับพวกเรา.


"Is there something that I can help you all with? If you need to find Keiichi-sama, he would be inside the hut."

"มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ ? ถ้าพวกคุณต้องการพบเคอิจิ เขาน่าจะอยู่ข้างในกระท่อม. "


"You sure?" Haruhi questions with her face showing a sceptical look.

"เธอแน่ใจเหรอ ? " ฮารุฮิถาม พร้อมด้วยท่าทางกังขา.


"I am positive." Koizumi answers instead. "That is because the script is set up this way."

"ผมช่วยยืนยันแล้วกัน. " โคอิซึมิตอบขึ้นมาแทน. "นั่นเพราะบทมันกำหนดมาแบบนี้. "


When we return to the public area, the clock points exactly to two'o clock. Koizumi sighs apparently in relief.

เมื่อพวกเรากลับไปที่ส่วนรวม นาฬิกาชี้ไปตรงบ่ายสองโมง. โคอิซึมิถอนใจอย่างโล่งอก.


"Allow me to remind everyone not to leave on your own before three'o clock. If you have to do so, please allow me to escort you."

"ขอให้ผมเตือนทุกคนหน่อยนะ ว่าห้ามออกจากบริเวณนี้ก่อนบ่ายสามโมง. ถ้าใครมีความจำเป็น ขอให้ผมได้ติดตามไปด้วยแล้วกัน. "


Koizumi walks to the bag over the corner and starts to take things out of it. Why not just take everything out at once?

โคอิซึมิเดินไปที่กระเป๋าตรงมุมและเริ่มเอาของออกมาจากมัน. ทำไมไม่เอาออกมาให้หมดในคราวเดียวไปเลยนะ ?


"Hmm?"

"ฮือ ? "


I noticed something. Shamisen is nowhere to be seen. Koizumi has placed things over where the heater is and the cushion that is placed over the heat vent is the preferred seating of the cat. I thought that he'd be laying there still by this point. Although this doubt-

ผมสังเกตุพบบางอย่าง. ซามีซันหายไป. โคอิซึมิได้วางของลงบนที่ซึ่งเครื่องทำความร้อนอยู่ และเบาะที่วางบนช่องลมร้อน นั่นน่าจะเป็นที่นั่งของเจ้าแมว. ผมคิดว่ามันน่าจะนอนอยู่ตรงนี้ จนถึงตอนนี้. แต่แล้วความสงสัย -

"Let us play this to pass the time. Is that alright, Suzumiya-san?"

"มาเล่นนี่ ฆ่าเวลากัน. ดีไหม สุซึมิยะ ? "


vanishes without a trace with Koizumi's comments.

- ก็หายไป กับคำแนะนำของโคอิซึมิ.


"Sure." Haruhi seems to be in high spirits for some reason. "It might be a bit early, but we'd be playing later on anyway, so might as well. Koizumi-kun, gimme that."

"แน่นอน. " ฮารุฮิดูเหมือนจะมีอารมณ์ด้วยเหตุผลบางอย่าง. "มันอาจจะเร็วไปนิด แต่ไงเดี๋ยวพวกเราก็ต้องเล่นมันทีหลังอยู่ดี งั้น โคอิซึมิ ส่งนั่นมา. "


Haruhi grabs a paper bag from Koizumi and takes out some strange things from it. A couple of paper that might be for sketching and the same amount of mail envelopes are taken out. I suddenly feel a sense of anxiousness that it kind of hard to describe.

ฮารุฮิคว้าเอาถุงกระดาษจากโคอิซึมิและหยิบเอาของประหลาดๆ ออกจากมัน. กระดาษสองแผ่นที่น่าจะเอาไว้เขียน และซองจดหมายสองซอง. อยู่ๆ ผมก็รู้สึกกังวลอย่างยากที่จะอธิบาย.


"This is Fukuwarai." Says Haruhi. "Did you all play it when we were kids? This is meant for tomorrow, but it would be a waste of time to not play it right now."

"นี่คือ Fukuwarai . " ฮารุฮิพูดขึ้น. "พวกนายเคยเล่นมันตอนสมัยยังเป็นเด็กไหม ? มันมีความหมายสำหรับพรุ่งนี้ แต่ก็คงเสียเวลาเปล่า ถ้าไม่เล่นมันซะตอนนี้เลย. "


This is obvious just from the looks of the setup. Be it the facial features of the hairline, all of these are cute version of our portraits. They are actually very true to the original, and are quite identifiable even without facial features such as eyes or nose. That should be the reason why Haruhi's so very complacent right now.

เป็นที่ชัดเจนแค่ดูจากรูปแบบที่เห็น. มันเป็นรูปใบหน้าที่มี เส้นผม ทั้งหมดนั่นเป็นเหมือนรูปภาพของพวกเราในเวอร์ชั่นที่ดูสวย. มันสมจริงมาก และพอจะบอกได้ว่าเป็นใคร แม้แต่ไม่มีองค์ประกอบบนใบหน้าอย่างเช่น ตา หรือ จมูก. นี่น่าจะเป็นเหตุผลที่ฮารุฮิพอใจมาก ในตอนนี้.


"This is my work. I did it myself! And it's all done by hand. There's even one for Tsuruya-san. I even did one for for your sister knowing that she's coming along. Sorry about that Yutaka-san~ I don't have much of an impression of your face..."

"นี่เป็นผลงานของฉัน. ฉันทำมันเองล่ะ ! และทั้งหมดทำกะมือ. มีแม้แต่สซึรุยะนะ. ฉันยังทำอันหนึ่งให้น้องสาวนายด้วย เพราะรู้ว่าเธอจะมาด้วย. โทษทีนะยูทากะ ฉันวาดหน้านายดูไม่ค่อยแสดงอารมณ์เท่าไรเลย .."


"No worries." Yutaka-san sounds quite natural about it. "It is a good thing to not have much of an impression of my look."

"อย่าห่วงเลยน่า. " ยูทากะส่งเสียงเป็นปกติมาก. "ดีแล้วล่ะ ที่ไม่ค่อยมีอารมณ์บนรูปหน้าผม. "


"Maybe."

"อาจจะนะ. "


Haruhi looks at us members with all smile.

ฮารุฮิมองดูที่พวกเราเหล่าสมาชิกด้วยรอยยิ้มแฉ่ง.


"Not bad huh? We can play the game with our faces. But let me tell you that there's no going back. The faces when they're done will be glued and put to display in the clubroom, so you better take this seriously, or the portraits that will be put to display for generations to see will be some cubist impressionist work."

"ไม่เลวใช่ม๊า ? พวกเราเล่นเกมกับหน้าพวกเราก็ได้. แต่ให้ฉันบอกพวกนายไว้ก่อนนะว่าไม่ใช่เล่นเสร็จจบกัน. ใบหน้าที่พวกนายทำเสร็จ จะถูกติดกาวและแปะโชว์ไว้ในห้องชมรม ดังนั้นพวกนายต้องจริงจังกับมันหน่อยล่ะ ไม่งั้นภาพห่วยๆ ได้โชว์ให้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าได้เห็นงานฝีมืออันอ่อนหัดแน่นอน. "


Her head is always thinking of the silliest things. Well Haruhi's got quite the artistic talent, with her capturing our features really well. If we put the pieces together right, it should be easy to identify these are our charactertures. That point alone means that we can't let Haruhi down.

หัวเธอมีแต่คิดเรื่องเหลวไหลที่สุดออกมา. แต่ฮารุฮิก็มีความสามารถทางศิลปะทีเดียว เพราะเธอสามารถจับเค้าโครงหน้าของพวกเราได้ถูกต้องอย่างดีเชียวล่ะ.ถ้าเราวางชิ้นส่วนต่างๆ ได้ถูก มันก็ง่ายที่จะระบุว่าเป็นรูปของตัวเราเอง. แค่จุดนั้น ก็หมายความว่าเราไม่ควรทำให้ฮารุฮิผิดหวังได้.


However, just how does she find the kind of time to do this stuff?

อย่างไรก็ตาม เธอไปเอาเวลามาจากไหน ทำของพวกนี้เนี่ย ?


"Who wants to start first?"

"ใครจะเริ่มก่อนล่ะ ? "


Tsuruya-san bravely raise her hands the moment Haruhi asks that question.

สซึรุยะกล้าหาญพอที่จะยกมือ เมื่อได้ยินฮารุฮิถามคำถามนั้น.


Tsuruya-san who does not seem to be an average person has no x-ray vision. After having been blindfolded by a towel, she arranges a laugh riot of a portrait beautifully and makes the room catch infectious laughter, which of course drives her to hilarity having seen the final results as she tosses about on the ground. Not even with laugh bags can you crack up like that.

สซึรุยะ ผู้ที่ดูจะไม่เหมือนคนธรรมดาสักเท่าไร ไม่ได้มีสายตาแบบ X-ray (มองทะลุได้). หลังจากโดนเอาผ้าเช็ดหน้าปิดตา เธอแปะๆ เป็นรูปสวยๆ ที่ชวนให้หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน และทำให้ทั้งห้องติดเชื้อหัวเราะกันหมด ซึ่งเมื่อเธอเห็นผลลัพธ์สุดท้ายของภาพแล้ว ทำให้เธอสนุกสนานจนกลิ้งไปกับพื้น. แม้แต่ถุงหัวเราะสักกี่ถุงก็ทำให้คุณหัวเราะจนสภาพแบบนี้ไม่ได้หรอก.


The second-up is Koizumi. His handsome face is ruined in an instant. After having taken off his shroud and getting a look at his final works, he shakes his head with innumerable woes, but knowing that I come next makes me unable to really laugh about it.

คนต่อมาก็คือโคอิซึมิ. ใบหน้าหล่อเหลาของเขาป่นปี้ไปในพริบตา. หลังจากเอาผ้าปิดตาออกและมองที่ผลงานสุดท้ายของเขา เขาส่ายหัวเหมือนโศกเศร้าอย่างเหลือคณานับ แต่เมื่อรู้ว่าผมต้องเป็นคนต่อไป ทำให้ผมหัวเราะไม่ค่อยออกเลย.


What a game this is, making me feel butterflies in my stomach. As I mentally prepare myself-

เกมอะไรฟะเนี่ย ทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินว่อนอยู่ในท้อง. ขณะที่ผมกำลังเตรียมตัวเตรียมใจ-


"Pardon me for a second." Koizumi whispers to me. "I need to talk to Arakawa-san and the others about tomorrow's arrangements, so I will excuse myself for now."

"ผมต้องขอตัวก่อนนะ." โคอิซึมิกระซิบกับผม. "ผมต้องไปคุยกับอาราคาว่าและคนอื่นๆ เพื่อเตรียมการสำหรับวันพรุ่งนี้ ผมคงต้องขอตัวก่อนแล้วนะครับ. "


With that, he walks out of the public area. I have no idea what is it that he needs to talk about, but that isn't terribly important. How will my personal portrait appear when it is enshrined in the clubroom is now totally up to my ability of spacial orientation.

จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากที่ๆ พวกเรารวมกันอยู่. ผมคิดไม่ออกเลยว่าเขาจำเป็นต้องคุยกันเรื่องอะไร แต่นั่นมันไม่สำคัญหรอก. รูปภาพของผมที่จะต้องไปโชว์ไว้ในห้องชมรมจะออกมายังไงต่างหาก ทั้งหมดมันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถในการกำหนดตำแหน่งของผมล่ะ. (โดนหมุน ต้องจำทิศให้แม่น+ตำแหน่งรูป)


My self-portrait ends with a burst of laughter. Oh well, it's better than making an absolutely plain face and chilling the room to below freezing anyway. Although Tsuruya-san, aren't you laughing a bit too hard over this?

และแล้วรูปภาพของผมก็เป็นจุดระเบิดของเสียงหัวเราะ. อืม นะ มันก็ดีกว่าเป็นรูปหน้าว่างเปล่า หรือแช่แข็งให้ห้องมีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งแหละน่า. แม้แต่สซึรุยะ นี่เธอจะไม่หัวเราะหนักเกินไปหน่อยเหรอ ?


As I wake off the towel and hearing Tsuruya-san's high-pitch squeals, I know that Koizumi is back. I look at the clock out of reflex.

เมื่อผมถอดผ้าเช็ดหน้าออกและได้ยินสซึรุยะหัวเราะเสียงแหลม ผมก็เห็นว่าโคอิซึมิกลับมาแล้ว. ผมมองที่นาฬิกาเป็นปฏิกริยาตอบกลับ.


The time is slightly past two thirty.

ตอนนี้เลยบ่ายสองโมงครึ่งมานิดหน่อย.


"Pardon me."

"ขอโทษนะ. "


Without knowing what he's planning, Koizumi somehow returns with Shamisen who disappeared into nowhere only just a while ago. Just what's Koizumi doing with him?

ไม่รู้ว่าเขาวางแผนอะไรไว้ แต่โคอิซึมิก็กลับมาพร้อมกับซามีซัน ซึ่งหายไปไหนไม่รู้เมื่อครู่. โคอิซึมิทำอะไรกับมันนะ ?


"Nothing. He wouldn't let go of Mori-san in the kitchen."

"เปล่านี่. มันไม่ยอมผละจากโมริในครัวน่ะ. "


Koizumi puts Shamisen directly on the cushion of the heater, and he curls up into a ball having being bathed in the warm wind. Put the cat over some place warm is a sure-fire way to tame it after it is on a full stomach.

โคอิซึมิวางซามีซันลงบนเบาะของเครื่องทำความร้อน และมันขดตัวเป็นวงกลม พร้อมกับโดนอาบอยู่ในสายลมอุ่นๆ. วางแมวลงในสถานที่อบอุ่นสักที่ เป็นวิธีทำให้มันเชื่อฟังได้แน่นอน หลังจากมันอิ่มแปร้แล้ว.


"How are the results?"

"ผลเป็นไงบ้างล่ะ ? "

Koizumi sits right next to me and looks toward the hearth. Tsuruya-san and Koizumi as well as my portraits have already been vandalized by my little sister and are now glued and ready for display. Instead of posting these, I motion posting something else such as full-size shots of Asahina-san's cosplay photos.

โคอิซึมินั่งถัดจากผม และมองตรงไปที่โต๊ะ. รูปภาพของสซึรุยะ โคอิซึมิ และของผม โดนน้องสาวตัวน้อยของผมทำลาย (น่าจะหมายถึงเอามาจากที่เดิม) และตอนนี้ถูกติดกาวเรียบร้อยและพร้อมสำหรับโชว์ (ในห้องชมรม)แล้ว. แทนที่จะโชว์รูปพวกนี้ ผมเสนอให้โชว์อย่างอื่น อย่างเช่น รูปคอสเพลย์ของอาซาฮินะ แบบเต็มตัว.

Time flies by and up next are Asahina-san and Nagato. Asahina-san looks cute doing just about anything as she struggles to find the facial parts with her shaking hands and by the end has made a funny but very cute portrait, while surprisingly Nagato also completes an ultramodernist picture. Of course, judging from Nagato's expression, she has no idea why is it that her own self-portrait tickles at people's funny bone as she stares at her own seemingly 'happy' work.

เวลาผ่านไปอย่างเร็ว และต่อไปเป็นคิวของอาซาฮินะและนากาโตะ. อาซาฮินะช่างดูน่ารักเวลาพยายามหาชิ้นส่วนใบหน้าด้วยมือสั่นๆ ของเธอและสุดท้ายแล้ว ก็ได้ออกมาเป็นรูปภาพขำๆ แต่ก็ดูน่ารักมาก. ทางด้านนากาโตะกลับเป็นเรื่องประหลาด เพราะเสร็จออกมาเป็นรูปภาพล้ำสมัย. แน่นอน เมื่อดูจากการแสดงออกของนากาโตะแล้ว เธอคิดไม่ออกเลยว่าทำไมรูปภาพของเธอถึงทำให้คนอื่นขำไปถึงกระดูกได้ ทั้งๆ ที่เธอจ้องมองผลงานเธออย่าง 'มีความสุข'.

Just as we are duelling to the bitter end with the Fukuwarai pictures...

ขณะที่พวกเราต่างก็จบอย่างขมขื่น กับรูป Fukuwarai ทั้งหลาย....


"Everyone, it is almost three'o clock."

"ทุกคน นี่มันเกือบจะบ่ายสามโมงแล้วนะ. "


Koizumi suddenly announces.

อยู่ๆ โคอิซึมิก็ประกาศขึ้น.


"I would like to give everyone a recess for now. Please stay here from three till four'o clock. If anyone needs to go to the washroom please do so right now."

"ผมอยากจะให้ทุกคนได้พักตั้งแต่ตอนนี้. ช่วยอยู่ที่นี่ตั้งแต่บ่ายสามถึงสี่โมง. ถ้าทุกคนอยากจะไปห้องน้ำ ก็ไประหว่างนี้แหละ. "



Save I and Nagato, Yutaka-san and Koizumi, everyone else has gone off the wooden floor. Nagato gives a good look at her own portrait while Yutaka-san stares at Nagato's side with interest.

นอกจาก ผม นากาโตะ ยูทากะ และโคอิซึมิ แล้ว คนอื่นต่างก็ไปจากชั้นพื้นไม้หมด. นากาโตะมองงามๆ ที่รูปภาพของเธอ ขณะที่ยูทากะจ้องที่ด้านข้างของนากาโตะอย่างสนใจ.


I ask Koizumi:

ผมถามโคอิซึมิ :


"When will the murder occur?"

"ฆาตกรรมจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่เหรอ ? "


"Let's not talk about that for now. Take a look outside the window ok?" He points to the window. "You can see that it is snowing outside right? Please remember that. Even if weren't snowing, I would have liked you to treat it as such, but things are actually falling into exact place so there's no need for that.

"อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นตอนนี้สิ. ลองดูข้างนอกหน้าต่างสิ ได้ไหม ? " เขาชี้ไปที่หน้าต่าง. "นายเห็นหิมะกำลังตกข้างนอกใช่ไหม ? รู้ไหม ถึงจะไม่มีหิมะตก ผมก็อยากให้คุณคิดว่ามันตก แต่ในเมื่อหิมะตกจริงๆ ในสถานที่ ๆ ต้องการ เลยไม่จำเป็นต้องไปคิด.


Just as I start to examine the reassuring smile of Koizumi, the gang of four girls have returned. Yutaka-san seems to be the most likely suspect. There is no one else that fits the profile better, although I have yet to discover anything odd in his behaviour.

ขณะที่ผมเริ่มจะพิจารณารอยยิ้มที่มั่นใจของโคอิซึมิ แก๊งค์สี่สาวก็กลับมา. ยูทากะดูเหมือนจะเป็นคนที่น่าสงสัยที่สุด. เพราะไม่มีใครอื่นที่มีข้อมูลเหมาะกว่า แม้ว่าผมจะยังไม่เจอว่าเขามีพฤติกรรมอะไรน่าสงสัย.


Haruhi steps right into the hearth.

ฮารุฮิขยับเข้ามาในโต๊ะ.


"Koizumi-kun, let's play this next. Would you get it for me?"

"โคอิซึมิ เล่นไอ้นั่นต่อดีกว่า. นายเอามันมาให้ฉันเปล่า ? "


"Sure, is this it?"

"แน่นอน ใช่ไอ้นี่ไหม ? "


Koizumi heads toward the bag and I follow him to see just what kind of hand-made game gadgets he is about to dig out. Just as I look from behind him as he digs around the bag, he quickly turns back and looks at me and as if he is doing magic, takes out a large sheet of paper from the bag.

โคอิซึมิไปที่กระเป๋า และผมเดินตามเขามา เพื่อจะดูว่าเขาจะขุดเกมที่ทำกับมือเล็กๆ อะไรออกมาอีก. ขณะที่ผมมองเขาคุ้ยหาไปทั่วกระเป๋าจากทางด้านหลัง เขาก็หันกลับมาอย่างเร็วและมองที่ผมและเหมือนเขาจะแสดงมายากล เพราะเขาเอากระดาษแผ่นใหญ่ แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า.


"Please give this to Suzumiya-san for me, thank you."

"ช่วยเอานี่ไปให้สุซึมิยะแทนผมทีนะ ขอบคุณ. "


That folded piece of paper flutters with the hot winds from the electric heater. After expanding it, I suddenly get this odd feeling. It isn't over this enormous piece of paper though. Before me is Koizumi who is putting the bag down and beside me is the heater. Shamisen is sleeping soundly over the cushion to my back.

กระดาษที่ถูกพับไว้กระพือขึ้นเพราะโดนลมร้อนจากเครื่องทำความร้อนไฟฟ้า. หลังจากแผ่มันออก อยู่ๆ ผมก็รู้สึกประหลาดๆ. มันไม่ใช่เพราะกระดาษแผ่นมหึมานี่หรอก. ข้างหน้าผมก็คือโคอิซึมิ ที่กำลังวางกระเป๋าลง และข้างๆ ผมคือเครื่องทำความร้อน. ซามีซันกำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเบาะข้างหลังผม.


This scene is not really bizarre, but I keep feeling that something is up with this. The oddest part would be that Koizumi seems to be anxious when I get close to him.

จริงๆ ฉากนี้ก็ไม่ได้แปลกประหลาดหรอก แต่ผมคอยแต่จะรู้สึกบางอย่างกับแบบนี้. ส่วนที่แปลกที่สุดของมัน น่าจะเป็นโคอิซึมิ ที่ดูเหมือนจะมีอาการกระวนกระวาย เวลาที่ผมเข้าใกล้เขา.


"Kyon, get over here! Stop standing like an idiot!"

"คิยอน มานี่! เลิกยืนเป็นไอ้บื้ออย่างนั้นได้แล้ว ! "


I head back to the hearth rather unwillingly and Koizumi joins us soon after.

ผมเดินกลับไปที่โต๊ะอย่างไม่เต็มใจนัก และโคอิซึมิก็มาร่วมโต๊ะกับเรา สักพักหลังจากนั้น.

The hour hand is now exactly pointed at three'o clock.

เวลาตอนนี้คือบ่ายสามโมงตรง.

"I made this with Koizumi-kun."

"ฉันกับโคอิซึมิทำไอ้นี่ขึ้นมา. "


Haruhi is so swollen with pride that she's almost up in the air, and is this close from having pride written all over her face.

ฮารุฮิตัวโป่งไปด้วยความภูมิใจจนเธอเกือบจะลอยขึ้นไปในอากาศได้อยู่แล้ว และก็เกือบจะมีคำว่า ภูมิใจ ภูมิใจ และภูมิใจ เขียนอยู่เต็มใบหน้า.


"This the Sugoroku custom made for the SOS Brigade. I made it square by square personally, so be grateful as you play on it."

"นี่เป็นเกม Sugoroku ที่ทำขึ้นมาพิเศษเฉพาะกลุ่ม SOS. ฉันทำมันช่องต่อช่อง ด้วยตัวเองเลย จงดีใจเถอะ ที่นายจะได้เล่นมัน. "


By the way, the first square that I park on after the first dice toss has the following words written on it:

แค่ช่องแรกที่ผมเดินหลังจากทอยเต๋าเป็นครั้งแรก ก็มีคำนี้เขียนอยู่บนมัน :


"Only to Kyon, thirty sit-ups."

"เฉพาะคิยอน ลุกนั่ง สามสิบรอบ. "


There are also 'Play strip rock, paper, scissor with the next person that comes to a stop', 'say five different things to make the chief happy', 'honestly answer everyone's question (things that put people on the spot)' and so forth. This Haruhi-made version has game rules that spells punishment game.

นอกจากนี้ยังมี 'เป่ายิ้งฉุบแก้ผ้ากับคนถัดมา ที่จะหยุด' 'พูดมาห้าอย่าง ให้ผู้นำมีความสุข' 'ตอบคำถามทุกๆ คนอย่างซื่อสัตย์' และอื่นๆ. ฮารุฮิทำเกมที่ออกกฏมาให้เป็นเกมลงทัณฑ์ชัดๆ.


With the rules set out as such, the players have to oblige. Asahina-san and Yutaka-san stops at the rock, paper, scissor square, but Asahina-san has no idea what the name of the game is and totally freezes up, so I take over instead. As for the other events, they are almost like a parade made to torture me. An hour after the game had started with Tsuruya-san reaching end point, I am about to drop dead.

ในเมื่อกฎออกมาแบบนี้ ผู้เล่นทั้งหลายเลยเหมือนถูกบังคับ. อาซาฮินะและนากาโตะต้องหยุดที่ช่องเป่ายิ้งฉุบ แต่อาซาฮินะคิดไม่ออกมาเกมมันชื่ออะไรเลย นิ่งอยู่อย่างนั้น ผมเลยต้องเล่นแทน. (ผมแปลมาถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกมันน่าจะมีอะไรที่ผิดๆ ของเกมนี้ หรือแปลอังกฤษแล้วล่ะ แต่ละไว้ ในฐานที่ไม่เข้าใจแล้วกัน) และสำหรับเหตุการณ์อื่นๆ แทบจะทั้งหมดเหมือนจะเป็นขบวนพาเหรดที่สร้างขึ้นเพื่อทรมาณผม. ชั่วโมงหนึ่งหลังจากเริ่มเกมซึ่งสซึรุยะเป็นคนเข้าจุดเส้นชัย ทำเอาผมแทบตาย.


I am sure that Koizumi is not intervening out of pity, but seeing him raising his hand to comment is an enormous relief to me.

ผมมั่นใจว่าโคอิซึมิไม่ได้แทรกเข้ามายุ่งเพราะความเวทนาผมหรอก แต่เมื่อเห็นเขายกมือขอแสดงความเห็นขึ้นมาก็ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายอย่างมากมาย.


"Everyone, it is now exactly four'o clock."

"ทุกคนครับ ตอนนี้ได้เวลาบ่ายสี่โมงตรงแล้ว. "


Koizumi announces like a live show announcer.

โคอิซึมิประกาศเหมือนผู้บรรยายโชว์สด.


"Free activity time now begins. Please return by four thirty. By the way, please refrain from going out. Of course, that applies to anyone who is not the murderer."

"เวลากิจกรรมอิสระได้เริ่มต้นแล้วครับ. แต่ช่วยกลับมาตอนสี่โมงครึ่งด้วย. และกรุณาอย่าออกไปข้างนอก. แน่นอน นี่สำหรับ เฉพาะผู้ที่ไม่ได้เป็นฆาตกรเท่านั้น. "


"Well then, excuse me."

"ถ้างั้น ผมขอตัวนะ. "


Tamaru Yutaka-san gives a smile laced with hidden meanings as he leaves his seat.

ทามารุ ยูทากะ ส่งรอยยิ้มซึ่งมีความนัยซ่อนอยู่ ขณะที่เขาลุกจากที่นั่ง.


"I am going to open up my luggage in my room. Hmm~ I should return in five minutes."

"ผมจะไปเปิดกระเป๋าเดินทางผมในห้องผมหน่อยนะ. ฮืมม~ ผมน่าจะกลับมาได้ในห้านาทีนะ. "


Yukata-san leaves the floor after having said that. "We're off to the kitchen." Haruhi and Tsuruya-san also take off. Within a few minutes they return with desserts and juice. None of us has left the hearth save for them, since no one wants to be wrongfully accused as the perpetrator of the crime, since that's the worst thing to have happen to you.

ยูทากะออกจากชั้นนี้ไปหลังจากพูดแบบนั้น. "พวกเราจะไปห้องครัวหน่อย. " ฮารุฮิกับสซึรุยะก็ไปเช่นกัน. ภายในเวลาไม่กี่นาทีพวกเธอก็กลับมาพร้อมกับของหวานและน้ำผลไม้. ไม่มีใครสักคนในหมู่พวกเราที่จะอยากไปจากโต๊ะ เพราะไม่มีใครอยากโดนกล่าวหาว่าทำความผิดเป็นตัวการของคดี เพราะนั่นคงเป็นสิ่งที่แย่สุด ที่จะเกิดกับคุณ.


Note that Yukata-san has returned in about five minutes.

อนึ่ง ยูทากะได้กลับมาในเวลาประมาณห้านาที.

The time is just past four thirty.

ตอนนี้เป็นเวลาเลยสี่โมง สามสิบนาทีมาแป๊ปเดียว.


Mori-san has come to the public area and informs us that:

โมริได้มายังที่ๆ พวกเรารวมกันอยู่ และแจ้งกับพวกเราว่า :


"Keiichi-sama is not answering my calls."

"เคอิจิไม่ได้ตอบรับ ที่ฉันเรียก. "


She acts out an unsettled look.

เธอแสดงท่าทางไม่สบายใจ.


"I've tried to wake him in the small hut, but there's no answer, and the door is locked from within."

"ฉันพยายามจะปลุกเขาในกระท่อม แต่ก็ไม่มีการตอบรับ และประตูก็โดนล็อคจากด้านใน. "


"The moment has finally arrived."

"ในที่สุดเวลาก็ได้มาถึงแล้ว. "


Haruhi stands up full of spirit.

ฮารุฮิได้ยืนขึ้นอย่างมุ่งมั่นเต็มที่.


"Let us go see the situation at the scene."

"พวกเราไปดูสถานการณ์ที่ๆ เกิดเหตุกัน. "

Haruhi marches over to the walkway like the guide of a tour group, with us trailing behind.

ฮารุฮิเดินนำแถวไปที่ทางเดิน เหมือนเป็นไกด์นำทัวร์ โดยมีพวกเราเดินตาม.


When we arrive at the courtyard and open the door, we find enough outdoor shoes for all of us. Arakawa is already at door of the hut when we step onto the corridor leading to the hut.

เมื่อพวกเราไปถึงลานบ้านและเปิดประตู พวกเราพบว่ามีรองเท้าสำหรับใส่นอกอาคารเพียงพอสำหรับเราทุกคน. เมื่อพวกเราย่างเข้าสู่ทางเดินที่นำไปสู่กระท่อม อาราคาว่าก็ได้รอพวกเราอยู่ที่ประตูของกระท่อมแล้ว.


"What's the situation?"

"สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ? "


"I see that Mori has informed you all. It is as she has said, the door is locked from inside. The key and Keiichi-san are both in the room. By the way, there is no spare key. That sums up the situation."

"ผมคิดว่าโมริน่าจะแจ้งให้พวกคุณรู้แล้ว. มันเป็นแบบที่เธอบอกนั่นแหละ ประตูถูกล็อคจากด้านใน. ทั้งกุญแจ ทั้งเคอิจิต่างก็อยู่ในห้อง. และก็ไม่มีกุญแจสำรอง. ทั้งหมดนี่คือสรุปสถานการณ์ที่เกิด. "


"That's it." Koizumi starts to explain: "there is no need to break down the door. Everyone just has to think along the lines of there being no spare key. Arakawa-san, key please."

"แบบนั้นแหละ. " โคอิซึมิเริ่มอธิบาย : " ไม่จำเป็นต้องพังประตู. ทำทุกคนคิดตามที่ว่าไม่มีกุญแจสำรองนะ. อาราคาว่าครับ ขอกุญแจหน่อย. "


Arakawa the butler extends his palm and a key is in his hand.

พ่อบ้านอาราคาว่ายืนมือออกและ มีกุญแจดอกหนึ่งอยู่ในมือของเขา.


"Pay no heed to this key that shouldn't have existed."

"ให้ถือซะว่ากุญแจดอกนี้ไม่มีตัวตนนะ. "


Haruhi steps right in the moment that Koizumi has opened the door.

ฮารุฮิเข้าไปข้างในทันทีที่โคอิซึมิเปิดประตูได้.


"Hi."

"ดีค่ะ. "


Keiichi-san wave to us with one hand. The elder Tamaru who is lying on the bedsheets points to his chest and says:

เคอิจิโบกมือข้างหนึ่งให้พวกเรา. ทามารุผู้พี่ ผู้ซึ่งกำลังนอนอยู่บนผ้าปูที่นอนชี้ที่หน้าอกของเขาและพูด :


"I have been stabbed again."

"ฉันโดยเสียบอีกแล้วล่ะ. "


On his chest was the handle of a dagger. It's one of those common little toys that you can buy just about anywhere to scare people with.

ที่หน้าอกเขามีด้ามมีดอยู่. มันก็เป็นของเล่นธรรมดาๆ ที่คุณจะหาซื้อจากที่ไหนก็ได้ เพื่อเอามาขู่ผู้คนให้กลัว.


"Who stabbed you?" Haruhi asks.

"ใครเป็นคนแทงคุณเหรอ ? " ฮารุฮิถาม.


"That I can't tell you. I am a corpse by now. Dead men don't talk."

"เรื่องนั้นฉันบอกเธอไม่ได้หรอก. ตอนนี้ฉันเป็นศพไปแล้ว. คนตายพูดไม่ได้หรอก. "


With that, Keiichi spreads his arms and lies flat on the tatami.

จากนั้น เคอิจิก็แผ่มือออกและนอนแผ่อยู่บนเสื่อทาทามิ.


"Everyone please listen to me." Koizumi starts again: "Please observe the surrounding. The key to the hut is on the desk. It would be the one that Keiichi-san was given when he arrived. To put it another way, the killer did not leave through the door."

"ทุกคนฟังผมนะ. " โคอิซึมิพูดอีกครั้ง : "ช่วยสังเกตุรอบๆ ด้วย. กุญแจกระท่อมอยู่บนโต๊ะ. มันน่าจะเป็นดอกที่เคอิจิได้รับเมื่อเขามาถึง. ถ้าจะพูดอีกแบบ ก็คือฆาตกรไม่ได้ออกทางประตู. "


Koizumi proceeds to the window by the engawa.

โคอิซึมิเดินไปยังหน้าต่างข้างระเบียง.


"This window is closed but not locked. That is to say, the killer escaped through this window. In addition, notice the thick layer of snow outside."

"หน้าต่างนี้ถูกปิดอยู่ แต่ไม่ได้ล็อคไว้. น่าจะสรุปได้ว่า ฆาตกรหนีออกทางหน้าต่างนี้. นอกจากนี้ สังเกตุดูหิมะที่หนาแน่นข้างนอกนะ. "


Koizumi opens the window and we all take a look at the courtyard.

โคอิซึมิเปิดหน้าต่างและพวกเราทั้งหมดมองไปที่ลานบ้าน.


"Let me explain the perpetrator's escape path. The killer no doubt must have escaped through here if not through the door. To walk on snow must mean that there's footprint, but there is no such mark on the snow. Please look above the window. This hut has an overhanging roof on all four corners. A thin layer of snow has accumulated beneath them. It looks to be that the killer must have gone along the field beneath the roof, or along the outer wall of the hut and back to the corridor."

"ให้ผมอธิบายเส้นทางหนีของเจ้าตัวการนะ. ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้าฆาตกรไม่ได้หนีทางประตู ก็ต้องหนีผ่านตรงนี้. ถ้าต้องเดินผ่านหิมะ ก็น่าจะมีรอยเท้า แต่นี่กลับไม่มีร่องรอยบนหิมะเลย. ช่วยดูไปที่เหนือหน้าต่างนะ. กระท่อมหลังนี้มีหลังคายื่นออกมาทั้งสี่มุมเลย. ข้างใต้มันมีหิมะแค่บางๆ สะสมอยู่. ดูเหมือนว่าฆาตกรจะต้องเดินผ่านใต้หลังคา รอบๆ กำแพงด้านนอกของกระท่อม และกลับไปสู่ทางเดิน. " (หิมะนอกทางเดินจะหนากว่าปกติ ถึงเวลาผ่านไปนานก็จะยังมีรอยเท้า แต่หิมะใต้บริเวณที่หลังคนยื่นมีเพียงบางๆ เวลาผ่านไปนาน หิมะตกทับ รอยเท้าจะหายไป)


I stare at the ground that Koizumi points to and then at the sky. Snowflakes are drifting down gradually.

ผมจ้องที่พื้นซึ่งโคอิซึมิชี้ไป และจึงมองที่ท้องฟ้า. เกล็ดหิมะกำลังลอยตกลงมาทีละน้อย.


"The footprints of the killer have been covered by the snowfall. From the rate of accumulation... yes, let me make the point that the footprints won't disappear with less than thirty minutes of snowfall."

"รอยเท้าของฆาตกรได้ถูกหิมะตกปกคลุม. ดูจากอัตราที่มันสะสมอยู่แล้ว... ใช่ ผมคาดว่ารอยเท้าคงจะไม่หายไปภายในเวลาน้อยกว่าสามสิบนาที ที่หิมะตกแน่. " (=นานกว่า 30 นาที รอยเท้าหายไป)


Koizumi seems to seek everybody's consensus on the matter.

ท่าทางโคอิซึมิเหมือนกำลังสังเกตุความเห็นของทุกคนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น.


"This is my scenario setting, so please forgive me. Dead men won't talk and I, as the game planner, sure won't lie about anything either."

"นี่เป็นสถานการณ์ที่ผมกำหนดไว้ ดังนั้นก็ช่วยยกโทษให้ผมด้วย. คนตายย่อมพูดไม่ได้ และเนื่องจากผมเป็นคนวางแผนเกมนี้ แน่นอนว่าผมจะไม่โกหกในทุกเรื่องเหมือนกัน. "


"Oh~"

"อ๋า~"


Haruhi looks at the snow and then at Koizumi, her face sinks as she hugs her chest.

ฮารุฮิมองที่หิมะ แล้วจึงมองที๋โคอิซึมิ ก้มหน้าลงและกอดอก.


"That's it?"

"มีแค่นั้นเหรอ ? "


Koizumi gives no response, and only merely points to the sheets. Within the soft quilt, something seems to moving about. Could it be...

โคอิซึมิไม่ตอบ และทำเพียงแค่ชี้ไปที่ผ้าปูที่นอน. ภายใต้ผ้าปูที่นอน มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่. หรือมันจะเป็น...


Haruhi is the one that moves the quilt out of the way, and she says the following on the object:

ฮารุฮิเป็นคนที่ขยับผ้าปูที่นอนออก และเธอพูดคำต่อไปนี้ :


"Shamisen?"

"ซามีซัน ? "


The thing that narrows its eyes from the sudden exposure to light is none other than my cat.

สิ่งที่หรี่ตาเพราะจู่ๆ ก็เจอกับแสงสว่างจ้า ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากแมวของผม.


We take our place over the hearth once more.

พวกเรากลับไปที่โต๊ะอีกครั้ง. (โต๊ะบุ๋มในห้องรวม)


Mori-san and Arakawa-san are standing perfectly still behind us and only Keiichi-san the victim has done his duty and by now should be leisurely enjoying hot coffee over at some restaurant.

โมริและอาราคาว่า ยืนนิ่งสนิทอยู่ข้างหลังพวกเรา และมีเพียงเคอิจิ เหยื่อฆาตกร เท่านั้น ที่ทำได้ทำหน้าที่ของเขาเสร็จแล้ว และตอนนี้น่าจะกำลังเพลิดเพลินไปกับกาแฟร้อนๆ ที่ภัตตาคารที่ไหนสักแห่ง.


"Let me summarize the key points. Keiichi-san went into the hut for a nap at about two'o clock. The body was discovered only recently, at around four thirty. The perpetrator must have committed the crime within the last two and a half hours. The entrance of the hut is locked from inside and the key is in the room. Let me remind you that there is no spare key. The window to the side is unlocked, which means that the killer must have escaped through the window."

"ให้ผมสรุปประเด็นสำคัญๆ นะ. เคอิจิออกไปนอนพักที่กระท่อมในเวลาประมาณบ่ายสอง. ร่างกายได้ถูกพบเมื่อครู่นี้เอง ก็ประมาณบ่ายสี่โมงครึ่ง. ตัวการจะต้องก่อคดีภายในระหว่าง สองชั่วโมงครึ่ง ล่าสุด. ทางเข้าสู่กระท่อมได้ถูกล็อคจากด้านในและกุญแจก็อยู่ในห้องนั้นด้วย. ผมขอย้ำว่าไม่มีกุญแจสำรอง. หน้าต่างด้านข้างไม่โดนล็อคไว้ ซึ่งหมายความว่าฆาตกรต้องหนีทางหน้าต่างนั้น. "


The above is Koizumi's explanation.

ข้างบนคือสิ่งที่โคอิซึมิอธิบาย.


"It is impossible to head to the corridor through the window without a trace. Having no footprint indicates that the original footprints have been covered by snow."

"มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมุ่งหน้าสู่ทางเดินผ่านทางหน้าต่างอย่างไม่เหลือร่องรอยเลย. การที่ไม่มีรอยเท้านั่นแสดงว่ารอยเท้าทีแรกถูกหิมะปกคลุม. "


Koizumi looks at the calico that my sister is hugging.

โคอิซึมิมองดูที่เจ้าแมวสามสี calico ที่น้องสาวผมกอดอยู่.


"Lastly, Shamisen is present on the scene of the crime along with the victim. Please think back to when you have last seen the cat, before we have discovered the body and the cat."

"สุดท้ายนะ เจ้าซามีซันปรากฏตัวในสถานการณ์เกิดเหตุพร้อมกับเหยื่อ. ช่วยคิดย้อนกลับไปนะว่าครั้งสุดท้ายพวกคุณเห็นแมวเมื่อไหร่ ก่อนที่พวกเราจะพบร่างกาย (ศพ) และแมว. "


The last time that I saw him would be when Koizumi had announced that we could head to the washroom. He was sound asleep, curled up in a ball, when Koizumi took out Haruhi's self-made sugoroku punishment game.

ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นมันน่าจะเป็นตอนที่ โคอิซึมิประกาศว่าพวกเราสามารถไปที่ห้องน้ำได้. มันเหมือนจะหลับอยู่ ขดตัวเป็นลูกบอล เมื่อโคอิซึมิหยิบเอาเกมลงทัณฑ์ sugoroku ที่ฮารุฮิทำเองออกมา.


"Eh? Really?"

"เอ๋ ? จริงเหรอ ? "


Haruhi pokes at her forehead with a finger.

ฮารุฮิเอานิ้วมือจิ้มๆ หน้าผากตัวเอง.


"I didn't see Shamisen for the last three hours. Was he really there?"

"ฉันไม่เห็นเจ้าซามีซันมาตั้งสามชั่วโมง. มันอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ ? "


"I did see..." Asahina-san shows reservation with her words. "Eh, did see it when we were playing the Fukuwarai. It was lying on the cushion and sleeping."

"ฉันเห็นนะ..." อาซาฮินะพูดแสดงความรู้สึกคาใจ. "เอ่อ เห็นมันตอนที่พวกเรากำลังเล่นเกม Fukuwarai. มันนอนหลับอยู่บนเบาะ. "


"He was asleep when I last saw him too!" Tsuruya-san says. "Just as I was heading to the washroom, I saw the kitty laying there, curled up in a ball, but I don't remember if I saw him when we started with Fukuwarai."

"ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นมัน มันก็หลับอยู่เหมือนกัน ! " สซึรุยะพูด. "ตอนที่ฉันกำลังจะไปที่ห้องน้ำ ฉันเห็นเจ้าแมวน้อยนอนอยู่ตรงนี้ ขดตัวซะกลม แต่ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเห็นมันตอนพวกเราเริ่มเล่นเกม Fukuwarai หรือเปล่า. "


Based on everyone's testimonies, I seem to be the last person to have seen Shamisen. Basically, Shamisen has no alibi from three till four thirty.

จากการยืนยันของทุกคน ดูเหมือนผมจะเป็นคนสุดท้ายที่เห็นซามีซัน. พูดง่ายๆ ว่า ไม่มีใครเห็นซามีซันตั้งแต่บ่ายสามถึงบ่ายสี่โมงครึ่ง.


Could it have been that Shamisen woke up in the middle of our game and went for a leisurely walk? And after walking round and round he headed to Keiichi-san's hut and dug into the bed in order to catch some sleep...

มันเป็นไปได้ไหมว่า ระหว่างที่พวกเราเล่นเกมอยู่เจ้าซามีซันก็ตื่นขึ้นและเริ่มเดินเรื่อยๆ ของมันไป ? หลังจากเดินไปเดินมาแล้วมันก็ไปที่กระท่อมของเคอิจิและมุดเข้าไปในเตียงเพื่อที่จะนอน...


Hmm? No way.

ฮืมม ? ไม่มีทางล่ะ.


"I do not think that the cat would leave on his own to go to the hut." I propose. "He was freezing to death just by being outside for a little bit and he was freaked out by the snow. That and there's no way that he could open the door to the courtyard by himself."

"ผมไม่คิดว่าแมวจะออกไปที่กระท่อมด้วยตัวของมันเอง. " ผมเสนอ. "แค่ไปอยู่ข้างนอกแป๊ปเดียว มันก็หนาวแทบตายและกลัวหิมะไปแล้ว. นั่นแหละ และยังไม่มีทางเลยที่มันจะเปิดประตูไปลานบ้านด้วยตัวของมันเอง. "


"That is true."

"นั่นมันก็จริง. "


Koizumi nods.

โคอิซึมิพยักหน้า.


"Therefore someone must have taken him there. It would either have been Keiichi-san or the killer."

"ดังนั้นต้องมีใครสักคนพามันไปแน่. มันเป็นไปได้ทั้งเคอิจิหรือเจ้าฆาตกร. "


"It couldn't have been Keiichi-san."

"ไม่มีทางเป็นเคอิจิหรอก. "


Haruhi extends her neck.

ฮารุฮิยืดคอ.


"He mentioned before that he is allergic to cats, although it might have been too dead obvious, but it does answer that question, almost as if it were said intentionally."

"เขาอธิบายไว้ก่อนแล้วนี่ ว่าเขาแพ้แมว แม้ว่ามันจะดูชัดเจนไปหน่อย แต่มันก็ตอบคำถามนั่นได้ เหมือนว่าตั้งใจไว้ก่อนแน่ะ. "


"Of course, for that is the setting to the drama. If such a setting is not present things will get problematic. That is to say, the one that had taken the cat into the hut must have been the culprit, which is a hint in itself."

"แน่นอน นั่นเป็นเรื่องที่กำหนดไว้สำหรับการแสดงนี้น่ะ. ถ้าไม่กำหนดให้แสดงไว้ก่อน เรื่องต่างๆ ก็อาจมีปัญหาขึ้น. หรือจะพูดได้ว่า คนที่เอาแมวไปในกระท่อมต้องเป็นผู้ร้าย ซึ่งนั่นก็เป็นคำใบ้ในตัวของมันเองอยู่แล้ว. "


Haruhi raises her hand regarding Koizumi's speech.

ฮารุฮิยกมือขึ้นสอดการพูดของโคอิซึมิ.


"Wait a second. How about this? Shamisen was here at three, and he's gone right after that. The killer must have left the house before four-thirty, at the latest. Given that you need thirty minutes to cover up the tracks, the time of the crime has to be pushed back to around four. That would mean that the killer must have had taken Shamisen somewhere between three to four, which would also be the time that Keiichi-san was killed."

"เดี๋ยวก่อนนะ. แล้วแบบนี้นี้ล่ะ ? ซามีซันอยู่ที่นี่จนถึงบ่ายสามโมง และจากนั้นมันก็หายไป. และท้ายสุดแล้ว ฆาตกรต้องออกจากบ้านก่อนบ่ายสี่โมงครึ่ง. และข้อแม้ที่ว่าต้องใช้เวลาสามสิบนาทีเพื่อปกปิดร่องรอย (เท้า) เวลาก่อคดีฆาตกรรมน่าจะอยู่ที่ประมาณบ่ายสี่โมง. นี่น่าจะหมายความว่าฆาตกรต้องเอาเจ้าซามีซันไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง ระหว่างบ่ายสามถึงสี่โมง ซึ่งน่าจะเป็นเวลาที่เคอิจิโดนฆ่า. "


True, definitely quite logical.

ใช่แล้ว มีเหตุผลทีเดียวเลย.


"As if that was logical. This doesn't add up. Only Tsuruya-san and I left here at four, but I was with her at all times, so I couldn't have been the culprit. Although Yutaka-san is suspicious, he couldn't have done it with that thirty minutes of time required to cover the tracks."

"ถึงมันจะมีเหตุผล. นี่ก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไร. มีแค่สซึรุยะกับฉันที่ไปจากที่นี่ตอนบ่ายสี่ แต่ฉันก็อยู่กับเธอตลอด ดังนั้นฉันก็เป็นคนร้ายไม่ได้. และถึงแม้ยูทากะจะน่าสงสัย เขาก็เป็นคนทำมันไม่ได้ เพราะต้องใช้เวลาสามสิบนาทีเพื่อปกปิดร่องรอย. "


That's true.

นั่นก็ใช่.


"True my ass! That would mean that everyone's got an alibi since we've all been staying put over here for that one hour."

"ใช่กะผีน่ะสิ ! นั่นจะหมายความว่าทุกคนมีข้อแก้ตัวหมด เพราะพวกเราทุกคนอยู่ที่นี่หมด ตอนชั่วโมงนั้น. "


There are eight of us that were playing the Fukuwarai at three, being myself, Haruhi, Asahina-san, Nagato, Koizumi, my sister, Tsuruya-san and Yutaka-san. Since the break before three until the start of free time at four, none of us had left. The only thing that had mysteriously vanished would be the cat.

พวกเราแปดคนที่เล่นเกม Fukuwarai ตอนบ่ายสามโมง ก็มีผม ฮารุฮิ อาซาฮินะ นากาโตะ โคอิซึมิ น้องสาวผม สซึรุยะ และยูทากะ. ตั้งแต่ช่วงพักก่อนบ่ายสามโมง จนกระทั่ง เริ่มเวลาว่างตอนบ่ายสี่โมง ไม่มีใครสักคนในหมู่พวกเราไปไหน. สิ่งเดียวที่หายไปอย่างน่าพิศวงก็คือเจ้าแมว.


"Could the killer have been Arakawa-san or Mori-san?"

"ฆาตกรจะเป็นอาราคาว่าหรือโมริ ได้ไหม ? "


We decide to call the two attendants over for interrogation. Haruhi asks as if she is a prosecutor:

พวกเราตัดสินใจเรียกคนรับใช้ทั้งสองคนมาซักถาม. ฮารุฮิถามเหมือนเธอเป็นอัยการ :


"Well then, Arakawa-san, what were you doing at three'o clock?"

"เอาล่ะ อาราคาว่า นายทำอะไรอยู่ตอนบ่ายสามโมง ? "


Butler Arakawa returns with a polite bow.

พ่อบ้านอาราคาว่าตอบรับด้วยการโค้งคำนับอย่างสุภาพ.


"I have been at the kitchen since two'o clock, cleaning up the dishes from the lunches and preparing for tonight's dinner as well as making snacks and preparing the ingredients for tomorrow's breakfasts."

"ผมอยู่ในห้องครัวตั้งแต่บ่ายสองโมง ทำความสะอาดจานที่ใช้ตอนมื้อเที่ยงและจัดเตรียมอาหารค่ำ รวมถึงของว่าง และเตรียมส่วนผสมสำหรับอาหารเช้าของวันพรุ่งนี้ครับ. "


"Were there any witness?"

"มีพยานรู้เห็นไหม ? "


"If I may." Mori-san in maid attire shows a smile on her beautiful face. "I was along side Arakawa as we prepared the meals. He did not leave my sight until four-thirty when I went to wake Keiichi-sama."

"ให้ฉันเป็นได้ไหม." โมริ ในชุดสาวใช้ เผยรอยยิ้มบนใบหน้าแสนสวยของเธอ. "ฉันอยู่ข้างๆ อาราคาว่า ตอนที่พวกเราเตรียมอาหาร. เขาไม่ได้หายไปจากสายตาฉันเลยจนบ่ายสี่โมงครึ่ง ที่ฉันต้องไปปลุกคุณเคอิจิ. "


"Likewise." Arakawa-san says. "At least from three to four-thirty, I am positive that Mori did not leave the kitchen at all, if you would accept my testimony."

"นอกจากนั้น. " อาราคาว่าพูด. "อย่างน้อยก็ตั้งแต่บ่ายสามถึงบ่ายสี่โมงครึ่ง ผมยืนยันว่าโมริไม่ได้ออกจากห้องครัวเลยสักครั้ง ถ้าพวกคุณจะยอมรับหลักฐานของผม. "


"That is to say that you two are covering for each other."

"นั่นก็หมายความว่า คุณทั้งสองคนปกป้องอีกฝ่าย. "


Haruhi nods her head.

ฮารุฮิผงกศีรษะ.


"But that leaves the possibility that you two share the crime. It is entirely possible that one of you is covering for the other."

"แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่คุณทั้งสองคนจะร่วมกันก่อคดี. และก็เป็นไปได้ชัดเจน ว่าหนึ่งในสองคน จะปกปิดให้อีกคนหนึ่ง. "


Haruhi's glimmering eyes turn to Koizumi as if she is demanding for another explanation.

ดวงตาระยิบระยับของฮารุฮิ มองไปที่โคอิซึมิ เหมือนเธอต้องการคำอธิบายอื่นๆ เพิ่ม.


"That would be impossible. The premise of this murder case is that it has a sole assailant and that both Arakawa-san and Mori-san will not make any false statements. By the way, the two of them did not commit the crime. The guarantee is that my word, as the scenario designer, is right." Says Koizumi.

"นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก. สมมติฐานของคดีฆาตกรรมนี้ก็คือมีผู้ทำร้ายเพียงคนเดียว และทั้งอาราคาว่าและโมริจะไม่บอกข้อมูลผิดๆ หรอก. แล้วก็ ทั้งสองคนไม่ได้เป็นผู้ก่อคดีหรอก. หลักประกันก็คือคำพูดของผม ในฐานะผู้ออกแบบสถานการณ์ ย่อมเป็นความจริง. " โคอิซึมิพูด.


"If so, who can the killer be?" Haruhi seems happy. "Everyone has a flawless alibi, so wouldn't that mean that nobody killed Keiichi-san?"

"ถ้างั้น ฆาตกรจะเป็นใครเนี่ย ? " ฮารุฮิดูเหมือนกำลังมีความสุข. "ทุกคนต่างก็มีข้อแก้ตัวสมบูรณ์แบบ งั้นมันจะไม่หมายความว่าไม่มีใครฆ่าเคอิจิหรอกเหรอ ? "


Koizumi seems to be a little bit pleased. Haruhi has really scratched where he itches. He shows a smile:

โคอิซึมิเหมือนจะพอใจอยู่นิดๆ. ฮารุฮิเกาถูกที่คันของเขาจริงๆ. เขายิ้มขึ้น :


"That is why I would like to ask everyone to think about it and solve the mystery, or this would not be a detective mystery game."

"นั่นแหละ ทำให้ผมถามทุกคน ให้คิดเกี่ยวกับมัน และไขปริศนานี้ ไม่งั้นมันจะเป็นเกมสืบสวนปริศนาเหรอ. "

"First in order is to think of the reason behind the culprit using Shamisen."

"สิ่งสำคัญประการแรกก็คือต้องคิดหาเหตุผลเบื้องหลัง ว่าผู้ร้ายใช้ซามีซันทำไม. "


Haruhi, who has risen to chair the deduction meeting pokes at the nose of the lazy calico that my sister is embracing.

ฮารุฮิ ผู้ซึ่งโผล่ขึ้นมาในตำแหน่งประธานของการประชุมสืบสวนนี้ จิ้มๆ จมูกเจ้าแมวสามสี calico จอมขี้เกียจ ที่น้องสาวของผมกอดอย่างรักใคร่อยู่.


"Otherwise there's no meaning then. Just what could've the killer been up so which makes him ask help from a cat?"

"เรื่องอย่างอื่นไม่มีความหมายหรอก. เจ้าฆาตกรมันคิดยังไงนะ ถึงต้องการความช่วยเหลือจากแมวได้ ? "


If the cat can speak once more, he'd have the best testimony, for he is a witness.

ถ้าแมวสามารถพูดขึ้นได้อีกครั้ง มันคงกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดทีเดียว เพราะมันเป็นพยานในเหตุการณ์.


"Definitely. I feel as if that there must have existed a reason for Shamisen to be present on the scene of the crime."

"แน่นอน ! ฉันรู้สึกว่ามันต้องมีเหตุผลที่ซามีซันต้องโผล่ขึ้นในฉากฆาตกรรม. "


I know that much without having you spelling that out. The real headache is the rationale behind all of this.

ไม่ต้องให้เธอบอกออกมา ผมก็รู้อยู่แล้ว. ที่น่าปวดหัวจริงๆ ก็คือเหตุผลเบื้องหลังทุกอย่างนี้ต่างหาก.


"Kitty, kitty, umm~" Asahina talks to herself in such a cute way, as she puts a hand over the head of the cat. "Kitty, calico, mew. Umm~ umm, little kitty, eat cat food."

"แมวน้อย แมวน้อย อืมม~" อาซาฮินะพูดกับตัวเองแบบน่ารักๆ ขณะที่เธอวางมือลงบนหัวเจ้าแมว. "แมวน้อย calico เหมียว. อืม~ งึม เจ้าแมวน้อย กินอาหารแมว. "


There's not much sense to that.

แบบนั้น มันไม่ค่อยจะได้ความสักเท่าไรนะ.


Tsuruya-san, who seems to have a very keen sense of observation, sticks out her tongue and her eyes slants upward just like the mascot of a brand of candy. (note: That would be Peko-chan of Fujiya) Maybe that's just how she looks when she is in thinking mode. She shows this most interesting look and hugs her chest in silence.

สซึรุยะ ผู้ที่เหมือนจะมีความสามารถในการสังเกตุที่เฉียบแหลม แลบลิ้นออกมา และดวงตาเฉเอียงขึ้นบน เหมือนตัวนำโชคของลูกกวาดยี่ห้อหนึ่ง. (Peko-chan ของยี่ห้อ Fujiya) บางทีนั่นอาจจะเป็นท่าของเธอ เวลาที่เธอกำลังคิดอะไรอยู่ก็ได้. เธอทำท่าทางน่าสนใจมากและกอดอกเงียบๆ.

Nagato is almost synonymous to silence. Although I'd say that she should keep quiet given the current state of affair. I dare to guarantee that Nagato has already seen through Koizumi's stupid plot. Let's hope that she will jump in when everyone else give up on the deduction game.

นากาโตะมีความหมายเหมือนกับความเงียบ. แต่ถึงแม้ผมจะบอกว่าเธอยังคงเงียบต่อเหตุการณ์นี้. ผมกล้ายืนยันเลยว่า นากาโตะมองทะลุแผนงี่เง่าของโคอิซึมิแล้ว. ได้แต่หวังว่าเธอจะโดดเข้ามาร่วม ในตอนที่คนอื่นๆ ยอมแพ้ต่อเกมสมมตินี่.


"The real key here is Shamisen's disappearance. If we assume that he wasn't there in the beginning... that'd be a sealed room conspiracy? A temporary sealed room made possible by the snowfall... hmm?"

"กุญแจที่แท้จริงของเรื่องก็คือการหายไปของซามีซัน. ถ้าพวกเราสมมติว่ามันไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้น... นั่นก็จะเป็นแผนการห้องปิด ใช่ไหม ? ห้องปิดชั่วคราว ที่เกิดขึ้นได้เพราะหิมะตก... หืม ? "


Haruhi who was thinking aloud suddenly lifts her head and stares at Koizumi's smile, and then gives a glance over Yutaka-san's collected expression, then at Shamisen's sleepy face.

ฮารุฮิ ผู้ซึ่งอยู่ๆ ก็คิดออกมาดังๆ ยกหัวขึ้นและจ้องที่โคอิซึมิ ซึ่งยิ้มอยู่ แล้วจึงชำเลืองไปที่ยูทากะ ซึ่งเก็บการแสดงท่าทางไว้ แล้วต่อที่ใบหน้าหลับไหลของซามีซัน.


"Temporary sealed room... alibi... ahh, I get it."

"ห้องปิดชั่วคราว... ข้อแก้ตัว... อ่า เข้าใจล่ะ. "


Haruhi sudden turns my way.

อยู่ๆ ฮารุฮิก็หันมาทางผม.


"Kyon, what do you think of when we're talking about alibis?"

"คิยอน นายคิดยังไงเมื่อพวกเราพูดเกี่ยวกับข้อแก้ตัว ? "


"Police drama." I start to regret it the moment I utter that out. "Ur... two hour detective mystery theater." The comment that comes right after only makes me all the more embarrassed. As I think of what to say next, the clock ticks by a hand at a time.

"ละครตำรวจ." ผมเริ่มรู้สึกผิดหวังตอนที่ผมพูดคำนี้ออกมา. "เอ่อ... หนังยาวสองชั่วโมง เกี่ยวกับการสืบสวนปริศนา. " ความเห็นต่อมา ยิ่งทำให้ผมอับอายตัวเอง. ขณะที่ผมคิดว่าควรจะพูดอะไรต่อ เวลาก็เดินผ่านไปๆ.


"It's a conspiracy!"

"นี่เป็นการวางแผนไว้ก่อนนะ ! "


Haruhi answers her own question.

ฮารุฮิตอบ คำถามของเธอเอง.


"What else could it have been other than a conspiracy to provide an ailibi? Shamisen is a setup to give the culprit an alibi."

"มันจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ นอกจากการวางแผนเตรียมสร้างข้อแก้ตัวไว้ก่อน ? ซามีซันถูกจัดการ เพื่อให้คนร้ายมีข้อแก้ตัว. "


What kind of setup?

จัดการแบบไหน ?


"Use your head for once! Listen, at what time did Shamisen's alibi start?"

"ใช้สมองสักครั้งได้ไหม ! ฟังนะ ซามีซันเป็นข้อแก้ตัว เริ่มตอนไหน ? "


Three till about four-thirty. The last time that I saw him would be around three, and he's transported to the scene of the crime by four thirty.

จากบ่ายสาม จนถึงเกือบบ่ายสี่โมงครึ่ง. ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นมันน่าจะอยู่ราวๆ บ่ายสาม และมันก็ย้ายไปโผล่ที่ฉากฆาตกรรมตอนบ่ายสี่โมงครึ่ง.


"Stop thinking about that period of time. Think back at events earlier than that."

"เลิกคิดเกี่ยวกับตอนช่วงนั้นได้แล้ว. คิดย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้านั่นสิ. "


Before three? Wouldn't be when we were roaming about in the villa? Wait, hold on.

ก่อนบ่ายสาม ? มันไม่ใช่เวลาที่พวกเราเดินเตร่ไปทั่วบ้านพักเหรอ ? เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน.


"Koizumi, when was it when you had the cat bought back here?"

"โคอิซึมิ นายเอาแมวกลับมาที่นี่ตอนกี่โมง ? "


The free smile on that handsome face seems to change to a more accented angle.

รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าหล่อเหลา ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นมีมุมเด่นชัดขึ้น.


"At just past two-thirty."

"เลยบ่ายสองโมงครึ่ง มานิดหน่อย. "


"Where did you get him from?"

"นายเอามันมาจากไหน ? "


"The kitchen."

"ห้องครัว. "


Koizumi gives a smile to Mori-san.

โคอิซึมิยิ้มให้โมริ.


"Is that right?"

"ใช่ไหม ? "


"Yes."

"ใช่ค่ะ. "


Mori looks at Shamisen with a smile.

โมริมองที่ซามีซันพร้อมด้วยรอยยิ้ม.


"When I was tending to clean-up work in the kitchen, this cat would not let go of the side of my leg. I couldn't help to resist his begging, so I fed him with the leftovers, but it only got closer to me... Koizumi-san came by just in time, and I asked him to bring the cat back here."

"ตอนที่ฉันทำความสะอาดในห้องครัว แมวนี่ไม่ยอมห่างจากขาของฉันเลย. ฉันไม่สามารถปฏิเสธการขอร้องของมันได้ ฉันเลยให้อาหารที่เหลือกับมัน แต่มันแค่เข้าใกล้ฉัน... โคอิซึมิก็มาถึงพอดี และฉันเลยขอให้เขาพามันกลับมาที่นี่. "


I remember now, Koizumi had said that he needed to talk about tomorrow's plans and left his seat for a while.

ตอนนี้ผมจำได้แล้ว โคอิซึมิได้พูดว่าเขาจำเป็นต้องไปคุยเกี่ยวกับแผนของวันพรุ่งนี้และลุกจากที่นั่งเขาไปครู่หนึ่ง.


"That was at two-thirty?"

"ตอนนั้นคือบ่ายสองครึ่ง ใช่ไหม ? "


Mori-san, the maid in plain attire, displays a glaring smile that would have people take a few steps backward from its glimmer.

โมริ ผู้แต่งกายในชุดสาวใช้เรียบๆ เผยรอยยิ้มเจิดจ้า ที่จะทำให้ผู้คนต้องผงะถอยหลังไปเล็กน้อย เพราะความระยิบระยับของรอยยิ้มนั้น.


"Err... I believe so. I did not look at the time so I cannot be sure of the exact moments, although it should have been around two-thirty or so."

"เอ่อ... ฉันคิดว่าคงใช่ค่ะ. ฉันไม่ได้สังเกตเวลา ฉันเลยไม่มั่นใจ แต่มันก็น่าจะเป็นประมาณบ่ายสองโมงครึ่งหรือราวๆ นั้นแหละค่ะ. "



***to be continued

อนึ่ง ตรงไหนผิดพลาด comment ไว้นะครับ คำว่าโต๊ะส่วนใหญ่ จะเป็นโต๊ะบุ๋ม sunken hearth ที่อธิบายไว้ทีแรก และคำไหนมีลิ้งอธิบายไปทีแล้ว จะไม่มีลิ้งซ้ำ รวมถึงคำว่า calico อธิบายไว้ใน snow mountain นานแล้ว

(64% / 64% ของ baka-tsuki) ---> อีกนานแค่ไหน ไม่รู้ กว่าจะจบ 555

[ย้อนกลับไปหน้าหลัก เล่มที่6]

(อนึ่งช่วงต้นๆ ผมจะแปลตามที่ Baka-tsuki เขาแปลเป็นภาษาอังกฤษทั้งสองเวอร์ชั่น ปนๆ กันไปนะครับ เลยอาจไม่ตรงกับอังกฤษย่อหน้าที่เทียบไว้)

Even though many incidents happened during winter break, it more or less turned out to be as I expected, just like getting nothing in return after purchasing a lottery ticket. As I reluctantly trudged through the cold, I silently blamed the school’s lame construction as it made the already freezing temperature seem even colder.

หลายสิ่งหลายอย่างได้เกิดขึ้นในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว ผลของมันก็เหมือนที่ผมคาดเอาไว้ ก็คือเหมือนซื้อหวยแล้วไม่ถูกรางวัลอะไรเลยนั่นแหละ. ตอนนี้ผมกำลังเดินอย่างเหนื่อยล้าท่ามกลางสายลมอันหนาวเย็น เพื่อที่จะไปสู่ตึกอาคารโรงเรียนสภาพโทรม ที่ทำให้รู้สึกว่าอากาศที่มันหนาวอยู่แล้ว กลับหนาวยิ่งขึ้นไปอีก.


Trying not to suspect the cold of being a top-secret counter-measure made to combat global warming, I tried to fix my eyes elsewhere, but they so happened to land on the classroom’s malfunctioning heater, making me wonder if our classroom was actually colder than the north pole itself. Thinking about how I would have to suffer the same fate until I graduated from high school, I was embarrassed at myself for not choosing a better school. But alas, what could I do? I was already stuck at North High.

ผมพยายามจะไม่ไปสงสัยว่าการที่เกิดอากาศหนาวขึ้นนี้เป็นการทำสงครามอย่างลับๆ เพื่อต่อต้านสภาวะโลกร้อน. ผมพยายามจะเคลื่อนสายตาไปที่อื่น แต่มันก็บังเอิญไปหยุดอยู่ที่เครื่องทำความร้อนที่ไม่สามารถทำงานได้ของห้อง ซึ่งมันทำให้ผมสงสัยว่าจริงๆ แล้วห้องเรียนของพวกเรา มีอากาศหนาวกว่าขั้วโลกเหนือหรือเปล่า ? เมื่อผมคิดเกี่ยวกับที่จะต้องอดทนกับชะตากรรมแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเรียนจบ ม ปลาย ผมก็รู้สึกอึดอัดใจ ว่าทำไมไม่เลือกโรงเรียนที่มันดีกว่านี้นะ. แต่ก็นะ ผมจะไปทำอะไรได้ ? ผมติดแหง่กอยู่กับ ม ปลายเหนือซะแล้วนี่.


After school, having nothing better to do, I once again made my way to the clubroom.

หลังเลิกเรียน เมื่อไม่มีอะไรที่ดีกว่าให้ทำ นี่ก็เลยเป็นอีกครั้ง ที่ผมเลือกเดินไปที่ห้องชมรม.


Originally belonging to the literature club, the club room had, during the past year, slowly morphed into the SOS Brigade’s official headquarters (although I’m not sure “official” is the right word to use). Just like a mother bird gradually forgetting about its own young and treating a cuckoo’s baby as its own, the whole school seemed to have forgotten about the literature club’s existence. Added to the fact that the sole literature club member didn’t mind us occupying her club room, even I wasn’t bothered by it much anymore, never mind Haruhi.

ห้องชมรมนี้ แต่เดิมเป็นของชมรมวรรณกรรม จนถึงปีที่ผ่านมา โดนกลืนเป็นฐานบัญชาการอย่างเป็นทางการของกลุ่ม SOS (ผมไม่มั่นใจนะ ว่าการใช้คำ "อย่างเป็นทางการ" ตรงนี้นี่มันถูกต้องเหมาะสมไหม) เหมือนดั่งแม่นกที่ค่อยๆ ลืมเหล่าลูกของมัน แต่กลับไปรับเอาลูกนกกาเหว่ามาเลี้ยง . ทั้งโรงเรียนดูเหมือนจะลืมว่าครั้งหนึ่งเคยมีชมรมวรรณกรรมอยู่ บวกด้วยความจริงที่ว่าสมาชิกทั้งหมดของชมรมวรรณกรรม (ตอนนี้ก็มีอยู่แค่คนเดียวแหละ) ไม่สนใจว่าพวกเราจะไปยึดครองเอาห้องชมรมของเธอ อย่าว่าแต่ฮารุฮิเลย แม้แต่ผมยังไม่สนใจเรื่องนี้อีกแล้ว.


No matter how you looked at it, this was the only place I could go after school hours. Although I did intend to skip club activities once in a while, the thought of a certain girl sitting behind me trying to drill holes in my back with her killer intent fired through high intensity vision beams was enough to vanquish any attempt of any kind. It simply wasn’t worth the risk. However, I wasn't sure if I was making the right choice, or merely the easy one.

ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง แต่ที่นี่ก็เป็นแค่ที่เดียวแหละ ที่ผมจะไปหลังเลิกเรียน. แม้บางครั้งผมอยากจะโดดจากกิจกรรมชมรมบ้าง แต่ยัยผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างหลังผมก็จะพยายามเจาะรูกลางหลังผม ด้วยประกายสังหาร ที่ยิงออกมาเป็นลำแสงอันรุนแรง จากดวงตาของเธอ ซึ่งนั่นก็เพียงพอจะสลายความพยายามต่างๆ ของผมได้หมด. มันไม่คุ้มที่จะเสี่ยงหรอก. แต่ผมก็ไม่มั่นใจว่าผมเลือกถูกหรือเปล่า หรือแค่เลือกทางเลือกที่มันสะดวกกว่า.


With those thoughts in mind, I instinctively knocked on the door, having arrived at the club room without even knowing it. If I were to enter without first knocking, there was a good chance I would be greeted with a sight as beautiful as heaven to behold. However, I’d rather make that small, often insignificant gesture, in order to ensure something like that doesn’t ever happen again.

ขณะที่ผมกำลังคิดแบบนั้นอยู่ในใจ ผมก็เคาะประตูไปตามสัญชาติญาณ นี่มาถึงห้องชมรมโดยไม่รู้สึกตัวเลยน่ะนี่. ถ้าผมเข้าห้องไปเลยโดยไม่เคาะประตู ก็อาจจะมีโอกาสดีที่จะได้รับการทักทายด้วยฉากอันสวยงามเป็นบุญตา. แต่ยังไงก็ตาม ผมก็ควรจะเคาะสักหน่อย เพื่อให้มั่นใจว่าเหตุการณ์แบบนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีก.


Under normal circumstances, I would often be answered with a soft “Yes,” as the door was slowly opened by my smiling sempai, whose appearance was angelic to say the least. She was so beautiful she could easily pass as a fairy, pixie or elf in disguise. Waiting for her to open the door was an after-school ritual that I had comfortably gotten used to.

ถ้าเป็นตามปกติ ผมน่าจะได้รับเสียงตอบรับที่อ่อนโยนว่า "ค่ะ" และประตูก็จะค่อยๆ เปิดโดยรุ่นพี่ที่กำลังยิ้มแย้ม ผู้เป็นเหมือนดั่งเทพธิดา. เธอสวยจนสามารถแต่งตัวเป็นนางฟ้า pixie (ภูตฝรั่ง) หรือ elf (นางไม้) ได้เลย. การรอให้เธอมาเปิดประตูให้ เป็นกิจกรรมหลังเลิกเรียนที่ผมทำเป็นประจำด้วยความรู้สึกสบายใจ.


“...........................”


There was no answer. Hence it was safe to conclude that there were no fairies, pixies, elves or smiling board game freaks in the club room. Even if there were someone inside, it would be the silent book-lover. Not even Haruhi was inside. This I was willing to wager my most prized possession, second only to my life, on.

ไม่มีเสียงตอบรับ. ดังนั้นมันน่าจะสรุปได้ว่าไม่มีนางฟ้า ภูต นางไม้ หรือคนชอบเล่นเกมกระดานที่เอาแต่ยิ้ม อยู่ในห้องชมรม. ถ้ามีคนอยู่ข้างในก็ต้องเป็นหนอนหนังสือจอมเงียบแน่. ฮารุฮิก็ไม่อยู่ในนี้แน่. ผมกล้าพนันด้วยสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของผม อันดับสองรองจากชีวิตผมเอง เลย.


Having reached this conclusion, I boldly opened the door, as if opening the door to the refrigerator in my house.

เมื่อได้ข้อสรุปดังนี้ ผมก็เลยเปิดประตูเข้าไปอย่างกล้าหาญ เหมือนกำลังเปิดประตูตู้เย็นที่บ้าน.


Of course, Haruhi wasn’t inside, nor Koizumi, and to my surprise, not even Nagato.

แน่นอน ฮารุฮิไม่ได้อยู่ข้างใน โคอิซึมิก็ไม่อยู่ และที่ทำให้ผมประหลาดใจก็คือ ไม่มีแม้แต่นากาโตะ.


But------

แต่---


Asahina-san was.

อาซาฮินะอยู่.


Her hot figure was impossible to conceal under that maid outfit, as she sat on one of those steel folding chairs, holding her broom in one hand, and wearing a look that suggested that she was spacing out. There was no doubt, it was our beloved Asahina-san all right.

เรือนร่างอันร้อนแรงของเธอไม่สามารถซ่อนเร้นไว้ภายใต้ชุดสาวใช้ได้ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กตัวหนึ่ง ถือไม้กวาดไว้ในมือ ทำท่าทางเหม่อลอย. ไม่ต้องสงสัยเลย เธอคืออาซาฮินะที่รักของพวกเราอย่างแน่นอน.


Wait, something wasn’t right.

เดี๋ยวก่อน มีบางอย่างผิดปกติ.


She was totally oblivious of me entering the club room, as she sat there gazing into space, occasionally letting out a sigh or two. It was simply amazing. Even simple gestures like that could be watched over and over on tape, and still be equally beautiful.

เธอไม่ได้รับรู้เลยว่าผมเข้ามาในห้องชมรมแล้ว เพราะเธอนั่งเหม่ออยู่ บางทีก็ถอนหายใจออกมาเฮือก สองเฮือก. แปลกจัง. ถ้าอัดท่าทางแบบนี้ลงเทปแล้วเปิดดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะดูยังไงมันก็สวยงาม อยู่ดี.


I admired the beautiful scene before me for a full minute, before I proceeded to wake her up.

ผมปล่อยให้ฉากสวยงามเยี่ยงนี้ ดำเนินต่อไปต่อหน้าผมอยู่ราวนาทีหนึ่ง ก่อนที่ผมจะปลุกให้สติเธอกลับคืนมา.


“Asahina-san?”

"อาซาฮินะ ? "


The desired effect was instantaneous.

ผลลัพธ์เกิดขึ้นมาทันที.


“Eh? Ah? Ah! Yes!"

"เอ่อ ? อ่า? อ๋า! จ้ะ! "


Jumping up from her seat, Asahina-san looked at me with eyes full of surprise, as she tightly clutched her broom in a half sitting position.

กระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้ อาซาฮินะมองดูที่ผม ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ กึ่งนั่งกึ่งยืน กำไม้กวาดเข้าไว้แน่น.


“Ahhhh, Kyon-kun.... When did you arrive?”

"อ่าา, คิยอน...เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ ? "


What do you mean when, I clearly remember I knocked.

เธอถามว่าเมื่อไหร่ได้ไง ผมจำได้ชัดเจนเลยนะ ว่าผมเคาะประตูแล้ว.


“Eh, d-did you? I d-didn’t hear it at all...... S-sorry.”

"เอ๋ จริงเหรอ ? ฉันไม่ได้ยินเลยนะ ขอโทษนะ. "


Asahina-san’s face turned a deep shade of pink, as she nervously answered my question. “Umm... I was thinking about some... ehh.... stuff...”

ใบหน้าอาซาฮินะเปลี่ยนเป็นสีชมพู ขณะที่เธอลนลานตอบคำถามผม. "คือ... ฉันกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่น่ะ..."


Asahina-san hurriedly stuffed the broom into a utility closet Haruhi nicked not too long ago, before raising her head to face me. The expression she wore was also fantastic! Anything she did was fantastic! Asahina-san banzai! If it wasn’t for me constantly reminding myself not to, I would have surely rushed forward and cuddled her in my arms, which is what I’ve always wanted to do. Well, what are you waiting for then? Just do it! Nay, hold on a second, try to think about what would happen to both you and the world... Just as the war between the angels and demons in my mind was fast coming to a conclusion---

อาซาฮินะรีบเอาไม้กวาดไปเก็บในตู้เก็บอุปกรณ์ที่ฮารุฮิเอามาตั้งไว้ ไม่นานนี้ ก่อนที่จะหันหน้ามาหาผม. ท่าทางของเธอช่างเยี่ยมยอด ทุกอย่างที่เธอทำก็แสนจะวิเศษ ! อาซาฮินะ เด็ดไปเลย ! นี่ถ้าผมไม่คอยเตือนตัวเองไว้ ผมคงวิ่งเข้าไปกอดรัดเธอไว้ใต้วงแขนแล้ว ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำเสมอมา. งั้น นายจะรออะไรอยู่อีกเล่า ? จัดการเลย ! ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน คิดซะก่อนว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับนายและโลก... สงครามระหว่างเทพและมารในความคิดของผม ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว--


“Where’s Suzumiya-san? Isn’t she with you?”

"สุซึมิยะล่ะ อยู่ไหน ? เธอ (สุซึ) ไม่ได้อยู่กับเธอเหรอ ? "

Those miserably short sentences were enough to bring me back to reality. Oh crap, I had almost caused another major disaster, one that involved the fate of the world. Again. Pretending as if nothing had happened, which was partially true after all, I calmly placed my bag on the desk.

คำถามสั้นๆ ที่ทำให้ลำบากใจนี้ ทำให้ผมกลับมาได้สติอีกครั้ง. ชิบ...ผมเกือบก่อภัยพิบัติครั้งใหญ่ซึ่งจะมีผลกระทบต่อชะตากรรมของโลกอีกแล้ว. อีกครั้งหนึ่งแล้ว. ผมแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น วางกระเป๋าของผมลงบนโต๊ะเงียบๆ.


“That girl’s in charge of class duty today. She’s probably sweeping the auditorium right now.”

"ยัยนั่น วันนี้มีหน้าที่ทำความสะอาดชั้นเรียนน่ะ. เธออาจจะกำลังกวาดห้องดนตรีอยู่ก็ได้. "


“I see...”

"อ่ะจ้ะ..."


As if uninterested in Haruhi’s current whereabouts, Asahina-san once again closed her cherry lips.

เหมือนจะไม่สนใจว่าฮารุฮิกำลังอยู่ที่ไหนแล้ว อาซาฮินะปิดริมฝีปากที่แดงปานเชอรี่ของเธอลง.


Even though I wasn't really good at guessing Asahina-san’s thoughts, I could clearly tell something was different with today’s Asahina-san. The time-traveler would usually welcome me into the club room with a smile as bright as a sunflower itself (of course, most of it was due to my imagination), along with her clear, hazel eyes and soft, silky hair, while giving out an aura of absolute sweetness. Today, however, she radiated a sense of melancholy.

แม้ว่าผมจะเดาใจอาซาฮินะไม่เก่งนัก แต่ผมก็พอจะบอกได้ว่าวันนี้อาซาฮินะดูแปลกๆ ไป. นักท่องกาลเวลามักจะต้อนรับผมเข้าสู่ห้องชมรมด้วยรอยยิ้มสดใสซะยิ่งกว่าดอกทานตะวันแรกแย้ม (แน่นอน ส่วนมากผมจะจินตนาการไปเอง) พร้อมด้วยดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ใสกระจ่าง และเส้นผมนุ่มนวลและลื่นปานเส้นไหม พร้อมๆ กับเปล่งประกายแห่งความหวานออกมาด้วย. แต่วันนี้เธอกลับแสดงความรู้สึกหม่นหมองออกมา.


With the words “troubled” clearly written all over her face, Asahina-san stood there looking at me, her hands twirling furiously in her lap, as if she had to convey an extremely difficult message. Sadly, it wasn’t due to her being unable to confess her love towards me. I’ve only seen this Asahina-san once, and it didn’t take long for the memory to once again resurface. This was the same expression Asahina-san wore when she unexpectedly begged me to follow her (for the first time) to the past, or more specifically, to the 7th of July three years ago, the day of the Tanabata Festival.

เหมือนกับมีคำว่า "กังวล" เขียนแปะอยู่เต็มใบหน้าของเธอ อาซาฮินะกำลังยืนมองผม มือทั้งสองของเธอขยับบิดไปมาแถวต้นขาเธออย่างสับสน ท่าทางเหมือนว่าจะสื่อสารบางอย่างแต่มันก็ช่างยากเต็มที. น่าเศร้ายิ่งนัก เพราะเธอไม่สามารถจะสารภาพรักกับผมได้. ผมเคยเห็นเธอมีอาการอย่างนี้แค่ครั้งเดียวนะ มันใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ที่ความทรงจำในตอนนั้นจะโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง. อาการของอาซาฮินะตอนนี้ ก็เหมือนกับเมื่อตอนที่เธอขอร้องผมให้ตามเธอ กลับไปสู่อดีต (เป็นครั้งแรก) โดยที่ผมไม่ได้คาดคิดเลย ถ้าจะให้ระบุเวลาที่แน่นอนก็คือ วันที่ 7 กรกฏาคม สามปีก่อน วันที่มีเทศกาลทานาบาตะ.


Half a year had passed since then, and while Asahina-san has grown even cuter, I unfortunately remain that idiot who always succumbs to a woman’s charm. Although I knew that this had more-or-less something to do with Haruhi or the current state of the SOS Brigade, I consoled myself yet again by saying “Oh never mind, that isn’t so bad either”. No matter what Asahina-san said, I would never remain startled for too long, never mind refuse her offer.

นับตั้งแต่ตอนนั้น...ครึ่งปีได้ผ่านไป และอาซาฮินะก็น่ารักมากขึ้น ขณะที่ผมโชคไม่ดีเลย ที่ยังคงเป็นคนงี่เง่าที่ยอมจำนนให้แก่เสน่ห์นวลนางอยู่ร่ำไป. แม้ว่าผมจะรู้ว่าเรื่องนั้น จะมากจะน้อยก็มีส่วนสัมพันธ์กับฮารุฮิและสถานการณ์ปัจจุบันของกลุ่ม SOS ผมปลอบโยนตัวเองอีกครั้งด้วยการพูดว่า "ช่างมันเหอะ มันก็ไม่ได้แย่ซะเท่าไร". ไม่ว่าอาซาฮินะจะพูดอะไร ผมก็จะไม่ตกใจอยู่นานนักหรอก และก็จะไม่ปฏิเสธคำขอร้องของเธอด้วย.


As I was busy trying to imprint Asahina-san’s red maid outfit on my homework, it appeared that she finally made up her mind, as she opened her round lips and said:

ขณะที่ผมกำลังจดจ่อกับการบ้านส่วนตัวของผม - บันทึกภาพริมฝีปากสีแดงสดของอาซาฮินะลงในเลนส์ตาทั้งสองของผม ดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจได้ในที่สุด ริมฝีปากของเธอขยับอย่างช้าๆ :


“K-kyon-kun, I-I have a favor to ask...”

"คะ คิยอน ฉะ ฉันมีเรื่องจะขอร้อง..."


Creak.

คลิ๊ก.


The door to the club room softly opened, as if trying to make the least amount of noise as possible. With a swish~ it slowly slid open. I instinctively turned my head backwards, only to see the short-haired, poker-faced girl silently enter the room.

ประตูห้องชมรมเปิดขึ้นเบาๆ เหมือนพยายามจะก่อให้เกิดเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้. พร้อมกับเสียง หวือ~ มันค่อยๆ เลื่อนเปิดอย่างช้าๆ. สัญชาติญาณผมทำให้ผมรีบหันกลับ และก็เห็นสาวผมสั้น ใบหน้าเฉยชา เข้ามาในห้อง.


Like an android, Nagato proceeded to close the door.

นากาโตะปิดประตูด้วยท่าทางเหมือนหุ่นยนต์.


“..................”


Taking a swift glance at me and Asahina-san, it finally seemed that Nagato had understood that she was in the wrong place. However, she said nothing and merely headed to her regular seat.

ฉับพลันเธอก็ชำเลืองมองที่ผมและอาซาฮินะ ดูเหมือนว่านากาโตะจะเข้าใจแล้วว่าเข้ามาเป็น กขค. แต่ยังไงก็ตาม เธอก็ไม่พูดอะไรเลย และเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวประจำของเธอ.


With her face void of any emotion, Nagato sat on her chair before pulling out a large hardcover from her bag. If she had shown any interest in me and Asahina-san staring face-to-face in an empty club room, it was far outweighted by that book which would be better off being called an encyclopedia, the title enough to give anyone a headache.

พร้อมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ นากาโตะได้นั่งลงบนเก้าอี้ของเธอก่อนจะดึงเอาหนังสือปกหนาเล่มใหญ่ ออกมาจากกระเป๋าของเธอ. บางทีเธออาจจะสนใจเรื่องที่ผมและอาซาฮินะยืนสบตากันอยู่สองคนในห้องชมรมว่างๆ แต่มันก็ไม่น่าสนใจเท่ากับหนังสือเล่มยักษ์นั้น ซึ่งมันน่าจะเรียกว่าสารานุกรมมากกว่า แค่หน้าปกหนังสือนั่นก็ทำให้ใครต่อใครปวดหัวได้แล้วนะ นั่นน่ะ.


Let’s just ignore the fact of who reacted first. Asahina-san’s actions would always be larger than mine, and subsequently, more obvious.

ไม่ต้องไปสนใจว่าใครแสดงปฏิกริยาออกมาก่อน. การเคลื่อนไหวของอาซาฮินะมักจะมีมากกว่าผมอยู่เสมอ และผลที่ตามมา ก็เห็นได้อย่างชัดเจน.


“A-Ah, that’s right. Tea. Let me make some tea.”

"อะ อ่า ใช่ๆ. ชา. เดี๋ยวฉันจะชงชา."


As if wanting the entire world to know what she was about to do, Asahina-san deliberately raised her voice as she stumbled towards the kettle.

เหมือนต้องการจะประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร อาซาฮินะจงใจเร่งเสียงของเธอขึ้น ขณะที่เธอเดินโซเซไปที่หม้อต้มน้ำ.


“Water, water.”

"น้ำๆ "


Cradling the kettle in her arms, Asahina-san hurriedly opened the door to the refrigerator.

เธออุ้มหม้อต้มน้ำอย่างระมัดระวังไว้ในมือ อาซาฮินะรีบเปิดประตูตู้เย็น.


“Kyaa~ We’re out of water... Not to worry, I’ll go fetch some.”

"หง่า~ ไม่มีน้ำอ่ะ... ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะไปเอามา. "


I stopped her, just as she was about to hurry out of the club room.

ผมหยุดเธอไว้ ขณะที่เธอกำลังจะวิ่งออกจากห้องชมรม.


“Let me help you with that”

"ผมไปเอาให้แล้วกัน. "


I stretched out my hand to retrieve the kettle from my senpai.

ผมยื่นมือไปหยิบหม้อต้มน้ำจากรุ่นพี่.


“It’s already cold enough outside. If you go out wearing that kind of outfit, you would probably cause vision hazard for the students. [Note: Kyon is referring to the phrase “Ice-cream for the eyes”, which is similar to “A sight for sore eyes”. The two, however, cannot be substituted in this scenario] There’s no need to give them a free show. The water fountain’s just downstairs. I’ll just go down and get it...”

"ข้างนอกหนาวมากเลยนะ. ถ้าเธอออกไปทั้งชุดแบบนั้น เธอจะกลายเป็นอาหารตาของเหล่านักเรียน. ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมองเธอฟรีๆ. ห้องเก็บน้ำอยู่แค่ชั้นล่างเอง ผมจะวิ่งไปเอง. "


Upon hearing this, Asahina-san immediately said:

เมื่อได้ยินแบบนี้ อาซาฮินะก็พูดออกมาทันที :


“A-ah, then I’ll go with you.”

"อะ อ่า งั้นให้ฉันไปกับเธอด้วยนะ. "


Asahina-san looked at me with eyes like those of a cat being left alone in the rain. She was so cute! Cuteness aside, however, this was also quite a troubling situation. Even until now Asahina-san was still not accustomed to being alone with Nagato-san. Someone should definitely break the ice between them. But come to think of it, having both an alien and a time-traveler co-exist together in a small club room was already quite an amazing feat. I suppose it all boils down to who's involved, huh?

อาซาฮินะมองที่ผมด้วยสายตาที่เหมือนลูกแมวที่ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางสายฝน. เธอช่างน่ารัก ! น่ารักซะไม่มี แต่ยังไงก็ตาม นี่ก็ยังสร้างปัญหาอยู่ดี. เพราะจนบัดนี้อาซาฮินะก็ยังไม่ชินกับการอยู่สองคนกับนากาโตะ. แบบนี้แล้วเมื่อไหร่เธอจะเติบโตขึ้นซะทีเนี่ย ? ใครช่วยมาทำลายอุปสรรคระหว่างสองคนนี้ซะทีสิ. แต่ลองมาคิดดูแล้ว การที่มีทั้งมนุษย์ต่างดาวและก็นักท่องกาลเวลา อยู่ร่วมกันในห้องเล็กๆ ก็เป็นเรื่องประหลาดแล้วนะเนี่ย.


Seeing that Asahina-san would rather follow me to fetch some water rather than stay in the club room alone with Nagato, I could find no reason to refuse her, even if I were to dig all the way to the Mohorovičić discontinuity to search for one. Of course, if it were Haruhi then things would be different. Heck, there wouldn’t be any need to dig at all – all the reasons would come spewing out faster than an unearthed oil fountain. Luckily Haruhi wasn’t around, or else I would probably suffer another series of mechanical pencil jabs.

ดูเหมือนว่าอาซาฮินะเลือกที่จะตามผมไปเอาน้ำมากกว่าจะอยู่ในห้องชมรมกับนากาโตะ ผมไม่สามารถหาเหตุผลมาปฏิเสธเธอได้ แม้ว่าผมจะขุดทะลุ Mohorovičić discontinuity (โลกมันจะแบ่งเป็นชั้นๆ บนสุดเป็นเปลือกโลก ต่อด้วย upper mantle , mantle แล้วก็ แกนโลก ขอบเขตระหว่าง เปลือกโลก กับ mantle ก็คือ Mohorovičić discontinuity) เพื่อหาเหตุผลสักข้อ. แน่นอน ถ้าเปลี่ยนเป็นฮารุฮิ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง. มันไม่ต้องไปขุดหาอะไรเลย เหตุผลจะพรั่งพรูออกมาเร็วซะยิ่งกว่าน้ำมันพุ่งออกมาจากใต้ผิวโลกซะอีก. โชคดีจังที่ฮารุฮิไม่อยู่แถวนี้ ไม่งั้นผมคงโดนเอาดินสอกดทิ่มๆ จนเจ็บแน่.


With the kettle safely in my arms, I hummed to myself as I considered which route I should take to the water fountain. I finally decided to take the path to the Old Block, when...

เมื่ออุ้มหม้อต้มน้ำไว้ดีแล้ว ผมก็เลือกว่าจะไปทางไหนดี ขณะที๋ฮัมเพลงกับตัวเองไปด้วย สุดท้ายแล้วผมก็เลือกไปทางตึกเก่า


“Ah...... Wait for me...”

"อ่า...รอฉันด้วย..."


Still clad in her maid uniform, Asahina-san stumbled along, like a young cat stubbornly clinging on to its parents.

อาซาฮินะที่ยังอยู่ในชุดสาวใช้ เดินโซเซตามผม เหมือนลูกแมวเพิ่งเกิด ที่ไม่อาจจะแยกจากพ่อแม่ของมันได้.

Walking side by side with Asahina-san, I felt a sense of pride swelling up within me. Although it wasn’t me who gave Asahina-san that perfect figure, those angelic features, or her charming personality, as far as I know, I was the only one to have ever been so close to her. Ahaha, what joy!

เดินเคียงข้างไปกับอาซาฮินะ ผมรู้สึกว่าความภูมิใจมันโป่งพองขึ้นในตัวผม. แม้ว่าผมจะไม่ใช่ผู้ที่มีส่วนสร้าง รูปร่างสมบูรณ์แบบ คุณสมบัติประหนึ่งเทพธิดา บุคคลิกอันทรงเสน่ห์ ให้กับอาซาฮินะ แต่เท่าที่ผมรู้ ผมเป็นบุคคลเพียงคนเดียวที่ได้มีโอกาสใกล้ชิดเธอขนาดนี้. อะฮ่า แสนสุขสมซะไม่มี !


Too busy feeling pleased with myself, I totally forgot all about Asahina-san’s melancholy. That’s why—

เมื่อมัวแต่ยุ่งอยู่กับความพอใจไปกับตัวเอง ผมเลยลืมความหม่นหมองของอาซาฮินะไปเลย. เพราะ--


“Kyon-kun.”

"คิยอน."


Just as I started filling the kettle with water—

ขณะที่ผมเริ่มกรอกน้ำลงในหม้อต้มน้ำ --


“Are you free this Sunday? There’s a place I would like to visit with you.”

"วันอาทิตย์นี้เธอว่างไหม ? มีที่หนึ่งที่ฉันอยากจะไปกับเธอ. "


Asahina-san’s tone was dead serious. At the same time, I was so shocked by her statement that no modern calculating device could determine the exact value of my surprise. For a moment, I totally forgot what day today was, and how many days it would take to reach Sunday. After much effort, I finally managed to croak out......

น้ำเสียงของอาซาฮินะจริงจังมาก. ในขณะเดียวกันผมก็ตกใจกับคำกล่าวของเธอ อย่างที่ไม่มีเครื่องคำนวณล้ำสมัยใดๆ จะสามารถวัดค่าความตกใจของผมออกมาอย่างชัดเจนได้. ตอนนี้ ผมลืมไปหมดแล้ว ว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ หรืออีกกี่วัน กว่าจะถึงวันอาทิตย์. หลังจากพยายามอยู่พักหนึ่ง ผมก็สามารถรีดคำพูดออกมาได้...


“Sure”

"แน่นอน. "


Even if I had something to do this Sunday, at Asahina-san’s invitation, all the red markings on my calendar had magically disappeared. Even if she requested we meet on the 29th of February, I would still be there. Who cares about something as trivial as a leap year?

ถึงผมจะมีอะไรต้องทำในวันอาทิตย์นี้ ในเมื่ออาซาฮินะอุตส่าห์ชวน ตัวที่กากบาทแดงไว้บนปฏิทินก็หายไปเหมือนโดนเวทมนตร์. ถึงเธอจะชวนให้พวกเราไปเจอกันในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ในปีที่มี 365 วัน. ผมก็ยังจะไปเจอเธอ ตามนัดให้ได้. (non-leap year = 365 วัน leap year = 366 วัน คิยอนจะรอจนปีที่มี 366 วัน)


“Yeah, I guess I’m kinda free.”

"ใช่สิ วันนั้นผมว่าง. "


After forcing out those words, shrouds of mist began to slowly rise in my heart.

หลังจากตอบออกไป บางอย่างก็เข้ามาปกคลุมผม.


--- Haven’t I heard this somewhere before?

---ผมเคยได้ยินแบบนี้ มาก่อนนี่ ?


But then again, at that time we were traveling to three years ago. Time travel gets kinda boring after a while, you know? Sure, it may seem fun at first, but frequently hopping from past to future and vice versa, one has to wonder if one’s appetite grows larger after time travel.

และก็นั่นแหละ ตอนที่พวกเราเดินทางย้อนเวลาไปสามปีก่อน. การเดินทางข้ามเวลาน่ะ สักพักก็เบื่อ คุณรู้ไหม ? ตอนแรกมันก็สนุกดีหรอก แต่โดดจากอดีตสู่อนาคต หรืออนาคตไปอดีต บ่อยเข้า ถ้าจะให้เดินทางข้ามเวลาอีก รอบหน้าก็ขอให้มาตรฐานสูงหน่อยเถอะ. (ทั้งสองเวอร์ชั่นแปลอังกฤษ น่าจะหมายถึง ไปในยุค หรือเหตุการณ์ที่น่าสนใจกว่าเดิม)


“Please don’t worry.”

"ไม่ต้องห่วงหรอก. "


Asahina-san had subconsciously picked up the kettle, and had started playing with it. Her eyelids were drooping, as she casually watched the flow of tap water.

อาซาฮินะหยิบและเล่นกับฝาปิดหม้อต้มน้ำอย่างไม่ตั้งใจ และหลี่ตาลง ขณะที่มองดูการไหลของน้ำจากก๊อก.


“This time I’m not going to the past, nor the future. Actually, all I wanted was to get some tea leaves from the local supermarket. Kyon-kun, would you care to accompany me?”

"คราวนี้ฉันจะไม่ไปทั้งในอดีตและอนาคตหรอก. ที่จริงแล้ว ฉันแค่อยากจะได้ซื้อใบชาจากร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตเท่านั้นเอง. คิยอน เธอสนใจจะไปกับฉันไหม ? "


Asahina-san then proceeded to reduce her voice to barely audible levels, and placed her index finger on her cherry lips.

อาซาฮินะเบาเสียงของเธอลง จนดังแค่พอได้ยินเท่านั้น และแตะนิ้วชี้ของเธอ ลงบนริมฝีปากสีเชอรี่ของเธอ.


“Keep this a secret from everyone...... Okay?”

"ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไม่ให้ใครรู้....ได้ไหม ? "


My chest once again swelled with pride, filled with so much confidence that I reckon I would still be able to tell a straight out lie after a full dose of Veritaserum.

หน้าอกผมพองด้วยความภูมิใจอีกครั้ง. ผมมั่นใจว่าผมจะต่อต้านต่อยา อะไรก็ตามที่จะใช้เพื่อให้ผมคายความลับนี้ออกมา ได้. (Veritaserum เป็นยาที่ทำให้คนกินคายความลับออกมา ในเรื่อง แฮรี่ พอตเตอร์)


The days, hours, minutes and even seconds that soon followed never felt longer. Why is it that the more you stare at the clock, the slower it moves, as if intentionally mocking you? Could it have, by any chance, decided to take a holiday while I wasn’t looking? Even shaking the clock with my hands didn’t seem to speed up the movement of the accursed second hand. I finally realized how powerless we humans truly were subjected to the slow passing of time, as our dull and tasteless life slowly drifted by.

หลังจากนั้น ทุกๆ นาทีจากนั้น จนถึงวันอาทิตย์เหมือนจะใช้เวลานานขึ้นกว่าที่ผ่านมา. ทำไมนาฬิกาเหมือนจะตั้งใจเดินให้ช้าลงเวลาที่ผมจ้องมัน ? ผมรู้สึกเหมือนว่า ตอนที่ผมไม่มองมัน มันแอบหยุดเดินซะงั้น. บางครั้งผมก็หยิบเอานาฬิกาขึ้นมาเขย่า แต่เข็มนาทีก็ไม่เห็นขยับเร็วขึ้นเลย. ที่สุดผมก็พบความจริงว่ามนุษย์เราช่างไม่มีอานุภาพอะไรเลยภายใต้กระแสของเวลา ผมเลยต้องยอมทน และปล่อยให้ชีวิตไร้รสชาติ ค่อยๆ ผ่านไป.


Nevertheless, this was the first time I had an ordinary, time-unrelated outing with a time traveler, for the sole purpose of purchasing tea leaves. Now I’d been thinking these past couple of days (since there was obviously no better way of passing time). I didn’t think Asahina-san was one to have any problems doing the shopping all by herself, and she definitely wasn’t so indecisive as to need help deciding what brand of tea leaves to buy. Even if she bought the worst tea leaves available in the market and produced a cup of totally horrible tea, I would probably still enjoy it. And the SOS Brigade wasn’t that picky either.

แต่อย่างไรก็ตาม นี่จะเป็นครั้งแรกที่ผมจะออกไปกับนักท่องกาลเวลาแบบปกติ ไม่เกี่ยวกับการข้ามเวลา ด้วยวัตถุประสงค์เดียวคือไปซื้อใบชา. ผมคิดเรื่องนี้มาสองวันแล้ว (เพราะมันไม่มีทางเลือกที่ดีกว่า ในการฆ่าเวลา). ผมไม่คิดว่าอาซาฮินะจะเป็นคนที่มีปัญหาในการไปเดินช้อปปิ้งด้วยตัวเอง เธอน่ารักแน่นอน แต่เธอก็ไม่ใช่ดอกไม้บอบบาง ที่จะชีวิตอยู่รอดได้แค่ในสภาพแวดล้อมที่สมบูรณ์ในเรือนกระจกเท่านั้น และเธอก็ไม่ใช่คนที่ตัดสินใจเองไม่ได้ถึงขนาดต้องให้คนอื่นตัดสินใจเลือกชนิดของใบชาที่ควรซื้อแทน. และถึงแม้เธอจะซื้อเอาใบชาที่ห่วยสุดๆ ในท้องตลาดมา และชงชาที่รสชาติแย่แค่ไหน ผมก็ยังจะดื่มมันอย่างมีความสุขที่สุดอยู่ดี. ผมคิดว่ากลุ่ม SOS ไม่จู้จี้เรื่องใบชาหรอก.


If so, what did Asahina-san invite me out for? And why so mysteriously?

แล้วงั้น อาซาฮินะชวนผมไปด้วยทำไม ? มันช่างเป็นปริศนาเสียนี่กระไร.


A boy and a girl, of similar age, walking together on a Sunday.

หนึ่งชาย หนึ่งหญิง วัยเดียวกัน เดินด้วยกัน วันอาทิตย์.


That is to say, would that be what normal humans consider a date? Hmm, I can’t think of any other explanation. Yeah, it’s a date alright, just as I thought. Choosing tea leaves was just an excuse, after all. Aww, you didn’t need to be so mysterious. Couldn’t you have just told me right then? No, wait, this is how it should be. Otherwise, it wouldn’t be Asahina-san.

ในอีกแง่หนึ่ง นี่มันเดทธรรมดาๆ นี่ ? ผมไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้นอกเหนือจากนี้. ใช่ เดทชัวร์. เรื่องใบชาน่ะแค่ข้ออ้าง. โอ้ว เธอไม่เห็นต้องทำให้มันลึกลับแบบนี้เลย. เธอบอกผมตรงๆ ก็ได้นี่ ? ไม่สิ เดี๋ยวก่อน แบบนี้แหละดีแล้ว. ถ้าทำแบบอื่นมันก็ไม่ใช่อาซาฮินะน่ะสิ.


With those thoughts in mind, Sunday finally came.

และแล้ว วันอาทิตย์ก็มาถึง.


I pedalled my bike furiously as I sped towards the agreed meeting spot before the train station. My trusty bike seemed to understand how I felt, as even without a motor, the pedals spun shockingly fast. This was probably the first time I had looked forward to a meeting even since I joined the SOS Brigade, because this was an extremely ordinary outing. The destination was not a sealed space with blue giants, the tickets weren’t tickets to the future, and the mode of transport definitely wasn’t a UFO.

ผมขี่จักรยานอย่างเต็มความเร็วไปยังจุดนัดพบหน้าสถานีรถไฟ. แม้แต่จักรยานสุดรักของผม ก็เหมือนจะรู้ความรู้สึกของผม เหมือนมันจะเบาหวิวและไม่ต้องการมอเตอร์ แต่ก็วิ่งไปเร็วซะขนาดนี้. นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมรอคอยการนัดพบ นับตั้งแต่ผมเข้าร่วมกลุ่ม SOS เพราะนี่จะเป็นการออกไปเที่ยวธรรมดาที่สุด. เป้าหมายไม่ใช่มิติปกปิดที่มีเจ้าตัวยักษ์สีฟ้า ไม่ใช่การเดินทางย้อนอดีตโดยไม่มีกำหนดกลับ และก็ไม่ใช่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นพูดคุยถามตอบกับมนุษย์ต่างดาว.


Unless the one waiting before the station was the elder version of Asahina-san, with that secretive smile that screamed of a hidden motive, now that would be a different story.

นอกเสียจากว่าคนที่รอผมอยู่หน้าสถานีจะเป็นอาซาฮินะในเวอร์ชั่นผู้ใหญ่ พร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนเลศนัยไว้ ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นล่ะก็อีกเรื่องหนึ่ง.


No matter how you look at it, I’m still a high school student with a moderate amount of intelligence. Thanks to that and my past few experiences, I could more or less predict how the future would turn out. Asahina-san (big) was no exception. She would appear whenever I got the feeling that she would. So even if she showed up today, I would not be surprised....

ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง ผมมันก็แค่นักเรียน ม ปลาย ที่หัวปานกลาง. ต้องขอบคุณประสพการณ์ที่ผ่านๆ มาของผม ผมพอจะเดาได้ว่าอนาคตจะออกมาแบบไหน. แม้แต่อาซาฮินะ (ใหญ่) ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น. เธอจะปรากฏตัวเมื่อผมรู้สึกว่าเธอน่าจะปรากฏ. ดังนั้น ถ้าเธอปรากฏตัวออกมาในวันนี้ ผมก็ไม่แปลกใจหรอก... (KYON-ism ! )


“No way!”

"ไม่มีทาง ! "


I forcefully parked my bike in the shade of the electricity posts, before proceeding to lecture myself.

ผมใช้กำลังจอดจักรยานของผมใต้ร่มเงาของเสาไฟฟ้าอย่างยากลำบาก ก่อนที่จะอบรมตัวเอง.


Even my thoughts had become biased! If things carried on like this, even if something did happen, I’d still remain perfectly calm. And that wasn't good, either. The only person who can stare something weird in the face and remain perfectly calm is someone who’s missing a few screws in his brain. I want to be a normal person, or at least someone who’s mentally sane! Although it may already be too late for that, I should at least smile when it’s the time to smile. Now was definitely one of those moments.

ตอนนี้แม้แต่ความคิดต่างๆ ของผมก็เริ่มไม่ปกติแล้ว. ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้ามีเรื่องยุ่งๆ ขึ้น แต่ผมไม่มีอาการตกใจเลย. นั่นไม่ดีแน่ๆ. คนที่สามารถมองเรื่องพิลึกๆ เกิดขึ้นต่อหน้าและยังสงบนิ่งอยู่ได้ ต้องเป็นคนที่น๊อตบางตัวหลุดจากสมองไปแล้ว. ผมอยากจะเป็นคนธรรมดา อย่างน้อยก็แค่มีสภาพจิตใจปกติ. แม้มันอาจจะสายไปแล้วสำหรับเรื่องนั้น อย่างน้อยผมก็น่าจะยิ้มเมื่อถึงเวลาที่ต้องยิ้ม. เวลานี้แหละ มันเวลาที่ต้องยิ้ม. (KYON-ism! )


So, I tried my best, and forced myself to smile.

ดังนั้นเอง ผมเลยพยายามให้ถึงที่สุด และบังคับตัวเองให้ยิ้ม.


The Asahina-san standing at the usual SOS Brigade meeting spot today was none other than my favorite version of Asahina-san.

วันนี้ บุคคลเพียงผู้เดียวที่ยืนอยู่ที่นัดพบประจำของกลุ่ม SOS ก็คืออาซาฮินะ ในเวอร์ชั่นที่ผมชอบที่สุด.


Standing amidst a busy crowd, she waved furiously at me with that tiny, lily hand of hers. That pose was enough to melt anyone’s heart.

กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าผู้คนที่สับสนวุ่นวาย เธอโบกมือเล็กๆ อันแสนจะบอบบาง ของเธอให้ผม. แค่ท่าทางของเธอ ก็เพียงพอจะละลายใจใครบางคนได้ทั้งดวง.


Sporting a simple yet elegant outfit, with a different hairstyle, she was like a girl trying eagerly to blossom into womanhood. Seeing such a change in her, I was moved to the point of tears.

ภายใต้ชุดที่งดงาม สละสลวย พร้อมด้วยทรงผมที่แตกต่างจากปกติ ประหนึ่งเด็กหญิง เบ่งบาน กลายพลันเป็นหญิงผู้เลอโฉม. การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเพียงแค่นี้ของเธอ เพียงพอจะทำให้หัวใจผม ร่ำร้องอย่างสุขสันต์.


Faced with an elegantly dressed Asahina-san, I hastily pulled my bike to a halt, and revealed a Koizumi-style smile, which I had rehearsed over and over in the mirror.

ผมรีบหยุดจักรยานของผมข้างหน้าอาซาฮินะที่แต่งตัวอย่างสวยงาม และเผยรอยยิ้มสไตล์โคอิซึมิ ซึ่งผมฝึกฝนอยู่หน้ากระจกอยู่นับครั้งไม่ถ้วน.


“Sorry I’m late.”

"ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอต้องรอ. "


Although there was still 15 minutes till the agreed time.

แม้ว่ามันจะยังอีกตั้ง 15 นาที ก่อนจะถึงเวลานัด.


“It’s okay......”

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ..."


Asahina-san breathed a sigh of relief, as she lowered her gaze to the floor.

อาซาฮินะถอนหายใจอย่างโล่งใจ ขณะที่เธอก้มต่ำลงมองที่พื้น.


“I just arrived too.”

"ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน. "


That was followed with a smile.

แล้วจึงยิ้ม.


“Alright, let’s get going!”

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ ! "


Asahina-san stepped forward, as her hair gently bobbed up and down.

อาซาฮินะก้าวมาข้างหน้า ขณะที่ผมของเธอพริ้วไสวในสายลม.

(ณ ตรงนี้ ไม่มีส่วนของเวอร์ชั่น 1 แล้ว ต่อไปจะแปลจาก เวอร์ชั่น 2 ทั้งหมด)

Looking at Asahina-san with her hair tied up, an indescribable feeling slowly welled up in my heart. I was like one of those loyal knights in your typical RPGs, with a sworn duty to protect a princess who had to flee the palace due to inner conflict in the royal court and wander all over the world.

เมื่อมองที่อาซาฮินะ ซึ่งมัดผมไว้ ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ค่อยๆ ไหลท่วมใจผม. ผมเป็นเหมือนอัศวินผู้จงรักภักดี ในเกม RPG ทั้งหลายที่คุณเคยเล่นนั่นแหละ มีหน้าที่ปกป้อง เจ้าหญิงผู้ซึ่งหนีออกจากปราสาทเพราะปัญหาขัดแย้งกันในราชวงศ์ และออกเดินทางท่องไปในโลกกว้าง.


Asahina-san’s tiny footsteps, coupled with her childish features, made me wonder, was she really a year older than I? Her footsteps could easily rival my sister's, and to top it off, she was still quite childish. Looking down at her small footsteps, an urge to protect her swelled up in my chest, so much so that I feared if she turned back to look at me with those big, round eyes of hers, even she would feel uncomfortable.

ย่างก้าวเล็กๆ ของอาซาฮินะ รวมทั้งหน้าตาอ่อนวัยของเธอ ทำให้ผมประหลาดใจ ว่าเธอแก่กว่าผมปีหนึ่ง จริงๆ หรือ ? ขนาดการย่างของเธอมันแค่พอๆ กับน้องสาวผมเลย และยิ่งกว่านั้น เธอดูเหมือนเด็กจริงๆ. มองต่ำลงไปดูย่างก้าวเล็กๆ ของเธอ ความรู้สึกอยากจะปกป้องเธอถูกเร่งเต็มอกผม มากจนผมกลัวว่าเธอจะหันกลับมามองที่ผมด้วยดวงตาโต่ๆ กลมๆ ของเธอ แล้วจะทำให้เธอรู้สึกลำบากใจ.


I mean, every single one of my actions were different compared to my usual self. Being cooped up in a small, awkward room together with the eccentric Haruhi, smiling Koizumi and silent Nagato, my actions were usually half-hearted and often chaotic. Now, there was only Asahina-san and me. Better still, no one knew about it. The tyrannical brigade commander, the reliable alien, and even the ESPER weren’t here. This was quite the change.

ผมหมายถึง การกระทำทุกอย่างของผมตอนนี้ มันต่างจากปกติของผม. โดนจับมารวมอยู่ในห้องเล็กๆ ที่น่าอึดอัด พร้อมกับคนพิสดารอย่างฮารุฮิ เอาแต่ยิ้มอย่างโคอิซึมิ และเอาแต่เงียบอย่างนากาโตะ การกระทำของผมเลยไม่ค่อยกระตือรือล้น และมักจะยุ่งเหยิงไปหมด. แต่ตอนนี้ มีเพียงอาซาฮินะและผม. ที่ดียิ่งกว่านั้นก็คือ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้. ยัยผู้นำกลุ่มเผด็จการ มนุษย์ต่างดาวผู้วางใจได้ และแม้แต่ผู้มีพลังจิต ต่างก็ไม่อยู่ที่นี่. มันเลยเปลี่ยนไปมากที่เดียว.


I really wanted to announce this at the top of my lungs: Deciding to go out with Asahina-san alone is the best decision I have ever made in my life!

ผมอยากจะประกาศออกไปให้สุดเสียงเลยว่า : การตัดสินใจออกมากับอาซาฮินะคนเดียว (สองต่อสอง) เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชั่วชีวิตผม !


To tell you the truth, I was happy. Very happy. Walking side by side with one of North High’s most beautiful students, even if someone chucked my Purple Diploma into the gutter, I would still not feel any sense of regret, seeing that the diploma was issued by a country that wasn’t renowned for literature anyway.

บอกตามตรง ผมมีความสุข. สุขชะมัด. เดินเคียงข้างกับนักเรียนที่สวยที่สุดของโรงเรียน ม ปลาย เหนือ. ถึงใครจะโยนปริญญาสีม่วงของผมลงในคูน้ำ ผมก็จะไม่เสียใจเลย ยิ่งปริญญานั่นไม่ได้ออกโดยประเทศที่มีชื่อเสียงทางด้านวรรณกรรมอีกด้วยนะ ยิ่งไม่สน. (Purple Diploma : ประกาศนียบัตร ที่ออกให้ผู้มีแสดงความสามารถทาง visual arts และวรรณกรรมในระดับยอดเยี่ยม มีเกรดดี : เพื่อความง่าย เลยใช้คำว่าปริญญาสีม่วง)


We were headed to the supermarket near the train station.

พวกเรามุ่งหน้าไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้สถานีรถไฟ.


Sometimes, having nothing better to do, I would accompany my family here to do the shopping. This supermarket mostly sold food and apparel, and it also had a large bookstore inside. However, that was Nagato’s field of specialty, not mine. As I expected, Asahina-san took me to the basement, where the food was sold.

บางครั้งเมื่อไม่มีอะไรจะทำ ผมก็จะติดตามครอบครัวผมมาที่นี้ เพื่อช้อปปิ้ง. ซุปเปอร์มาร์เก็ตนี้ ขายอาหารและเสื้อผ้าและเครื่องประดับเป็นส่วนใหญ่ และมันยังมีร้านหนังสือขนาดใหญ่ อยู่ข้างใน. อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเรื่องที่นากาโตะสนใจ หาใช่ผมไม่. และก็เป็นไปตามที่ผมคาด อาซาฮินะพาผมไปที่ชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นที่ขายอาหาร.


Beyond a row of shining cash-deposits was the store we were headed to. Specializing in dealing nothing but tea leaves, the racks inside were filled by all sorts of different kinds.

ถัดจากแถวของคนที่จะฝากเงิน (ตรงนี้ไม่เข้าใจ shining cash-deposits ถ้าจะฝากเงินแล้วทำไมต้องแวววาว ส่องแสงจ้า ด้วย เงินเหรอ ใครจะเอาเงินออกมาโชว์ ถ้าแปลผิดก็บอกด้วยนะครับ) ก็คือร้านเป้าหมายของพวกเรา. ไม่ซื้อ ไม่ขายอะไรทั้งนั้นนอกจากใบชา หิ้งในร้านเต็มไปด้วยใบชาหลายชนิด.


“Good afternoon.”

"สวัสดีค่ะ. "


At the sound of Asahina-san’s cute greeting, the shop owner’s face immediately cracked a smile that resembled bitumen melting on a hot summer’s day.

เมื่อได้ยินเสียงทักทายสดใสจากอาซาฮินะ ใบหน้าเจ้าของร้านก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที เหมือนกับยางมะตอยกำลังละลายในวันที่อากาศร้อนแรง. (bitumen = น้ำมันดิบ ยางมะตอย )


“Welcome, thanks for visiting us again.”

"ยินดีต้อนรับครับ แหมมาอุดหนุนเราอีกแล้วนะ ขอบคุณๆ. "


It seems that Asahina-san had already become a regular at this shop, and was on friendly terms with the shop owner.

ดูเหมือนอาซาฮินะจะมาซื้อที่ร้านนี้เป็นประจำ และสนิทกับเจ้าของร้านแล้ว.


“Ehh... Which type should I buy?”

"เอ... จะซื้อแบบไหนดีนะ ? "


Asahina-san muttered to herself, while surveying the different type of tea leaves printed on a large poster hanging by the wall, complete with their corresponding names and prices.

อาซาฮินะพึมพำกับตัวเอง ระหว่างดูโปสเตอร์ที่แขวนอยู่บนผนัง ซึ่งมี ชื่อชนิดของใบชา และราคา.


Of course, my knowledge of tea leaves was no better than Asahina-san's, so I was unable to give her any suggestions. I stood silently by her side as I inhaled the different aromas and fragrances of the various tea leaves, my nose itching wildly in the process.

ความรู้ของผมในเรื่องใบชา ไม่ดีกว่าอาซาฮินะแน่นอน ผมเลยไม่สามารถจะแนะนำเธอได้. ผมยืนเงียบๆ อยู่ข้างเธอ และดมกลิ่นที่หอมแตกต่างกันจากใบชาหลายๆ ชนิด จมูกผมบานกว้างไปด้วยขณะดม.


Turning serious at the topic of tea leaves, Asahina-san discussed with the shop owner the various methods of brewing tea, from the amount of leaves to the time required. I stood there listening, with anyhing much to do or say, like a scarecrow after harvest.

เอาจริงเอาจังกับเรื่องของใบชา อาซาฮินะหารือกับเจ้าของร้านถึงวิธีชงชาแบบต่างๆ ตั้งแต่จำนวนใบชาที่ต้องใช้ ถึงเวลาที่เหมาะสม. ผมยืนและก็ฟัง จะมีอะไรอื่นให้ทำล่ะ อย่างกับเป็นหุ่นไล่กาหลังฤดูเก็บเกี่ยว.


The only one who ever gave any comments on Asahina-san’s tea was me. Haruhi would usually down the entire cup in a single gulp, probably not even noticing whether it was tea or not, while I can’t even confirm if Nagato has any taste buds or not. Koizumi never much voiced his opinion on any matter anyways, so the only one left was me.

คนเดียวที่เคยให้ความเห็นอาซาฮินะเกี่ยวกับเรื่องใบชาก็คือผม. ฮารุฮิมักจะกลืนทั้งถ้วยลงไปในอึกเดียว บางทีไม่สังเกตุด้วยซ้ำว่านั่นน่ะ ชาหรือเปล่า ขณะที่ผมไม่สามารถยืนยันได้ว่านากาโตะมีประสาทรับรสชาติไหม. โคอิซึมิก็ไม่เคยปริปากเสนอความเห็นเลย ดังนั้นคนเดียวที่เหลือก็คือผม.


I had already sworn that I would drink any tea that Asahina-san prepared, even if it was a silver goblet of hemlock. Seeking aid right after drinking should allow me to live to tell the tale. Most importantly, Asahina-san's feelings would not be hurt.

ผมปฏิญาณไปแล้วว่าผมจะดื่มชาทุกชนิดที่อาซาฮินะเตรียมให้ แม้แต่มันจะเป็น แก้วเงินแห่งเฮ็มล็อค (silver goblet of hemlock = แก้วเงินจุยาพิษที่ โซคราติส นักปรัชญาชาวกรีก โดนบังคับให้ต้องดื่ม). ดื่มลงไปแล้ว หาคนช่วยไว้ทันท่วงทีก็จะทำให้ผมมีชีวิตบอกเล่าเรื่องต่อไปได้. ที่สำคัญที่สุดคือ ความรู้สึกของอาซาฮินะจะต้องไม่โดนทำร้าย.


Seeing that I had no advice to offer whatsoever, I continued to stand idly by the door, playing the role of Asahina-san’s chaperone. It was not until Asahina-san finally made her decision and bought the type known as “High-classed-goddess” or something that I finally stopped standing guard like an infantryman.

เมื่อรู้ตัวว่าไม่สามารถช่วยแนะนำอะไรเธอได้ ผมเลยไปยืนว่างๆ อยู่ที่ประตู เล่นบทผู้ติดตามของอาซาฮินะ. ผมยืนตั้งท่าเหมือน พลทหารราบ ยืนค้างอยู่จนกระทั่ง อาซาฮินะตัดสินใจเลือกซื้อใบชาชนิด "เทพธิดาชั้นสูง" ไม่ก็อะไรราวๆ นั้นแหละมา.


“It’s such a rare chance that we get to come out together---“

"ไม่ค่อยมีโอกาสเลยนะ ที่พวกเราจะออกมาด้วยกัน~~ "


Asahina-san looked at me with even politer eyes than usual.

อาซาฮินะมองที่ผม ด้วยดวงตาที่อ่อนโยนกว่าปกติ.


“Do you want to come in and drink some tea? The dango they serve here is quite tasty. We could ask the shop owner to help brew the tea leaves we just bought earlier......”

"เธอจะเข้ามาและดื่มชากันหน่อยไหม ? ขนมดังโกะที่นี่อร่อยทีเดียวนะ. และพวกเราสามารถขอให้เจ้าของร้านช่วยชงใบชาที่พวกเราเพิ่งซื้อตะกี้..."

Even by the time all the hydrogen in the sun had been consumed and turned into helium, I would still be unable to find a reason to refuse her offer. In a simple shop like this, it was surprising that tables and chairs were prepared, as if telling me to come in and sit down. Without a second thought, I followed Asahina-san into the store and sat down, as the aroma of freshly brewed tea soon filled my nostrils.

ต่อให้ถึงเวลาที่ไฮโดรเจนในดวงอาทิตย์หมดไปและกลายเป็นฮีเลี่ยม (sun : ไฮโดรเจน โดน nuclear reaction จากแกนของ sun กลายเป็น ฮีเลี่ยม) ผมก็ยังไม่สามารถหาเหตุผลจะปฏิเสธคำเชิญชวนของเธอได้. ในร้านเรียบๆ แบบนี้ มันน่าแปลกที่มีทั้งโต๊ะและเก้าอี้หลายตัวถูกเตรียมไว้ เหมือนจะบอกผมให้เข้าไปนั่งสิ. อย่างไม่ต้องคิดซ้ำ ผมตามอาซาฮินะเข้าไปในร้านและนั่งลง แล้วกลิ่นของชาที่เพิ่งชงเสร็จก็ใกล้จะมาแตะจมูกผม.


There was one thing which I greatly missed.

มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมพลาดไปครั้งใหญ่.


Asahina-san seemed to care a lot about the time, as she frequently shot glances at her watch, unable to calm down and enjoy her tea. Her actions, however, didn’t seem deliberate, and it was as if she was trying to hide it from me. My apologies, Asahina-san, but no matter how much you try to hide it, I can still notice. Because apart from looking at the time, you seem to be sighing every time you glance at your watch. Something must be bothering her.

อาซาฮินะดูเหมือนจะใส่ใจเรื่องเวลามากเป็นพิเศษ เพราะเธอแอบชำเลืองมองนาฬิกาของเธอบ่อยๆ อย่างที่ไม่สามารถจะสงบและเพลิดเพลินไปกับชาของเธอได้. อย่างไรก็ตาม การกระทำของเธอไม่ค่อยจะรอบคอบเท่าไร เพราะเหมือนว่าเธอพยายามจะปิดผม. ขอโทษนะ อาซาฮินะ แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามปิดปังยังไง ผมก็สังเกตุออกแล้ว. เพราะนอกจากจะคอยดูเวลาแล้ว เธอยังถอนใจทุกครั้งที่ชำเลืองมองนาฬิกาอีกด้วย. ต้องมีบางอย่างกวนใจเธออยู่แน่.


“The dango here is tasty, and the tea is also sweet smelling, just as expected from Asahina-san. Hmm... this is really delicious.”

"ขนมดังโกะอร่อยจังเนอะ ชาก็หอมกลมกล่อม และก็อย่างที่คาดเลย รสดีซะไม่มี. "


Even so, I pretended not to notice Asahina-san’s nervousness. I really must resist from praising myself for being such a kind and thoughtful soul. Oops, I’m sorry. Is it already too late?

ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้ความกระวนกระวายของอาซาฮินะ. ผมต้องต้านทานไม่ยกย่องตัวเอง ในการที่เป็นคนใจดีและเอาอกเอาใจผู้อื่น. อุ๊บ ผมขอโทษ. มันสายไปรึเปล่า ?


“Hmm...”

"ฮืมม..."


Asahina-san took a bite from her dango, before proceeding to look at her watch again.

อาซาฮินะกัดขนมดังโกะของเธอคำหนึ่ง ก่อนที่จะมองที่นาฬิกาอีกรอบ.


I suddenly had a bad feeling, like the calm before the storm.

อยู่ๆ ผมก็รู้สึกไม่ค่อยดี เหมือนความสงบก่อนพายุจะมา.



That’s right; this whole ordeal was fishy from the start. The fact that I was going out with one of the top three beauties in North High, who, even in that cute winter outfit, failed to conceal that hot body beneath it, would be enough to propel anyone to the roof of the school hostel and yell about it at the top of their lungs.

ใช่แล้ว เรื่องทั้งหมดมันทะแม่งๆ มาตั้งแต่แรกแล้ว. ความจริงที่ว่าผมออกมากับหนึ่งในสามของผู้ที่สวยที่สุดในโรงเรียนเหนือ ผู้ซึ่งแม้แต่ชุดสำหรับหน้าหนาวที่น่ารักนั่นยังไม่สามารถปกปิดเรือนร่างอันร้อนแรงภายใต้มันได้ น่าจะเพียงพอผลักดันให้ทุกคนขึ้นไปบนดาดฟ้าของหอพักโรงเรียน และตะโกนเกี่ยวกับมันอย่างสุดลมหายใจ. (ตะโกนชื่นชม หรืออะไรก็ตามแต่)


I drank my cup of tea, and as the hot fluid slowly flowed down my digestive system, my suspicion began to grow thicker and thicker.

ผมดื่มชาในถ้วยผม และขณะที่ชาร้อนไหลช้าๆ ผ่านระบบย่อยอาหารของผม ความสงสัยของผมก็เพิ่มขึ้นๆ.


There must be a catch.

มันต้องมีอะไรบางอย่าง.


My analysis of past experiences and data has proven that the only upperclassman in the SOS Brigade, Asahina Mikuru-san, is indeed a time traveler. She was sent here from the future for some reason, which unfortunately remains classified information. As for how she became the SOS Brigade’s official mascot, well, that was all due to Haruhi’s tyrannical ways. It definitely has nothing to do with her original assignment.

การวิเคราห์ของผมเกี่ยวกับประสพการณ์ที่ผ่านมาและข้อมูล ได้พิสูจน์แล้วว่ารุ่นพี่คนเดียวในกลุ่ม SOS อาซาฮินะ มิคุรุ เป็นนักท่องกาลเวลาอย่างแน่นอน. เธอถูกส่งจากอนาคตมายังที่นี่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซึ่งน่าเสียดายที่มันยังคงเป็น ข้อมูลลับสุดยอด. แล้วที่เธอกลายมาเป็นตัวนำโชคอย่างเป็นทางการของกลุ่ม SOS นั่นก็เพราะวิธีการอันโหดร้ายของฮารุฮิ. มันแน่นอนว่านี่ไม่เกี่ยวกับหน้าที่ ๆ เธอรับมอบหมายมาเลย.


That’s right. Observing Haruhi is her official assignment. She’s also in charge of bringing me to the past and the future, in order to trigger future events or to clean up the mess my past self has unknowingly created. Those were the assignments her superiors gave her. No matter how you think of it, that more or less resembles her true mission.

ใช่แล้ว. การเฝ้าสังเกตุฮารุฮิเป็นหน้าที่อย่างเป็นทางการของเธอ. นอกจากนี้เธอยังมีหน้าที่พาผมข้ามเวลาด้วย เพื่อที่จะกระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์ในอนาคต หรือแก้ไขความยุ่งเหยิง ที่ตัวผมในอดีตก่อขึ้นอย่างไม่รู้เรื่อง. สิ่งเหล่านี้เป็นหน้าที่ ๆ หัวหน้าเธอมอบหมายให้เธอ. ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง นั่นจะมากจะน้อยก็เหมือนหน้าที่ๆ แท้จริงของเธอแหละ.


So the question is, was today’s date an assignment too? Was the whole tea leaves choosing business meant to camouflage the true events that were about to happen? Did Asahina-san know from the very start? Come to think of it, that expression on her face kinda gave everything away......

ดังนั้นปัญหาก็คือ เดทในวันนี้ เป็นงานหนึ่งด้วยหรือเปล่า ? ธุระการเลือกซื้อใบชาทั้งหมดนี่ เป็นการอำพรางเหตุการณ์จริงที่กำลังจะเกิดขึ้นใช่ไหม ? อาซาฮินะรู้อยู่แต่แรกแล้วใช่ไหม ? มาคิดดูสิ การแสดงออกบนหน้าเธอน่าจะบอกทุกอย่างออกมา...


After finishing our dango, Asahina-san insisted on paying on her own.

หลังจากกินขนมดังโกะหมด อาซาฮินะยืนกรานจะจ่ายเงินมื้อนี้.


“It’s okay, since it was me who asked you out in the first place.”

"ไม่เป็นไรน่า ฉันเป็นคนชวนเธอมานะ. "


Even so, I can’t let you spend so easily.

ถึงแบบนั้น ผมก็ไม่ปล่อยให้เธอจ่ายง่ายๆ หรอก.


“It’s really alright. You treat us every time anyway.”

"ไม่เป็นไรจริงๆ เธอน่ะต้องคอยจ่ายตังให้พวกเราตลอดเลย."


That’s because that idiot Haruhi made a self-proclaimed rule that the last one to arrive would be the one who would treat the entire brigade to a meal, and, for some unknown reason, the last person to arrive is always me. In the end, I was the one to settle the bill, something you don’t see outside the SOS Brigade. Today was different, though, and maybe it was due to the rare chance that the both of us got to go out alone, all the bills stuffed in my wallet seemed to be screaming to be let out. Perhaps they thought being spent this way would be more meaningful.

นั่นเป็นเพราะยัยงี่เง่าฮารุฮิสร้างกฏ ที่ตัวเองเป็นคนประกาศ ว่าคนมาถึงเป็นคนสุดท้ายต้องจ่ายค่าอาหารให้ทั้งกลุ่ม และ จะด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ คนสุดท้ายที่มาถึง ต้องเป็นผมเสมอ. สุดท้าย ผมก็ต้องเป็นจ่ายตลอด เรื่องแบบนี้คุณไม่เจอที่อื่นหรอก นอกจากในกลุ่ม SOS. แต่วันนี้มันไม่เหมือนกัน อาจจะเพราะไม่ค่อยมีโอกาสที่จะออกมากันแค่สองคนก็ได้ ธนบัตรในกระเป๋าเงินผมถึงร่ำร้องอยากจะออกมา. บางที มันอาจจะคิดว่าจ่ายเพื่ออาซาฮินะแบบนี้มีความหมายกว่าก็ได้.


“Let me settle this bill for once.”

"ให้ฉันเป็นคนจ่ายสักครั้งเถอะนะ. "


Asahina-san looked at me with pleading eyes.

อาซาฮินะมองที่ผมด้วยสายตาวิงวอน.


“Pretty please?”

"นะ นะ นะ ? "


The expression Asahina-san wore was so genuine, I subconsciously nodded my head in agreement.

การแสดงอารมณ์ของอาซาฮินะช่างจริงใจอะไรอย่างนี้ ผมพยักหน้าตกลงไปอย่างไม่รู้ตัว.

After that, Asahina-san and I left the supermarket. Seeing that the both of us had nowhere else to go, we stood transfixed on the spot, under the harsh, winter sky, staring at the crowd that passed before us.

จากนั้น อาซาฮินะกับผมก็ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต. ดูเหมือนว่าพวกเราสองคนไม่รู้ว่าจะไปไหนดี พวกเรายืนนิ่งอยู่ที่เดิมภายใต้ท้องฟ้าฤดูหนาว มองไปที่ฝูงชนที่เดินผ่านไปมา.


The phrase “Well, see you tomorrow” is generally used when you want to take leave after everything is done, but even then it still seems ungentlemanly. Of course, I’m not the type of guy that would bolt once my job was done, and furthermore, it was still a long time before the sun set. A month has passed since winter, meaning that the sun should set really, really late......

ประโยค "งั้นไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะ." มักจะถูกใช้เมื่อคุณจะขอตัวเมื่อเสร็จธุระแล้ว แต่ถึงจะพูดแบบนั้น มันก็ดูไม่ค่อยสุภาพเท่าไร. แน่นอน ผมไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะเผ่นเมื่อหมดหน้าที่แล้ว และยิ่งกว่านั้น มันยังเหลือเวลาอีกตั้งนานก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตก. หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากเข้าสู่ฤดูหนาว หมายความว่าดวงอาทิตย์น่าจะตกช้า.... (ไม่ใช่เร็วเหรอ ?)


“Accompany me for a walk, okay? Kyon-kun......”

"เดินด้วยกันหน่อยไหม ? คิยอน..."


Those pleading eyes again! Faced with those facial expressions and a voice that would make anyone’s knees turn into jelly, I found myself in no position to disagree.

สายตาวิงวอนมาอีกแล้ว ! เผชิญหน้ากับการแสดงอารมณ์ทางใบหน้าแบบนี้ และเสียงสามารถทำให้เข่าใครต่อใครเหลวเป็นเจลลี่ ผมพบว่าตัวเองไม่อยู่ในสถานะที่จะปฏิเสธได้.


Asahina-san revealed a divine, aurora-like smile.

อาซาฮินะเผยรอยยิ้มศักดิ์สิทธิ์ เหมือนแสงสว่างยามเช้า.


“Come on, let’s go this way.”

"มาจ้ะ ไปทางนี้กันนะ. "


Without further hesitation, Asahina-san began walking. What a pity. I had secretly hoped Asahina-san would grab my hand as she walked. Seems like I had my hopes too high.

อาซาฮินะเริ่มต้นเดินอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป. เสียดายจริง. ผมแอบหวังว่าอาซาฮินะจะจับมือผมเดินไปด้วยกันนะ. ดูเหมือนผมจะหวังมากเกินไปหน่อย.


With the winter breeze beating softly upon my shoulders, I chased after Asahina-san’s petite figure.

สายลมหน้าหนาวตีเบาๆ เข้าที่ไหล่ผม ผมรีบตามอาซาฮินะผู้มีรูปร่างเล็กและบอบบางไป.


And just like that, the both of us strolled for quite some time.

จากนั้นแล้ว พวกเราสองคนก็เดินเล่นกันอยู่พักหนึ่ง.


Asahina-san seemed to have decided the destination right from the beginning, as she shot occasional side glances at me, trying to ascertain whether I was there or not, since I followed her without making a sound.

ดูเหมือนอาซาฮินะจะกำหนดจุดหมายปลายทางไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะเธอคอยจะชำเลืองข้างๆ มามองผมเรื่อย เหมือนจะเช็คให้แน่ใจว่าผมอยู่ด้วยหรือเปล่า เพราะผมตามเธอมาโดยไม่ได้ส่งเสียงอะไร.


I kept my lips tightly sealed, as I followed Asahina-san’s footsteps. Many questions were flooding my mind. The more I thought of it, the weirder today’s Asahina-san seemed to be.

ผมปิดปากเงียบ ขณะที่ตามอาซาฮินะมา. มีคำถามหลายๆ ข้อกระจายอยู่ในความคิดผม. ยิ่งคิดมาก ยิ่งรู้สึกว่าวันนี้อาซาฮินะแปลกไป.


Err, how should I put it? The usual Asahina-san was a weak, pitiful little girl that would unconsciously stir up the desire to protect her in every man’s heart, and her cute little movements were enough to make anyone’s lips curl upwards to a smile. Today, however, her every movement resembled that of mine’s during a physics pop quiz.

เอ่อ ผมจะพูดไงดีล่ะ ? อาซาฮินะปกติจะเป็นสาวน้อยอ่อนแอ น่าสงสาร ที่ปลุกเร้า ให้ผู้ชายทุกคนเกิดความต้องการที่จะปกป้องเธออย่างไม่รู้ตัว และการเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่น่ารักของเธอเพียงพอจะสร้างรอยยิ้มให้ทุกคน. แต่วันนี้ ทุกๆ การเคลื่อนไหวของเธอเหมือนกับของผมตอนที่สอบย่อยวิชาฟิสิกส์. (=เป็นกังวล)


Not to mention that she would nervously look around as she walked.

นี่ยังไม่รวมถึงเธอคอยจะมองไปรอบๆ อย่างกระสับกระส่าย ขณะที่เธอเดิน.


It’s as if she was afraid someone was staring at her... Wait, that’s not right either. Asahina-san wasn’t paying attention to her back, nor her front, but rather, her sides, like an elementary school girl looking for a missed checkpoint during orienteering. If she wasn’t the cute, doll-faced beauty she was now, but rather a middle aged man, she would probably be arrested by the cops for acting suspicious in the middle of broad daylight. Even if she did get arrested, with her absolute charm, any offense on her part would be easily pardoned. But that wasn't the point.

เหมือนเธอจะกลัวว่าใครบางคนกำลังมองเธออยู่...เดี๋ยวนี้ นั่นก็ไม่ถูก. อาซาฮินะไม่ได้สนใจข้างหลังของเธอ ไม่สนข้างหน้าด้วย สนแต่ด้านข้าง เหมือนนักเรียนหญิง ชั้นประถม ที่หาจุดตรวจไม่เจอตอนที่เล่นเกม orienteering. (orienteering : เกมที่จะต้องคอยผ่านจุดตรวจ ถ้าเป็นการเดินก็จะใช้ แผนที่กับเข็มทิศ แผนที่จะบอกให้ไปจุดไหนๆ เป็นจุดตรวจ น่าจะเคยเล่นกันตอนเป็นลูกเสือ) นี่ถ้าเธอไม่ใช่คนสวย หน้าสวยเหมือนตุ๊กตา แต่กลายเป็นหนุ่มวัยกลางคน เธออาจจะโดนตำรวจจับกุมเพราะมีพฤติกรรมน่าสงสัยท่ามกลาง กลางวันแสกๆ ก็ได้. แต่ถึงเธอจะโดนจับกุม ด้วยเสน่ห์ที่ล้นเหลือของเธอ ความผิดของเธอก็น่าจะได้รับการยกโทษได้ง่ายๆ. แต่นั่นมันไม่ใช่ประเด็น.


Asahina-san’s actions were absolutely suspicious.

ท่าทางของอาซาฮินะน่าสงสัยจริงๆ.


I suddenly felt a sense of nostalgia, as I slowed down my steps.

อยู่ๆ ผมก็รู้สึกคุ้นๆ ทำไมผมก้าวช้าลง.


No, nostalgia shouldn’t be the word to use, since I was used to playing here ever since I was born. I should have been sick of the same scenery by now, but why—

ไม่ ตอนนี้ไม่ว่านะใช้คำว่าคุ้น เพราะผมเลยมาเล่นที่นี่ตั้งแต่ผมเกิด. ผมน่าจะเบื่อฉากเดิมๆ ได้แล้ว แต่ทำไม--


“Ahh...”

"อ้า..."


Now I get it.

ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว.


Ever since I had begun walking here from the train station, I had felt a sense of familiarity, as well as one of nostalgia. I finally understood why.

ตั้งแต่ผมเริ่มเดินมาจากสถานีรถไฟ ผมก็รู้สึกถึงความคุ้นเคย กับเหตุการณ์คุ้นๆ เหตุการณ์หนึ่ง ในที่สุดผมก็เข้าใจว่าทำไม.


I mean, the first city-wide search for mysterious events conducted by Haruhi was one event that remained deeply etched into my mind even today. Especially the memory of Asahina-san and I being paired together, now that was sweet. Even if I fractured my skull and had amnesia, I would still be unable to forget that memorable incident.

ผมหมายถึง ครั้งแรกที่พวกเราถูกบังคับโดยฮารุฮิให้ทำการค้นหาเหตุการณ์ลึกลับไปทั่วเมือง นั่นเป็นเหตุการณ์หนึ่งที่ฝังตรึงอยู่ในความทรงจำจนกระทั่งวันนี้. โดยเฉพาะความจำเรื่องที่อาซาฮินะและผมโดนจับคู่เข้าด้วยกัน คิดถึงตอนนั้นแล้วรู้สึกชื่นใจจัง. ถึงผมจะกระโหลกร้าวและความจำเสื่อม ผมก็ไม่สามารถจะลืมเหตุการณ์ซึ่งมีค่าน่าจดจำนั่นลงได้.


That’s right. That was the same path as the one I was walking down now, of course I would feel nostalgic! Even the circumstances were similar! Although it hadn’t even been a year since that incident I felt as if 800 years had passed since then.

ใช่แล้ว. ทางเดินที่ผมกำลังเดินอยู่นี่ก็คือทางเดินในคราวนั้น แน่นอนที่ผมจะรู้สึกคิดถึงมัน! แม้แต่สภาพแวดล้มก็ยังเหมือนกัน ! ถึงเหตุการณ์นั้นจะเพิ่งผ่านไปไม่ถึงปี แต่ผมรู้สึกเหมือนมันผ่านไป 800 ปีแล้ว.


Asahina-san’s true identity as a time-traveler was already set into solid stone right now, but back then I didn’t have a single clue. Not until she revealed it to me as we sat on the benches by the cherry blossom trees did I realize she wasn’t the simple, innocent, doll-faced, well-endowed SOS Brigade mascot she had appeared to be.

เรื่องที่ตัวจริงของอาซาฮินะเป็นนักท่องกาลเวลา ตอนนี้มันเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนแล้ว แต่ย้อนกลับไปตอนนั้นผมไม่รู้อะไรสักนิด. จนกระทั่งเธอเปิดเผยเรื่องนี้กับผม ขณะที่พวกเรานั่งอยู่บนม้านั่งข้างต้นซากุระ ผมถึงรู้ว่าเธอไม่ใช่ แค่คนธรรมดา ไร้เดียงสา หน้าเหมือนตุ๊กตา ถูกสร้างมาอย่างดี เป็นตัวนำโชคของกลุ่ม SOS อย่างที่เธอเป็นอยู่.


That was all now a thing of the past. No wonder I had felt nostalgic.

ทุกอย่างเป็นเรื่องในอดีต. ไม่สงสัยเลยว่าทำไมผมถึงรู้สึกคิดถึงมัน.


Just like I expected, Asahina-san was indeed headed to the place I had in mind. The only difference from before is that aside from glancing side to side like a herbivore looking out for predators, she was now earnestly looking at her watch.

และก็เป็นไปตามที่ผมคาด อาซาฮินะเดินไปยังสถานที่ ที่ผมคิดไว้. สิ่งเดียวที่แตกต่างจากคราวนั้นก็คือแทนที่จะชายตามองข้างซ้ายทีขวาทีเหมือนสัตว์กินพืชกำลังสอดส่ายสายตาระวังสัตว์กินสัตว์ (ใน anime ก้มหน้าก้มตาเดินเฉยๆ เอง) ตอนนี้เธอกลับคอยแต่เหลือบดูนาฬิกาของเธออย่างเอาจริงเอาจัง.


Even if I had called out to her, I feared that it would have no effect whatsoever on her, as she continued her zombie-like stroll.

นี่ถ้าผมเรียกเธอ ผมกลัวว่ามันจะไม่มีอาการตอบรับใดๆ จากเธอ เพราะเธอจะยังเดินเล่นด้วยท่าทางเหมือนผีดิบต่อไป.


Breathing out countless white clouds from our mouths, the both of us silently made our way forward, until we had finally reached our destination.

พวกเราหายใจออกมาจากปากเป็นไอขาวไม่รู้กี่ครั้งแล้ว พวกเราสองคนเดินหน้าต่อไปเงียบๆ จนกระทั่งถึงที่หมาย.


The path of cherry blossoms by the river bank.

ทางเดินที่มีต้นซากุระข้างริมแม่น้ำ.


Even if there was some chance the cherry blossoms had managed to keep their flowers until summer, it would take a miracle for cherry blossoms to blossom during winter.

แม้มันจะมีโอกาสอยู่บ้างที่ดอกซากุระจะยังสามารถบานไปกระทั่งถึงฤดูร้อนได้ แต่มันก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์อยู่ ที่ซากุระ บานในหน้าหนาว.


Although our bodies made contact, Asahina-san seemed not to care. Even after passing the bench where she dropped that “I am a time traveler” bombshell last year, she seemed not to care. It was obvious Asahina-san had lots of things on her mind right now. Just what was troubling her?

แม้ร่างกายพวกเราบังเอิญสัมผัสกัน แต่ดูอาซาฮินะจะไม่ไปสนใจ. และทั้งที่กำลังผ่านม้านั่งที่เธอเคยเปิดเผยเรื่องที่น่าตกใจ "ฉันเป็นนักท่องกาลเวลา." เมื่อปีก่อน เธอก็เหมือนจะไม่สนใจเช่นกัน. เห็นได้ชัดว่าอาซาฮินะต้องมีเรื่องหลายอย่างอยู่ในใจตอนนี้แน่. เรื่องอะไรกวนใจเธออยู่น่ะ ?


Feeling lonely all of a sudden, I suddenly heard a soft muttering:

อยู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงพึมพำเบาๆ :


“Isn’t it time yet......”

"น่าจะได้เวลาแล้วนี่นา..."


Asahina-san once again looked at her watch.

อาซาฮินะมองที่นาฬิกาอีกครั้ง.


“It should happen any time now, but...”

"มันน่าจะเกิดขึ้นได้แล้วนี่นา ทำไม..."


Seeming to not realize that she was talking to her self, Asahina-san let out a sigh, and once again continued to look to her left and her right.

เหมือนจะไม่รู้ตัวว่า กำลังพูดกับตัวเองอยู่ อาซาฮินะถอนใจ และมองซ้าย มองขวาอีกครั้ง.


I pretended to not notice, and concentrated on the path below me instead.

ผมแกล้งทำเป็นไม่สังเกตุ และก้มมองไปที่ทางเดินข้างหน้าแทน.


Sigh. All of a sudden, all the enthusiasm I had for this date had completely vanished, even though a romantic stroll was supposed to be a lovers’ rendezvous. Ah forget it. I suppose that’s what life’s about anyway.

เฮ้อ. อยู่ๆ ความกระตืนรือร้นทั้งหมดที่ผมมีเกี่ยวกับเดทครั้งนี้ ก็จางหายไปหมด แม้กระทั่งการเดินเล่นอย่างโรแมนติคที่น่าจะเป็นการนัดพบของคู่รัก ก็ด้วย. ช่างมันเถอะ. ผมว่า...ชีวิตก็แบบนี้แหละ.


Forget the cherry blossoms, not even a single leaf could be found on the cherry blossom tress. Soon, even the trees themselves were far behind us.

ลืมเรื่องซากุระไปได้เลย ไม่มีแม้กระทั่งกลีบเดียวบานบนต้นซากุระ. อีกเดี๋ยว แม้แต่ต้นซากุระเองก็จะอยู่ข้างหลังเราไกลทีเดียว.


Asahina-san continued to walk forward in the direction of upstream. Should we continue along this path, Nagato’s apartment would undoubtedly come into view. Should we go even further, we may even reach North High.

อาซาฮินะยังคงเดินต่อไปในทิศทางทวนน้ำ. ถ้าพวกเราเดินต่อไปทางนี้ เดี๋ยวก็จะเห็นอพาร์ทเม้นต์ของนากาโตะอย่างไม่ต้องสงสัย. และถ้าพวกเรายังไปต่ออีก พวกเราก็จะไปถึงโรงเรียนเหนือ.


Thanks to our “walk”, my body had begun to feel warm. It’s a pity that the warmth wasn’t induced by having Asahina-san beside me.

ขอบคุณสำหรับการ "เดิน" ร่างกายผมรู้สึกอบอุ่นแล้ว. มันน่าเสียดายที่ความอบอุ่นนี่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะการมีอาซาฮินะอยู่เคียงข้าง.


Finally, we left the river bank, and proceeded in the direction of the train tracks. Oh yes, I remember walking together with Haruhi along this route too.

สุดท้ายแล้ว พวกเราก็ออกจากริมแม่น้ำ และไปในทิศทางของรางรถไฟ. อา ใช้ ผมจำได้ว่าเคยเดินมาด้วยกันกับฮารุฮิบนทางสายนี้เหมือนกัน. (ใน anime ตอน 13)


With memories constantly resurfacing in my mind, even I had begun to feel a little uneasy.

เมื่อภาพในความทรงจำโผล่ขึ้นมาในความคิดผมอยู่เรื่อยๆ แม้แต่ตัวผมเองก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ.


“Kyon-kun, over here!”

"คิยอน ทางนี้ ! "


“Huh?”

"หือ ? "


If Asahina-san hadn’t tugged at my sleeve, I would have probably kept walking straight and not even notice.

ถ้าอาซาฮินะไม่กระตุกแขนเสื้อผม ผมก็อาจจะเดินตรงต่อไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้.


“We’re going to cross the street.”

"ข้ามถนนกัน. "


Before knowing it, we had already arrived at the crossroads situated near the train tracks. Asahina-san pointed to the opposite side of the street. The pedestrian traffic light by the zebra crossings showed a red figure.

ก่อนที่จะรู้ตัว พวกเราก็ได้มาถึงทางแยกใกล้ๆ รางรถไฟ. อาซาฮินะชี้ไปที่ฝั่งตรงข้ามของถนน. สัญญาณสำหรับคนข้ามถนนบนทางม้าลายเป็นสีแดง.


“Oh... I’m sorry.”

"โอ๊ะ...ผมขอโทษนะ. "


I immediately apologized, as I returned to Asahina-san’s side. Even though the road was quiet and void of any cars, Asahina-san had insisted to wait until the lights turned green. Ah, now that was more like the Asahina-san I knew.

ผมเอ่ยขอโทษไปทันที และกลับไปยืนข้างอาซาฮินะ. แม้ว่าถนนจะเงียบและไม่มีรถสักคัน แต่อาซาฮินะยังคงเลือกที่จะรอสัญญาณไฟเขียว. อ่า นี่สิค่อยเหมือนอาซาฮินะที่ผมรู้จักหน่อย.


Not even 10 seconds later, the traffic lights turned from green to red, as the pedestrian lights flashed a healthy green.

ไม่ถึง 10 วินาทีต่อมา สัญญาณจราจรก็เปลี่ยนจากเขียวเป็นแดง และสัญญาณคนข้ามก็กระพริบสีเขียว.


Asahina-san and I made it across the road at the same time.

อาซาฮินะและผมก็ข้ามถนนไปพร้อมๆ กัน.


Just then---

ทันใดนั้นเอง --


A dark shadow suddenly appeared behind my back.

อยู่ๆ เงามืดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างหลังผม.


“Ahh...”

"อ๊ะ..."


This small scream was made by Asahina-san.

อาซาฮินะร้องขึ้นเบาๆ.


The shadow ignored us and ran onto the zebra crossings. From the looks of it, it was probably an elementary school kid, who should be around my sister’s age – A bespectacled, feisty fourth or fifth grader.

เจ้าของเงาไม่สนใจพวกเรา และวิ่งไปที่ทางม้าลาย. จากที่เห็น น่าจะเป็นเด็กประถมคนนี้ ที่น่าจะมีอายุใกล้เคียงกับน้องสาวผม -- สวมแว่นตา ใจกล้า ไม่ ป 4 ก็ ป 5.


“Ahh!!”

"อ๋าา !! "


This loud scream was also made by Asahina-san, and was also accompanied by a series of loud and chaotic noises which made my eyes bulge.

เสียงกรีดร้องดังๆ นี่ก็มาจากอาซาฮินะ และคลอไปด้วยเสียงดัง และเสียงวุ่นวายสับสน ทำให้ตาผมเบิ่งกว้าง.


A large vehicle was headed to the center of the road at high speed, with its tires firmly glued to the ground. Even if the traffic lights were currently a blaring red, the vehicle (an emerald green van) was sharply juxtaposing the color of the traffic lights the driver had conveniently failed to notice, as he continued to speed forward into the zebra crossing, with absolutely no signs of slowing down.

รถคันใหญ่วิ่งมาที่กลางถนนอย่างเร็วมาก พร้อมด้วยล้อยางยึดเกาะถนน. ถึงสัญญาณไฟจะเป็นสีแดงอยู่ รถนั้น (รถบรรทุกสีเขียวมรกต) สีเหมือนสัญญาณจราจรมากจนทำให้คนขับแยกไม่ออก (ถ้าผมแปลไม่ผิด คือคิยอนประชด ว่าสีรถเขียวเหมือนไฟเขียว) เพราะเขายังขับด้วยความเร็วเดิมตรงมาที่ทางม้าลาย โดยไม่มีทีท่าจะลดความเร็วลงเลย.


At that time ---

ในตอนนั้นเอง --


The school kid who had charged into the middle of the road finally noticed that he was in danger, as he stopped dead in his tracks.

เด็กวัยเรียน ผู้ซึ่งวิ่งไปถึงกลางถนนแล้ว ได้พบว่าตัวเขาเองกำลังตกอยู่ในอันตราย จึงหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นเพราะความตกใจ.


The vehicle was fast approaching. The driver, who had decided to ignore the traffic lights, had apparently no respect for traffic rules either. An image of the young kid being run over by the van flashed into my mind, but at the same time, my body was already leaping into action.

รถพุ่งมาอย่างรวดเร็ว. คนขับ ที่ตัดสินใจไม่สนใจสัญญาณจราจร ดูเหมือนจะไม่เคารพกฏจราจรด้วย. ภาพของเด็ก โดนรถบรรทุกทับ ปรากฏขึ้นในความคิดผม แต่ในเวลาเดียวกัน ร่างกายผมก็โจนเข้าสู่สถานการณ์.


“You bastard!”

"ไอ้บ้าเอ้ย ! "


I have no idea if the insult was directed at the kid or the driver. All I know is that I had rushed forward, as the world around me slowed down as if in bullet time. At a third person’s point of view, however, everything probably happened in an instant.

ผมไม่รู้ว่าคำสบถนี้พุ่งเป้าไปที่เด็กหรือคนขับ. ที่ผมรู้มีแค่ว่า ผมพุ่งไปข้างหน้า และโลกรอบๆ ตัวผมก็กลายเป็นโหมด bullet time (ถ้าใครเล่น max payne (เกม PC) จะรู้จักดี แต่ถ้าไม่งั้น ก็ ดูหนัง The matrix นีโอ (ตัวเอก) จะหลบกระสุนของศัตรูได้ เพราะ กระสุนจะวิ่งช้าลงมากๆ สรุปว่า bullet time > ทุกอย่างรอบตัวเคลื่อนไหวช้าลงมากๆ ) ในมุมมองบุคคลที่สาม. แต่อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างที่ว่ามานี่จริงๆ แล้วเกิดในชั่วพริบตา.


“Uwaaaaa!”

"หวาาา ! "


It was a good thing I got there in time. Grabbing the motionless boy by the collar, I hurled him forward with full force. Devoid of all strength, I fell down to the floor.

โชคดีที่ผมมาทันเวลา. คว้าคอเสื้อ เด็กที่ตัวนิ่งแข็ง แล้วขว้างเขาไปข้างหน้าอย่างสุดแรง. และเพราะหมดแรง ผมเลยกองลงที่พื้น.


The furiously speeding van was before me in a flash.

รถเร็วบ้าระห่ำนั่นมาข้างหน้าผมในพริบตา.


I could feel cold sweat trickling down my face.

ผมรู้สึกถึงเหงื่อเย็นเฉียบไหลตกจากใบหน้า.


That was close, too close for comfort. The renegade van had missed me by mere centimeters. If only I had been the slightest bit closer, my foot would probably be as flat as the bottom of my shoe right now.

เกือบ เกือบมากๆ. รถบรรทุกไม่เคารพกฏนั่นคลาดจากผมไปแค่ไม่กี่เซ็นติเมตร. นี่ถ้าใกล้กว่านี้อีกนิดเดียว เท้าผมคงแบนอยู่ใต้รองเท้าแล้วตอนนี้.


Throughout winter, my body had barely sweated. Now, no thanks to the driver, I found my whole body sweating furiously. It was too hot to bear.

ตลอดหน้าหนาว ร่างกายผมเกือบไม่มีเหงื่อตก. ตอนนี้ ต้องขอบคุณเจ้าคนขับนั่น (น่าจะไม่ใช่ no thanks แต่เป็น thank) ตอนนี้ร่างกายผมมีเหงื่อตกเต็มไปหมด. ร้อนจนแทบจะทนไม่ไหว.


“You f@#%ing bastard!!”

"ไอ้...???..... !! "


Even though I didn’t know who was driving the van, I felt my temper rising all the way to my temple, as I shot a killer glance at the speeding van and swore loudly.

ถึงผมจะไม่รู้จักเจ้าคนขับรถบรรทุกนั่น แต่อารมณ์โกรธผมก็พุ่งทะลุขมับ ทำให้ผมหันไปทางที่รถนั้นขับไป ชำเลืองด้วยสายตาอาฆาต และสบถดังๆ.


“Don’t you know how to drive?! It’s bad enough to beat the red lights, but accelerating in a pedestrian crossing zone? Are you retarded? Are you trying to kill someone or something? Asahina-san, did you happen to see his license plate number?”

"ขับไม่เป็นหรือไง...ะ ? ฝ่าไฟแดงก็แย่อยู่แล้ว ยังจะเร่งผ่านทางม้าลายอีก ปัญญาอ่อนเหรอ ? หรือกะจะฆ่าใครสักคน ? อาซาฮินะ เธอเห็นเลขทะเบียนมันไหม ? "


Since I was too busy falling together with the young boy, it was only natural that I failed to see his number plate. I looked at Asahina-san, hoping that she had noticed---

เพราะผมล้มไปกับเจ้าเด็กชายนั่นด้วย มันเป็นธรรมดาที่ผมจะไม่ทันมองเลขทะเบียนรถ. ผมมองที่อาซาฮินะ หวังว่าเธอจะสังเกตุ--


“Now I see...”

"งี้นี่เอง... " (ตามประโยคต่อไป หรือควรจะแปลว่า 'ตอนนี้ฉันเห็นแล้ว' แต่มันฟังไม่เป็นธรรมชาติเลย ?)


Huh? See what?

หือ ? อะไรเหรอ ?


A dumbstruck Asahina-san stood there with her eyes opened wide, not even moving an inch. Oh well, that’s to be expected. It’s only natural that one would be shocked witnessing an accident first hand. But that’s not what surprised me.

อาซาฮินะยืนตะลึงอยู่ที่นี่ พร้อมด้วยดวงตาเบิ่งกว้าง ไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว. ก็นะ แบบนี้มันก็ธรรมดา. มันเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว ที่เมื่อเห็นเหตุการณ์อุบัติเหตุต่อหน้า ต้องตกใจแบบนี้. แต่นั้นไม่ใช่เรื่องที่ทำให้ผมแปลกใจหรอก.


What surprised me was, Asahina-san not only wore an expression of shock, but also...

ที่ทำให้ผมแปลกใจก็คือ อาซาฮินะไม่ได้แค่มีอาการตกใจ แต่ยังมี....


“Now I see... So that’s why... That’s why I was sent here...”

"งี้นี่เอง....เป็นเหตุผลว่า...ว่าฉันถูกส่งมาที่นี่ทำไม..."


Mumbling to herself, Asahina-san looked at the young lad who had nearly lost his life.

พึมพำกับตัวเอง อาซาฮินะมองไปที่เด็กหนุ่มน้อย ที่เกือบตายตะกี้.


Her angelic features were mingled with relief, as if finally understanding everything.

สีหน้าราวเทพธิดาของเธอมีอาการผ่อนคลาย เหมือนว่าสุดท้ายแล้วเธอก็เข้าใจทุกสิ่ง.


Not knowing what was going on, I continued to lie on the road, as Asahina-san strode over to us like a zombie, her face as pale as a sheet. It’s a pity she wasn’t headed towards me, because her gaze was fixed on the young chap beside me, who too had his buttocks glued to the floor.

ผมยังคงนอนแผ่อยู่บนถนน อย่างที่ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่อาซาฮินะเดินก้าวยาวๆ มาทางพวกเราเหมือนผีดิบ ใบหน้าของเธอซีดขาวเหมือนแผ่นกระดาษ. น่าเศร้าที่เธอไม่ได้เดินมาทางผม เพราะสายตาของเธอจ้องค้างอยู่ที่หนุ่มน้อยข้างผม ผู้ซึ่งก้นแปะอยู่กับพื้น.


Perhaps it was due to that close encounter, the bespectacled young boy also wore an expression full of shock, his face as pale as Asahina-sans’. It was not until Asahina-san approached him that he blinked in surprise.

บางทีอาจเพราะเผชิญหน้ากับสถานการณ์เมื่อครู่ เด็กหนุ่มสวมแว่นเลยยังมีอาการตระหนกตกใจอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเหมือนอาซาฮินะ. เขากระพริบตาด้วยความตกใจ จนอาซาฮินะไปถึงตัวเขา.


“Are you hurt?”

"เธอบาดเจ็บไหมจ้ะ ? "


Asahina-san knelt beside us on the road, and placed her hands on the boy. The boy slowly shook his head like an android. Asahina-san’s next question, though, caught me totally off-guard.

อาซาฮินะคุกเข่าลงข้างพวกเราบนถนน และวางมือเธอลงบนหนุ่มน้อย. หนุ่มน้อยค่อยๆ สั่นหัวเหมือนหุ่นยนต์. คำถามต่อมาของอาซาฮินะ ทำให้ผมประหลาดใจ. (caught...off-guard = surprise)


“If so, can you tell me your name?”

"ถ้างั้น เธอบอกชื่อให้ฉันรู้หน่อยได้ไหมจ้ะ ? "


I had no idea why Asahina-san was interested in knowing his name. After all, what was the point of it? The boy, though, honestly answered her question.

ผมคิดไม่ออกเลยว่าทำไมอาซาฮินะถึงได้สนใจอยากรู้ชื่อเขา. ยิ่งกว่านั้น เพื่อจุดประสงค์อะไร ? แต่ว่าเด็กชายก็ตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา.


I’m pretty sure I had not heard his name before, as I hadn’t the faintest memory of him or his name. Asahina-san, however, seemed to have different ears than mine.

ผมมั่นใจนะ ว่าผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน. ขณะที่ผมไม่มีความจำเกี่ยวกับเขาหรือชื่อของเขาสักนิด แต่อาซาฮินะดูเหมือนจะมีหูที่ต่างจากผม.


Before he had even finished mentioning his name, Asahina-san had stopped breathing, as she did a faithful parody of Nagato, kneeling there without moving, her eyes staring directly at the boy’s face. It wasn’t until he had finished did Asahina-san take a deep breath, and say:

ก่อนที่เขาจะพูดเกี่ยวกับชื่อของตัวเองเสร็จ อาซาฮินะก็หยุดหายใจ ,เหมือนล้อเล่นท่าทางของนากาโตะผู้เชื่อถือได้, คุกเข่านิ่งโดยไม่เคลื่อนไหว ดวงตาทั้งสองมองตรงไปที่หน้าของเด็กชาย. จนเขาพูดเสร็จ เธอจึงหายใจเข้าลึกๆ และพูด :



“I see, so you are...”

"ฉันรู้ละ เธอก็คือ..."


The young boy’s mouth hung wide open. After narrowly avoiding being run over by a renegade truck, he was now approached by a beautiful girl who asked him for his name. No matter who it was, the experience was enough to freak anybody out. I understand what you’re going through, glasses-boy.

หนุ่มน้อยอ้าปากกว้าง. หลังจากเกือบโดนรถบรรทุกไม่เคารพกฏแล่นทับ ตอนนี้เขามีสาวสวยเข้ามาใกล้และถามชื่อเขา. ไม่ว่าจะเป็นใคร เรื่องแบบนี้ก็พอจะทำให้ควบคุมสติไม่อยู่. ผมเข้าใจว่านายกำลังคิดอะไร เจ้าเด็กแว่น.


However, Asahina-san appeared dead serious.

แต่ว่า อาซาฮินะมีท่าทางจริงจังมาก.


“Then, you have to promise me---“

"งั้น เธอต้องสัญญากับฉํน--- "


The look of anxiety she wore on her face was one I had never seen before.

ท่าทางห่วงใยบนใบหน้าเธอ เป็นสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน.


“No matter what happens, you have to look out for cars. Be it on the road, or when boarding a public vehicle, or in an airplane, or a train, or even a boat... Be careful not to trip or fall... And don’t drown. Please, no matter where or when, be sure to take care of yourself, okay? Can you promise me that much?”

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอต้องคอยระมัดระวังรถ. ในท้องถนน หรือจะตอนขึ้นรถสาธารณะ หรือในเครื่องบิน ในรถไฟ หรือแม้แต่เรือ.... ระวังอย่าสะดุด หกล้ม... และอย่าจมน้ำ. นะ ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ คอยระมัดระวังตัวเองเสมอ เข้าใจไหม ? เธอสัญญากับฉัน ในเรื่องทั้งหมดนี้ได้ไหม ? " (comment : รู้สึกคนแต่งจะลอกส่วน จอห์น คอนเนอร์ จาก Terminator , T2 มาใส่ในนิยายซะแล้ว)


The boy must have been shocked, because I certainly was. You don’t have to be that direct, Asahina-san, and even if you did, couldn’t you have at least toned it down a little?

เด็กหนุ่มต้องแปลกใจแน่ เพราะผมยังแปลกใจ. เธอไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ อาซาฮินะ และถึงจะเอาจริงเอาจัง เธอจะใช้น้ำเสียงนุ่มกว่านี้สักนิดจะได้ไหม ?


“Pretty please...?”

"สัญญานะ ...? "


Hearing a tear-faced Asahina-san trying to sound as sincere as possible, I made up my mind to shout “YES, MADAM!” in the young lad’s place. Just as I was about to do so......

เห็นอาซาฮินะที่หน้าเหมือนจะร้องไห้ พยายามจะออกเสียงอย่างบริสุทธิ์ใจ เท่าที่จะทำได้ ในใจผมอยากจะตะโกน "ครับ คุณผู้หญิง ! " แทนเจ้าเด็กน้อยนี่. ขณะที่ผมเกือบจะทำแบบนั้น...


“OK.”

"ครับ. "


The young boy nodded and promised her. He continued to stare at Asahina-san, looking as confused as I was.

หนุ่มน้อยพยักหน้าและสัญญากับเธอ. แล้วเขาก็จ้องอาซาฮินะ ด้วยท่าทางมึนงง เหมือนกับผม.


“I’ll be careful.”

"ผม จะ ระ วัง ครับ. "


He said each word stiffly, as his head bobbed up and down endlessly, which resembled Humpty-Dumpty sitting on his wall.

เขาพูดแต่ละคำอย่างขัดๆ ขณะที่หัวของเขาผงกขึ้นๆ ลงๆ ไม่หยุด ซึ่งเหมือน ไข่โยกบนกำแพง.(Humpty-Dumpty sitting on his wall : เป็นบทกวีสำหรับเด็กหัดพูดอังกฤษ humpty-dumpty เป็นคำสแลง ของเด็กซุ่มซ่าม แต่กับกรณีนี้ หมายถึง ให้คุณนึกภาพ ตัวไข่ที่นั่งโยกไปมาอยู่บนกำแพง คลิ๊กเข้าไปดูรูปใน wiki)


Asahina-san was apparently still not relieved, as she stretched out her pinky.

อาซาฮินะยังไม่ค่อยเชื่อ เธอเหยียดนิ้วก้อยออกมา.


“Let’s make a pinky promise then.”

"งั้นมาเกี่ยวก้อยสัญญากัน. "


Looking at a stuttering boy make a pinky promise with Asahina-san, I felt a sharp pain in my chest. I believe it was something called jealousy. I had privately hoped and wished that I was the only person allowed to do that. But seeing that he was just a kid after all, I decided not to fake a fall in order to disturb them. I breathed a sigh of relief as Asahina-san finally stood up. It seems I’m far from reaching maturity, after all. Is that good or bad? Don’t ask me, even I don’t know.

ขณะที่มองเด็กชายซึ่งพูดตะกุกตะกัก เกี่ยวก้อยสัญญากับอาซาฮินะ ผมรู้สึกปวดแปล็บที่หน้าอก. ผมเชื่อว่ามันเป็นบางอย่างที่เรียกว่าหึง. ผมแอบหวังลับๆ ว่าผมจะเป็นเพียงคนเดียวที่เธอยอมให้ทำแบบนั้นด้วย. แต่เมื่อเห็นว่าหมอนี่เป็นแค่เด็กน้อย ผมเลยตัดสินใจไม่แกล้งทำเป็นล้ม เพื่อจะขัดขวางพวกเขา. ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่ออาซาฮินะยืนขึ้นในที่สุด. ดูเหมือนที่สุดแล้ว ผมก็ยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ. นี่มันเรื่องดีหรือไม่ดีเนี่ย ? อย่ามาถามผม เพราะผมไม่รู้.


But just then, I thought of another way to disturb them. Pointing at the traffic light, I said:

แต่ตอนนี้ ผมคิดหาทางอื่นเพื่อจะขัดจังหวะพวกเขาได้แล้ว. ผมชี้นิ้วไปที่สัญญาณจราจร และก็พูด :


“Asahina-san, the light’s turning green anytime soon. It’s dangerous to remain in the center of the road.

"อาซาฮินะ ไฟจราจรจะเขียวแล้วนะ. มันอันตรายนะ ที่จะยังอยู่กลางถนนแบบนี้. "


The green pedestrian light had begun to flash rapidly.

สัญญาณคนข้ามสีเขียว เริ่มจะกระพริบถี่ๆ.


“Ok.”

"จ้ะ. "


Even as she stood up, Asahina-san continued to eye the bespectacled boy. As if realizing this, the young boy lowered his head and avoided her gaze.

ถึงเธอจะยืนขึ้นแล้ว แต่สายตาเธอก็ยังมองอยู่ที่เด็กแว่นนั่น. ขณะที่ผมสังเกตุ เด็กหนุ่มก็ก้มหัว หลบตาเธอ.


“Thanks for saving me at the nick of time. I’ll be careful in the future.”

"ขอบคุณ ที่มาช่วยผม ทันเวลา นะครับ. ต่อไป ผมจะ ระวัง ครับ. "


With an air of politeness, he said:

เขาพูด อย่างมีมารยาท :


“Well then, I should get going soon.”

"อ่า ผมต้อง ไปแล้ว ครับ. "


After bowing his waist towards us, he slowly ran across the street, and disappeared without a trace.

หลังจากโค้งคำนับพวกเรา เขาก็ค่อยๆ วิ่งข้ามถนนไป และหายไปอย่างไร้ร่องรอย.

Asahina-san stood there unmoving. Her eyes were still glued to her precious little gemstone, as she continued to look in his direction even after he had disappeared from our sights.

อาซาฮินะยืน ไม่ขยับ. ดวงตาเธอยังตึงติดอยู่กับเพชรล้ำค่าเม็ดเล็กๆ ของเธอ เพราะเธอยังมองไปในทางที่เด็กนั่นเดินไป หลังจากเขาหายลับไปจากสายตาพวกเรา.


I couldn’t take it any longer.

ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว.


“Asahina-san, the lights already turned red. We should hurry.”

"อาซาฮินะ ไฟจะแดงแล้ว~ เราต้องรีบแล้วนะ. "


I forcefully pulled the beauty dressed in a winter outfit off the streets. As I slowly shook her by her shoulder, I realized that her soft body was similar to that of Shamisens’, who had for some reason decided to share a bed with me. Wrapping my arms tightly around her must undoubtedly feel great, especially in a moment like this. But of course I wouldn’t do something like that.

ผมใช้กำลังดึงสาวสวยในชุดหน้าหนาวออกจากถนน. ขณะที่ผมเขย่าไหล่เธอเบาๆ ผมพบว่าตัวเธอนุ่ม เหมือนเจ้าซามีซัน ที่มันนอนร่วมเตียงกับผมด้วยเหตุผลบางอย่าง. กอดรัดเธอแน่นๆ ต้องยอดเยี่ยม อย่างไม่ต้องสงสัยแน่ โดยเฉพาะเวลาเยี่ยงนี้. แต่แน่นอน ผมไม่ทำแบบนั้นหรอก.


As the light turned completely red---

ขณะที่ไฟแดงเรียบร้อยแล้ว --


“Sob...”

"ฮือ... "


The sound came from somewhere positioned diagonally below me. The source was Asahina-san, and the reason it came out all muffled was probably due to her burying her face in my shoulders.

เสียงดังมาจากบางแห่ง ที่อยู่ในตำแหน่งทแยงต่ำกว่าผม. ต้นเสียงก็คืออาซาฮินะ และเหตุผลที่มันเหมือนเสียงอู้อี้ ก็เพราะว่าเธอซบหน้าไปบนไหล่ผม.


What the? --- This was what I first thought.

นี่... ? -- นั่นเป็นสิ่งแรกที่ผมคิด.


Asahina-san’s face was buried in my shoulders, as her own shoulders trembled furiously. It didn’t seem like she was laughing.

ใบหน้าของอาซาฮินะซบอยู่บนไหล่ผม ขณะที่ไหล่ของเธอเองสั่นอย่างรุนแรง. ดูเหมือนเธอจะไม่ได้กำลังหัวเราะอยู่.


“Sob, sob...”

"ฮือ ฮืออ..."


A trail of crystal clear tears flowed out of her tightly shut eyes, moistening my shirt. Asahina-san then grabbed on to me like a little girl, her tears flowing continuously down her porcelain cheeks.

หยดน้ำใสๆ ไหลออกมาจากสองตาที่ปิดสนิทแน่นของเธอ เปียกเสื้อเชิ้ตของผม. อาซาฮินะคว้าผม เหมือนเด็กหญิงตัวน้อยๆ น้ำตาของเธอไหลต่อเนื่อง ลงผ่านสองแก้ม. (porcelain = เครื่องเคลือบ เครื่องลายคราม)


“Wh... What’s the matter, Asahina-san?! Say something! Asahina-san?!”

"กะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ อาซาฮินะ ?! บอกมาสิ อาซาฮินะ ? "


I had been in a couple of sticky situations in the past, but this was undoubtedly the stickiest situation I had ever been in. Why is Asahina-san crying? That young boy was saved, isn’t that supposed to be a good thing? It’s not like anyone died... You should be happy now, not crying your eyes out. Or was the impact of the entire incident too great for Asahina-san to bear? Is she developing symptoms of shock?

ผมเคยผ่านสถานการณ์ยุ่งยากมาก่อนนี้สองครั้ง แต่ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าสถานการณ์ตอนนี้ เป็นสถานการณ์ยุ่งยากที่สุด ที่ผมอยู่ในเหตุการณ์. ทำไมอาซาฮินะถึงร้องไห้ ? เด็กหนุ่มนั่นก็ปลอดภัยแล้วนี่ แล้วนั่นมันไม่ดีเหรอ ? ไม่เห็นมีใครตายสักคน... เธอน่าจะดีใจสิ ไม่ใช่มาร้องไห้จะเป็นจะตายแบบนี้. หรือผลกระทบจากเหตุการณ์ทั้งหมดมันมีมากเกินกว่าอาซาฮินะจะรับไหว ? หรือเธอสะสมความตกใจไว้มากเกินไป ?


“That’s not it.”

"ไม่ใช่หรอก. "


Asahina-san said through her sobs.

อาซาฮินะพูดทั้งกำลังร้องไห้.


“...... I feel useless. I k-know nothing... I c-can’t do a-anything...”

"....ฉันรู้สึกใช้การไม่ได้. ฉัน ฉันไม่รู้อะไรสักอย่าง... ทำอะไรไม่ได้เลย..."


I’m even more confused now.

ตอนนี้ผมชักมึนมากขึ้นแล้ว.


Even then all she did was cry furiously, as if losing all will to speak. Just like how Shamisen clawed at me whenever I picked him up in fear of falling, Asahina-san clawed at my shirt, clinging on to them tightly, as she continued to bury her face in them.

จากนั้นเธอก็เอาแต่ร้องไห้อย่างหนัก เหมือนไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว. ทำเหมือนเจ้าซามีซันที่ตะครุบผม เวลาผมอุ้มมันขึ้น ตอนที่มันกลัวจากการร่วงลงจากที่สูง อาซาฮินะตอนนี้ตะครุบเสื้อเชิ้ตผม เกาะมันแน่น ขณะที่ซบหน้าเธอลงบนมัน.


What’s going on here?

มันเกิดอะไรขึ้นล่ะนี่ ?


My brain resembled a miniature whirlpool. There was only one thing I was certain of.

สมองผมเหมือนน้ำวนเล็กๆ นั่นเป็นอย่างเดียวที่ผมมั่นใจ.


Today’s activities had finally come to an end. This date-like invitation initiated by Asahina-san herself had finally gone in a huge circle, and ended where it had started, in a grand fashion.

กิจกรรมทั้งหมดของวันนี้ได้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว. การนัดพบที่เหมือนเดท โดยตัวอาซาฮินะเอง ไปที่นั่นที่นี่ และจบลง ที่ๆ มันเริ่ม เหมือนรูปแบบที่เป็นที่นิยมของคนส่วนใหญ่.


This was a conclusion anyone could reach, even without the deductive mind of Koizumi Itsuki.

นี่เป็นบทสรุปที่ใครๆ ก็คิดได้ ถึงจะไม่ต้องคิดซับซ้อนแบบ โคอิซึมิ อิซึกิ.


I knew that I couldn’t stand there forever, being clawed by a crying sempai under the winter sky.

ผมรู้ดีว่า ผมไม่สามารถยืนอยู่ที่นี่ตลอดกาล ปล่อยให้รุ่นพี่ที่กำลังร้องไห้ตะครุบอยู่ภายใต้ท้องฟ้าฤดูหนาว.


This was because many casual pedestrians had already slowed down their steps, and directed their gaze to the odd couple standing by the street. What are you people doing outside in this cold weather?

นี่เป็นเพราะคนเดินถนนจำนวนมาก เริ่มเดินช้าลง และจ้องมาที่ คู่ประหลาดๆ ที่กำลังยืนอยู่บนถนน. พวกนี้ทำอะไรกันในอากาศหนาวเย็นแบบนี้ ?


“Asahina-san, we should find a place to sit, a place where you can calm down... Err, can you walk on your own?”

"อาซาฮินะ พวกเราน่าจะหาที่นั่งพักนะ ที่ๆ เธอจะได้สงบอารมณ์ได้... เอ่อ เธอเดินเองได้ไหม ? "


Although she still insisted on burying her face in my shoulders, she nevertheless gave a weak nod.

แม้ว่าเธอจะยังรั้น ซบหน้าบนไหล่ผม แต่อย่างน้อยเธอก็พยักหน้านิดนึง.


I treaded very carefully, trying my best to match Asahina-san’s depressed footsteps. Walking beside a sniveling Asahina-san, I slowed down my footsteps, while silently lamenting my fate. It was always what I wanted, and not. Sigh. Now the only thing I hope for is to not be noticed by any boys from North High. If word got out that I made Asahina-san cry, the whole Asahina Mikuru cult following might very well be after my head.

ผมก้าวย่างอย่างระมัดระวัง พยายามที่สุด ที่จะปรับให้เข้ากับย่างก้าวของอาซาฮินะที่กำลังหดหู่. เดินเคียงข้างอาซาฮินะที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย ผมก็ก้าวช้าลง ขณะที่แอบเสียใจกับชะตาของตัวเองเงียบๆ. มันมักจะเป็นอย่างที่ผมต้องการ รึก็ไม่. เฮ้อ. ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมหวังก็คือไม่อยากให้นักเรียนชายจากโรงเรียน เหนือ สักคนเจอ. ถ้าข่าวลือว่าผมทำให้อาซาฮินะร้องไห้แพร่ออกไป พวกผู้ชื่นชอบอาซาฮินะ มิคุรุทั้งหมด ต้องตามล่าหัวผมแน่.


“Where should we go then...”

"พวกเราไปที่ไหนกับดีล่ะ..."


A place where we would not draw too much attention, get a good rest as well as get out of the cold, did such a place exist? The only place that I could think of would be the café. However, sitting opposite a crying girl in a café was almost the equivalent of suicide.

ที่ๆ พวกเราจะไป ต้องไม่ดึงดูดความสนใจ ให้การพักผ่อน และหลบความหนาว สถานที่แบบนั้นมีไหมนะ ? สถานที่เดียวที่ผมคิดได้ก็คือ ร้านกาแฟ. แต่ว่า นั่งตรงข้ามกับผู้หญิงที่กำลังร้องไห้ มันก็เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ.


Actually, I had noticed that the building near the street where this entire incident took place happened to be Nagato’s apartment. If I were to ask her, she would have probably opened the door for us, but my instincts told me it was better not to do so.

ที่จริง ผมสังเกตุว่าตึกใกล้ๆ ถนนที่เหตุการณ์ทั้งหมดนี่เกิดขึ้น ดูเหมือนจะเป็นอพาร์ทเม้นท์ของนากาโตะ. ถ้าผมไปถามเธอ เธอน่าจะเปิดประตูให้พวกเรา แต่สัญชาติญาณของผมบอกว่า อย่าทำแบบนั้นดีกว่า.


So, there was only one place left to go. The holy grounds located near Nagato’s apartment, the park which held many fond memories. Seeing that we had already passed the bench by the river bank, and the urgency of the situation, it would only be appropriate that we use that OTHER bench, which held even more memories.

ดังนั้น ก็เหลือที่ให้ไปเพียงที่เดียวแล้ว. แดนศักดิ์สิทธิ์ข้างๆ อพาร์ทเม้นท์ของนากาโตะ สวนที่มีความทรงจำหวานซึ้ง หลายๆเรื่อง. ในเมื่อพวกเราได้ผ่านม้านั่งข้างริมแม่น้ำมาแล้ว และความฉุกเฉินของสถานการณ์ตอนนี้ มันน่าจะเหมาะที่พวกเราจะใช้ ม้านั่ง 'อื่น' ซึ่งมีเรื่องเก่าๆ มากกว่าอีก. (ทานาบาตะทั้งนั้น เล่ม 3 4)


At least we would be able to rest our tired legs there. Who knows, maybe someone would even pop out from the bushes behind.

อย่างน้อยพวกเราน่าจะได้พักขาบ้าง. ใครจะรู้ อาจจะมีใครบางคนโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ข้างหลังก็ได้.


With weather cold enough to freeze anyone to death, it’s no wonder no one bothered to visit the park. As expected, that bench remained empty, enjoying the harsh winter winds by itself.

ด้วยอากาศหนาวพอที่จะแช่แข็งคนสักคนให้ตายได้ ไม่แปลกเลยที่ไม่มีใครมาที่สวนนี่. และก็เป็นดังคาด ม้านั่งยังว่างอยู่ เพลิดเพลินไปกับลมหนาวไปกับตัวมันเอง.


I sat Asahina-san down on the bench, before proceeding to sit down beside her, ensuring that there was a small gap between us. Sneaking a glance at her face, I noticed that she still had two trails of tears down her porcelain face.

ผมพาอาซาฮินะนั่งลงบนม้านั่ง ก่อนที่จะนั่งลงข้างเธอ ยืนยันว่ามีช่องว่างนิดๆ ระหว่างเรา. แอบชำเลืองมองหน้าเธอ ผมสังเกตุว่าเธอยังมีน้ำตาไหลบนใบหน้าเธอ.


I rummaged through my pockets, searching for a handkerchief, but alas, all my hands felt were the fabric used to make my clothes. Damn, how could I forget to bring them today? What could I use in place of a handkerchief to wipe away Asahina-san’s pearl-like tears? Just as I was panicking, and on the verge of tearing off my sleeve---

ผมรื้อค้นกระเป๋าผม หาผ้าเช็ดหน้า แต่ก็นะ มือผมสัมผัสแค่ผ้าที่ใช้ทำเสื้อผมเอง. บ้าจริง ทำไมวันนี้ลืมเอามาได้นะ ? ผมจะใช้อะไรแทนผ้าเช็ดหน้า เช็ดน้ำตาที่เหมือนไข่มุกของอาซาฮินะดี ? ขณะที่ผมกำลังทำอะไรไม่ถูก และเกือบจะคลี่แขนเสื้อผม--


Thunk.

(เสียงสัมผัสนุ่มๆ)


Something soft suddenly fell lightly upon my shoulders. That soft something was none other than Asahina-san’s neck. After round one of sobbing in the streets, was she coming back for round two? The way she rested her head upon my shoulders truly touched my heart. However, I refrained myself from making any sudden movements, in fear of causing a misunderstanding. That’s because this situation greatly resembles that time. I had been flicked on my forehead once, I don’t something similar to happen again this time.

อยู่ๆ บางอย่างนุ่มๆ ก็กดลงบนไหล่ผม. บางอย่างนุ่มๆ นั่นก็ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากคอของอาซาฮินะ. หลังจากยกแรกของการร้องไห้กลางถนน เธอจะมาต่อยกสองอีกรอบแล้วหรือ ? วิธีที่เธอพักหัวของเธอบนไหล่ผม โดนใจผมอย่างจัง. อย่างไรก็ตาม ผมยับยั้งตัวเองไม่ให้เคลื่อนไหวใดๆ ทั้งนั้น เพราะกลัวจะก่อความเข้าใจผิดขึ้น. นั่นเป็นเพราะสถานการณ์ตอนนี้เหมือนกับตอนนั้นมากๆ. ผมตบหน้าผากตัวเองครั้งนึง ผมต้องไม่ทำบางอย่างเหมือนเดิมอีกแล้วในคราวนี้.


“I’ll go get some coffee for you, okay?”

"ผมจะไปซื้อกาแฟมาให้เธอหน่อย เอาไหม ? "


I had thought that this was a brilliant idea, but to my surprise, Asahina-san gently shook her head.

ผมคิดว่านี่เป็นความคิดที่เฉียบแล้วนะ แต่อาซาฮินะส่ายหัวแผ่วเบา ทำให้ผมประหลาดใจ.


“Or would you like some oolong tea?”

"งั้นเอาชาอู่หลงสักหน่อยไหม ? "


The maroon head of hair once again shook sideways.

เธอส่ายหัวอีกครั้ง. (maroon = แดงม่วงเข้มอมน้ำตาล หรือ น้ำตาลแดง)


I tried my best to picture the automated drinks vendor’s menu in my head, as I continued to ask.

ผมพยายามที่สุด ที่จะนึกเมนูเครื่องดืมจากตู้ขายอัตโนมัติ และเมื่อผมกำลังถาม :


“Then what about---“

"งั้นเอาเป็น--"


“......I’m sorry.”

"....ฉันขอโทษนะ. "


A weak voice finally reached my ears. Asahina-san still had her head on my shoulders, and as a result I couldn’t see her face. But even without looking, I could probably guess what expression she had on her face right now. When Asahina-san apologizes, it means that she’s really sorry.

ในที่สุดเสียงเบาๆ ก็มาเข้าหูผมจนได้.อาซาฮินะยังคงหนุนหัวไว้บนไหล่ผม และนั่นทำให้ผมมองไม่เห็นใบหน้าของเธอ. แต่ถึงไม่ต้องดู ผมก็พอจะเดาได้ว่าเธอทำหน้ายังไงตอนนี้. เมื่อใดก็ตามที่อาซาฮินะขอโทษ มันหมายความว่าเธอขอโทษจริงๆ.


I decided to remain silent, and let Asahina-san do the talking.

ผมตัดสินใจที่จะเงียบต่อ ปล่อยให้อาซาฮินะพูด.


“The reason I invited you out was to save that boy. I too had no clue earlier, but now I finally understand. It’s all for this, and this only...”

"เหตุผลที่ฉันชวนเธอออกมาวันนี้ก็เพื่อช่วยเด็กคนนั้น. ฉันก็ไม่รู้มาก่อน แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว. ทั้งหมดก็เพื่อเรื่องนี้ และเรื่องนี้เท่านั้น.."


Alright, go on.

ไม่เป็นไรน่า พูดต่อเถอะ.


“F-following the orders of my superiors, I asked you out. The time, place and even the places we should visit, I was merely following orders. It was all to protect that boy, to see to it that that accident would not happen... That was my mission.”

"พะ เพราะทำตามคำสั่งของหัวหน้าฉัน ฉันเลยชวนเธอออกมา. เวลา สถานที่และแม้แต่สถานที่ ๆ พวกเราควรจะไป ฉันแค่ทำตามคำสั่ง. ทั้งหมดเพื่อปกป้องเด็กคนนั้น เพื่อให้อุบัติเหตุนั่นไม่เกิดขึ้น...นั่นเป็นหน้าที่ฉัน. "


Superiors? Asahina-san (big)’s secretive smiled drifted into my mind.

หัวหน้า ? ภาพอาซาฮินะ (ใหญ่) ยิ้มอย่างลึกลับ ลอยอยู่ในความคิดผม.


“Wait a second. If that’s the case, you could have asked your superiors to make things a little clearer. Like for instance, stand guard at that crossroad at this specific time, your mission is to protect this kid known as blablabla from an accident. Wouldn’t that be better?”

"เดี๋ยวนะ. ถ้าเป็นแบบนั้น เธอน่าจะถามหัวหน้าเธอ เพื่อให้รู้รายละเอียดหน่อยสิ. อย่างเช่น ยืนเตรียมพร้อมอยู่ที่ทางแยกในเวลาที่กำหนด หน้าที่ของเธอคือป้องกันเด็กที่ชื่อ บลา บลา บลา นั่นจากอุบัติเหตุ. ถ้าทำแบบนั้นจะไม่ดีกว่าเหรอ ? "


“Well... I also wish for clearer orders from my superiors. The problem is that they refuse. They refuse to let me know anything. It must be because I’m not capable enough...... Just like today, all I could do was follow orders...”

"คือ...ฉันก็อยากจะได้คำสั่งที่ชัดเจนจากหัวหน้านะ. ปัญหาก็คือพวกเขาปฏิเสธน่ะ. พวกเขาไม่ยอมให้ฉันรู้อะไรสักอย่าง. มันต้องเป็นเพราะฉันมีความสามารถไม่พอแน่..... เหมือนวันนี้ ทุกอย่างที่ฉันทำก็ทำตามคำสั่ง..."


Once again, Asahina-san (big) flashed into my mind.

และเป็นอีกครั้งที่ภาพอาซาฮินะ (ใหญ่) โผล่ขึ้นในความคิดผม.


“You shouldn’t think like that...”

"เธอไม่น่าจะคิดแบบนั้น... "


After hearing me utter out that statement, the head of long, maroon hair shook violently, the hardest it had shook the entire day.

หลังจากได้ยินผมเอ่ยประโยคนั้น ศีรษะที่มีผมยาว สีน้ำตาลแดง สั่นอย่างรุนแรง มันสั่นแรงที่สุดเท่าที่มันสั่นอยู่ทั้งวันนี้.


“No, that must be it! Why else would they lay such an important mission on my shoulders without telling me beforehand? It must be because I’m so useless......”

"ไม่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ! ไม่งั้นทำไมพวกเขาถึงวางงานสำคัญๆ ไว้บนไหล่ฉันล่ะ โดยไม่ได้บอกอะไรฉันก่อนเลย ? มันต้องเป็นเพราะฉันน่ะใช้การไม่ได้..."


After that, she fell silent, as the breaths of white air coming out from her mouth, which had disappeared as she was talking a moment ago, once again returned. It seems her mood tallies with the topic.

หลังจากนั้น เธอก็เงียบลง และหายใจเป็นไอขาวๆ ออกจากปากเธอ ซึ่งตอนที่เธอพูดตะกี้มันหายไป ได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง. ดูเหมือนอารมณ์ของเธอจะเข้ากับเรื่องที่พูดมาก.


“Asahina-san, who was that kid?”

"อาซาฮินะ เด็กคนนั้นเป็นใครเหรอ ? "


Her nose still making loud sniveling noises, Asahina-san paused for a while before saying:

จมูกของเธอยังคงทำเสียงฟูมฟายดังอยู่ อาซาฮินะหยุดไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูด :


“...... That little boy is a very important person in the future. It’s all because of him that I’m able to come here. If he were to die, everything would be over...”

"....เด็กหนุ่มน้อยคนนั้นเป็นบุคคลสำคัญมากๆ ในอนาคต. ทั้งหมดก็เพราะเขาแหละ ฉันถึงสามารถมาที่นี่ได้. ถ้าเขาเกิดตายไป ทุกอย่างก็จบ..." ( comment : ก๊อป คนเหล็กมาทั้งนั้น)


Her voice grew softer and softer, until it was on the verge of vanishing completely.

เสียงของเธอค่อยๆ เบาลง เบาลง จนกระทั่งเกือบจะหายไปหมด.


“I’m sorry... I can’t tell you any more than that...”

"ฉันขอโทษนะ...ฉันบอกเธอมากกว่านี้ไม่ได้..."


In other words, that unknown kid could not die now at any cost. In order to prevent this from happening, Asahina-san was sent to lead me to that place --- That was the true rescue plan.

จะพูดอีกแบบก็ เด็กคนนั้นไม่สามารถจะตายตอนนี้ได้ ด้วยทุกวิถีทาง. เพื่อที่จะปกป้องเรื่องนี้ไม่ให้เกิดขึ้น อาซาฮินะถูกส่งมาให้พาผมมาที่นี่ -- นี่ก็คือแผนการช่วยเหลือจริงๆ.


If only I had been a second too late in grabbing that kid’s back, he would have been plowed straight into by that van. I’m afraid I didn’t know how things would've turned out then, but I daresay they wouldn't have been pretty. Without this minor miracle, the probability of that kid saying goodbye to this world would've been very high.

ถ้าผมเกิดคว้าหลังเด็กนั่นช้าไปสักวินาที เขาก็จะโดนทับแบน ด้วยรถบรรทุกนั่น. ผมกลัวว่า ผมจะไม่รู้แล้วว่าอะไรจะเกิดถ้าเป็นแบบนั้น แต่ผมกล้าพูดว่าพวกเขาคงไม่ดีใจแน่. ถ้าไม่มีปาฏิหารย์เล็กๆ นี่ ความเป็นไปได้ที่เด็กนั่นจะบอกอำลาโลกนี้ ก็น่าจะสูงมากทีเดียว.


“Eh?”

"เอ๋ ? "


Wait a second, which was the true turn of events? I saved that kid alright, that was what just happened. Then, what about the future? In the future Asahina-san had come from, wouldn’t this kid be already dead in the first place? But since that was a no-no, the time travelers decided to send Asahina-san to protect him...

เดี๋ยวสิ แล้วอันไหนเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ ล่ะ ? ผมช่วยเด็กนั่นไว้ใช่ไหม ก็นั่นมันเพิ่งเกิดขึ้นนี่. แล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับอนาคตล่ะ ? ในอนาคตที่อาซาฮินะจากมาน่ะ ไม่ใช่ว่าเด็กนี่ ตายไปเรียบร้อย ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ ? หรือว่าเพราะมันเป็น ไม่-ไม่ เหล่านักท่องกาลเวลาก็เลยตัดสินใจส่งอาซาฮินะมาปกป้องเขา...


No, that’s not right. Something’s weird.

ไม่ นั่นไม่ถูก. มีบางอย่างแปลกๆ.


I saved that kid, meaning that he successfully avoided being run over, that should be what really happened. That is to say that in the true turn of events, the kid never ever met with an accident. Otherwise, Asahina-san would be unable to come here from the distant future. But if he never met with an accident, there wouldn’t be a point in sending Asahina-san to the past to save him. But that would result in the kid being run over by the truck, and if he got run over by a truck, then he wouldn’t have been able to make time travel possible. Which is to say ...

ผมช่วยเด็กนั่นไว้ ความหมายว่า ผมปลอดภัยจากการโดนทับ นี่น่าจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง. พูดได้ว่า นั่นเป็นเหตุการณ์จริงๆ เด็กนั่นไม่เคยประสพอุบัติเหตุ. ไม่งั้น อาซาฮินะก็จะไม่สามารถมาที่นี่ จากอนาคตข้างหน้าได้. แต่ถ้าเขาไม่เคยประสพอุบัติเหตุ มันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะส่งอาซาฮินะย้อนอดีตกลับมาปกป้องเขาน่ะสิ. แต่ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็ทำให้เด็กนั่นโดนรถบรรทุกทับแบน และถ้าเขาโดนรถบรรทุกทับแบน แล้วเขาก็ไม่สามารถทำให้การเดินทางข้ามเวลาเกิดเป็นจริงขึ้นได้น่ะสิ. แล้วจะพูดยังไงดี...


“Ouch, my head hurts...”

"อูย ผมปวดหัว... "


My brain started to ache.

สมองผมเริ่มปวดแล้ว.


No matter how you thought about it, something wasn’t right. Whenever I thought about anything that was above my level, you would probably be able to smell the scent of something burning coming out from my ears.

ไม่ว่าคุณจะคิดยังไงกับมัน บางอย่างก็ไม่ถูกอยู่ดี. เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมต้องคิดอะไรที่มันเกินระดับสมองผม ผมจะรู้สึกได้กลิ่นบางอย่างเผาไหม้ออกมาจากหูทั้งสองของผม.


“I don’t get it at all.”

"ผมไม่เข้าใจเลยสักนิด. "


I might just as well ask.

ผมต้องถาม.


“Did that kid truly meet with an accident? Which is the true turn of events? I’m really confused now.”

"เด็กนั่นประสพอุบัติเหตุจริงๆ เหรอ ? เหตุการณ์ที่แท้จริงเป็นแบบไหนกันแน่ ? ผมงงไปหมดแล้ว. "


Asahina-san shook her head, and said in a mysterious voice:

อาซาฮินะส่ายหัวเธอ และพูดด้วยเสียงมีเงื่อนงำ :


“We are not the only ones from the future.”

"ไม่ใช่แค่พวกเรา ที่มาจากอนาคต. "


“There are others who do not wish for the existence of time travelers, or the possibility of time travel.”

"ยังมีคนอื่นๆ ที่ไม่อยากให้มีนักท่องกาลเวลา หรือความเป็นไปได้ ของการเดินทางข้ามเวลา. "

An emerald green van. Driven by a driver full of killer instinct.

รถบรรทุกสีเขียวมรกต ถูกขับโดยคนขับที่เต็มไปด้วยสัญชาติญาณนักฆ่า.


“You don’t mean to tell me......”

"เธอคงจะไม่บอกผมว่า..."


I didn’t need to wait for her answer. Even past experiences pointed the same thing.

ผมไม่จำเป็นต้องรอให้เธอตอบ. จากประสพการณ์ที่ผ่านมา ก็ชี้ไปทำนองเดียวกัน.


One similar person was Asakura Ryouko. Although she was also an organic living interface created by the Integrated Data Sentient Entity, the both of them seemed to have different opinions on Haruhi. It wouldn’t be a surprise if they came from totally different factions.

บุคคลหนึ่งที่เหมือนกันก็คืออาซาคุระ เรียวโกะ. แม้ว่าเธอจะเป็น สิ่งเลียนแบบมนุษย์ เพื่อการติดต่อสื่อสาร สร้างโดยหน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด เหมือนกัน ทั้งคู่ดูเหมือนจะมีความเห็นต่อฮารุฮิ แตกต่างกัน. มันไม่น่าแปลกเลย ถ้าพวกเขาจะมาจากคนละกลุ่มกัน. (เปรียบเทียบ เรียวโกะ กับ ยูกิ)


The other one was the other group aside from the “Organization" that Koizumi had mentioned earlier. Koizumi had mentioned that both factions were currently at opposed ends with each other.

อีกกลุ่มหนึ่งก็คือ กลุ่มที่มีความคิดต่างจาก "องค์กร" ที่โคอิซึมิได้กล่าวถึงไปแล้ว. โคอิซึมิยังบอกด้วยว่าทั้งสองกลุ่ม มีความเห็นต่างกันอย่างสุดขั้ว. (อันนี้ผมจำไม่ได้ว่าบอกไปตอนไหน)


The last one was the one who had the freshest memories in my mind, the ones who planned the entire snow mountain incident. They even created a sealed space so strong even Nagato had failed to destroy it. “Our” (Referring to the SOS Brigade) Enemy – That’s what Koizumi called them.

กลุ่มสุดท้ายก็คือกลุ่มที่ยังเป็นความทรงจำใหม่ที่สุดในหัว กลุ่มที่วางแผนทั้งหมดในเหตุการณ์ที่ภูเขาหิมะ. พวกเขาสร้างมิติปกปิดที่แข็งแกร่งซะจนนากาโตะยังไม่สามารถทำลายได้. 'ศัตรู' ของพวกเรา (กลุ่ม SOS) -- นั่นเป็นชื่อที่โคอิซึมิเรียกพวกเขา (กลุ่มหัวรุนแรงใน องค์กร กล่าวถึงในเล่ม 5 วิกฤติภูเขาหิมะ)


After such a short period of time, are your hands itching again? The Enemy. What an annoying name.

เพิ่งผ่านมาได้ไม่นานเอง คันไม้คันมืออีกแล้วเหรอ ? เจ้า 'ศัตรู'. ช่างเป็นชื่อที่น่ารำคาญจริง.


Those who planned on killing an otherwise happy, young lad who would one day contribute greatly to mankind, what were they thinking? Those who insisted on making the young lad’s life miserable, where were they hiding?

ใครเป็นผู้วางแผนสังหาร คนอื่นที่มีความสุขอยู่นะ , หนุ่มน้อยที่วันข้างหน้าจะนำมาซึ่งความก้าวหน้าของมนุษย์ชาติ, พวกนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ? แล้วเจ้าพวกที่ยืนกรานทำให้ชีวิตหนุ่มน้อยต้องเดือดร้อน ซ่อนอยู่ที่ไหน ?


There are others who do not wish for the existence of time travelers, of the possibility of time travel.

แล้วยังคนอื่นที่ไม่ต้องการให้มี นักท่องกาลเวลาและความเป็นไปได้ของการเดินทางข้ามเวลา อีกล่ะ.


Who do you mean by “others”?

ใครที่เธอหมายความว่า "คนอื่น" ?


“That’s...”

"นั่น..."


Asahina-san’s cherry lips slowly trembled. For a moment, it appeared that she was about to say something, but she finally decided not to say anything, as she kept her lips tightly shut.

ริมฝีปากแดงสดของอาซาฮินะสั่นไหวช้าๆ . ตอนนั้น เหมือนว่าเธอกำลังจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจจะไม่พูด เพราะเธอปิดปากสนิท.


“... I can’t tell you that yet.”

"...ตอนนี้ฉันยังบอกเธอไม่ได้."


With that, she once again entered her sniveling state.

จากนั้นเธอก็เริ่มร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้ง.


“That’s why I feel as if I’m useless. It’s the truth. I really am useless. I can’t do anything to help you. I can’t even help you understand. I’m really worthless.”

"นั่นแหละ ฉันถึงรู้สึกว่าฉันใช้การไม่ได้. ฉันเป็นความจริง. ฉันมันไม่เอาไหนที่สุด. ฉันช่วยเธอไม่ได้สักอย่าง. แค่ทำให้เธอเข้าใจ ฉันยังทำไม่ได้เลย. ฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย. "


That’s not true.

นั่นมันไม่จริงหรอก.


Asahina-san, you’re not the least bit useless at all. It’s the restrictions that have been placed upon you that have made you unable to shine. And the one who’s placing those restrictions on you, is none other than the future version of yourself.

อาซาฮินะ เธอไม่ใช่ ไม่มีค่า สักหน่อย. มันแค่เพราะ ข้อจำกัดต่างๆ ที่เธอโดนกำหนดเท่านั้น ที่ทำให้เธอเปล่งประกายออกมาไม่ได้. และคนที่กำหนดข้อจำกัดเหล่านั้นให้เธอ ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวเองเธอในเวอร์ชั่นอนาคต.


But of course, I couldn’t tell her that.

แต่แน่นอน ผมบอกเรื่องนั้นให้เธอรู้ไม่ได้.


This I promised Asahina-san (Big) on the first 7th of July. We even made a pinky promise.

เพราะผมสัญญาไว้กับอาซาฮินะ (ใหญ่) ในวันที่ 7 กรกฏาคม ครั้งแรก (vol 3 bamboo). พวกเรายังเกี่ยวก้อยสัญญากันด้วย.


“Please don’t let her know about my existence.”

"อย่าให้เธอรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของฉัน. "


As for how long I should keep this promise, I had no idea. And since I had no idea, I should probably stick to keeping it a secret from Asahina-san herself. Even I didn’t know why was I being so stubborn. But I had a feeling that it would be better not to say anything for the time being.

ผมควรจะทำตามสัญญานี้ไปถึงเมื่อไหร่ ผมยังคิดไม่ออก. และเนื่องจากผมคิดไม่ออก ผมก็ควรจะเก็บมันเป็นความลับต่อไปไม่ให้อาซาฮินะรู้. ถึงผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวผมถึงได้แน่วแน่แบบนี้. แต่ผมรู้สึกว่ามันน่าจะดีกว่าที่ไม่พูดอะไรออกไปในตอนนี้.


I wonder what she thinks of me for being silent? Asahina-san continued, in a depressed voice:

ผมสงสัยว่าเธอจะคิดยังไงที่ผมเงียบไป ? อาซาฮินะพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงหดหู่ :


“It’s just like what happened just now. You were the one who saved that kid, Kyon-kun. We time travelers are prohibited from getting involved directly in any incidents concerning the past...”

"มันก็เหมือนที่เพิ่งเกิดขึ้นไป. เธอเป็นคนที่ช่วยเด็กคนนั้นไว้ คิยอน. พวกเรานักท่องกาลเวลาถูกห้ามไม่ให้มีส่วนร่วมโดยตรงในเหตุการณ์ใดๆ ที่พัวพันกับอดีต..."


Is that so?

เป็นแบบนั้นเหรอ ?


“The only ones who can alter the past, are the ones who live in it. Anything other than that is strictly against the rules......”

"คนที่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้ ก็คือคนที่อยู่ในยุคนั้น. ทุกอย่างนอกเหนือจากนั้นถือว่าเป็นการฝ่าฝืนกฏ..."


So that’s why you needed my help?

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอต้องการความช่วยเหลือจากผมเหรอ ?


“It’s what my superiors told me to do. All I did was follow instructions, even though I didn’t know why I had to act that way. Thinking of this, I feel like... an idiot.”

"หัวหน้าบอกให้ฉันทำแบบนี้. ทุกอย่างที่ฉันทำ ทำตามคำสั่ง แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนั้นด้วย. คิดแบบนี้แล้ว ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคน...คนโง่. "


There’s no such thing.

ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า.


“I’ve always hoped that my superiors could tell me more. That’s why I wrote many letters to them, but they were always refused. My superiors must really feel that I’m useless. That must be it.”

"ฉันหวังอยู่เสมอว่าหัวหน้าของฉันจะบอกอะไรๆ ฉันมากกว่านี้. ทำให้ฉันเขียนจดหมายตั้งเยอะถึงพวกเขา แต่พวกเขาก็ปฏิเสธเสมอ. หัวหน้าของฉันต้องรู้สึกว่าฉันใช้การไม่ได้แน่เลย. ต้องเป็นแบบนั้น. "


I’ve told you that’s not the case.

ผมบอกเธอแล้วไง ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น.


I couldn’t bear watching this, as I finally opened my mouth and said:

ผมทนต้องดูแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมเลยเปิดปากพูดขึ้น :


“Asahina-san, you’re definitely not useless. The truth is, you’ve done a lot, no matter for me, the SOS Brigade, or even the whole world, so don’t fret over it.”

"อาซาฮินะ เธอไม่ใช่คนใช้การไม่ได้หรอกนะ ไม่ใช่แน่นอน. ความจริงก็คือ เธอทำหลายอย่างมากเลยเลย ไม่ใช่แค่กับผม แต่ทำให้กลุ่ม SOS หรือแม้แต่กับโลกทั้งใบเลย ดังนั้นเลิกกังวลซะเถอะนะ. "


Asahina-san suddenly lifted her head and looked at me, but she quickly averted her tearful gaze to the floor.

อยู่ๆ อาซาฮินะก็ยกหัวขึ้นและมองที่ผม แต่แล้วเธอก็รีบเบนสายตาเต็มไปด้วยน้ำตาของเธอไปจ้องที่พื้น.


“...... But, the only thing I’ve done is dress up. It’s the only thing I’m capable of...” Her voice was really depressed. “And even...... During “that time”, I had no clue what was going on......”

"....ตะ แต่ อย่างเดียวที่ฉันทำก็คือแต่งตัว. นั่นเป็นอย่างเดียวที่ฉันทำได้ดี..." เสียงของเธอเศร้ามาก. "และแม้แต่....'ตอนนั้น' ฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น..."


This I could finally understand. “On the 18th of December”---

ในที่สุดผมก็เข้าใจ. "เหตุการณ์วันที่ 18 ธันวาคม" ---
(ตามอ่านได้ใบ เล่ม 7 บทนำ)


“That’s not true!”

"นั่นมันไม่จริงเลย ! "


For someone like me, my attitude could be considered quite serious right now. Apparently Asahina-san had the same thoughts in mind, as she raised her head, as if startled by my sudden shout.

สำหรับคนแบบผม ท่าทางผมตอนนี้เรียกได้ว่าเอาจริงเอาจังแล้ว. เห็นได้ชัดว่า อาซาฮินะคิดบางอย่างเหมือนกันอยู่ในใจ เธอยกหัวขึ้น เหมือนจะตกใจที่อยู่ๆ ผมก็ตะโกนออกไป.


I can swear, Asahina-san, you’re more than just a tea serving mascot. Images of Asahina-san (big) surfaced in my mind.

จะให้ผมสาบานก็ได้ อาซาฮินะ เธอน่ะเป็นมากกว่าตัวนำโชคคอยเสริฟชา. ภาพของอาซาฮินะ (ใหญ่) ปรากฏขึ้นในความคิดผม.


Snow White. It was thanks to her hint that I was able to return from that Sealed Space.

สโนวไวท์. ต้องขอบคุณคำใบ้ของเธอ ที่ทำให้ผมสามารถกลับจากมิติปกปิดได้. (ใน anime ตอน 14)


7th July, three years ago. After going back in time with Asahina-san, I got a hint from Asahina-san (big) as to what to do, before finally seeking Nagato’s aid.

7 กรกฏาคม สามปีก่อน. หลังจากย้อนเวลากลับไปพร้อมกับอาซาฮินะ ผมได้รับคำใบ้จากอาซาฮินะ (ใหญ่) ว่าจะต้องทำอะไร ก่อนที่จะไปให้นากาโตะช่วยเหลือในตอนท้าย. (vol3 bamboo)


And then, when reality was altered, she was the one who helped restore it----

จากนั้น เมื่อโลกที่แท้จริงถูกบิดเบือน เธอก็เป็นผู้ที่ช่วยฟื้นฟูมัน --- (comment : ทั้งหมดนี่ อาซาฮินะ(ใหญ่) ทั้งนั้น (เล็ก) ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากซุ่มซ่าม)


That’s right, I haven’t told them in full about that incident yet, maybe because it’s probably too much for them to digest. I plan to wait until some time had passed before I tell them. I just told them shortly that we were going to save the world. The three of us; Nagato, Asahina-san and I, then went back to that time, where I encountered a dying “me” on the floor, and Nagato her “alternate” form, before putting everything to an end. I believe that this remains fresh in Asahina-san’s memory. The only difference is that she, unlike me and Nagato, didn’t notice any future variations of herself. This was what Asahina-san (big) had planned.

ใช่แล้ว ผมยังไม่ได้บอกพวกเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมดเลย อาจจะเป็นเพราะ มันน่าจะมากเกินไปที่จะให้พวกเขาเข้าใจ. ผมวางแผนว่า จะรอสักหน่อยก่อน ค่อยบอกพวกเขา. ผมจะบอกพวกเขาสั้นๆ ว่าพวกเราจะไปกู้โลก. พวกเราสามคน ; นากาโตะ อาซาฮินะ และผม จะย้อนเวลากลับไป สถานที่ๆ ผมจะเผชิญหน้ากับ ตัวผมที่กำลังจะตาย นอนอยู่บนพื้น และนากาโตะในรูปแบบที่บิดเบือน ก่อนที่จะทำให้ทุกอย่างจบลง. ผมเชื่อว่านี่ยังสดใหม่อยู่ในความทรงจำของอาซาฮินะ. จุดเดียวที่แตกต่างก็คือเธอ ไม่เหมือนผมและนากาโตะ เพราะเธอจะไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเธอในอนาคต. นี้เป็นสิ่งที่อาซาฮินะ (ใหญ่) วางแผนไว้.

I dare say that both small and large versions of Asahina-san were the Asahina-san I knew, and not the “altered” version of Asahina-san who didn’t even recognize me. In Nagato’s words, both of different times but of the same entity. Or something like that.

ผมกล้าพูดว่าอาซาฮินะ ทั้งเวอร์ชั่นเล็กและใหญ่ ต่างก็เป็นอาซาฮินะที่ผมรู้จัก และไม่ใช่อาซาฮินะเวอร์ชั่น 'บิดเบือน' (เล่ม 4 บท 2) คนที่จำผมไม่ได้เลย. พูดในแบบของนากาโตะ , ทั้งคู่แตกต่างกันที่ห้วงเวลา แต่แก่นแท้เดียวกัน. หรืออะไรทำนองนั้น.


This Asahina-san was just acting according to her orders, but deep down I knew that the one who was issuing these orders was none other than the elder version of Asahina-san herself. Asahina-san (big) should know what should be done and what should not. I mean, it’s her own self we’re talking about.

อาซาฮินะคนนี้เพียงแค่ทำตามคำสั่ง แต่ลึกๆ แล้วผมรู้ว่าคนที่ออกคำสั่งเธอ ก็คือตัวอาซาฮินะเองในเวอร์ชั่นผู้ใหญ่. อาซาฮินะ (ใหญ่) น่าจะรู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ. ผมหมายถึง ที่พวกเรากำลังคุยกันอยู่ ก็เกี่ยวกับตัวเธอเองนั่นแหละ.


If it was anything that Asahina-san (small) should know, she would have told her in the first place. Seeing that Asahina-san had not revealed anything, I thought it was best that I kept quiet. “At least, don’t let her you know who was there in the first place.” This was what Asahina-san (big) had begged me to.

ถ้ามีอะไรที่อาซาฮินะ(เล็ก) ควรจะรู้ เธอ (ใหญ่)น่าจะบอกเธอ (เล็ก)ไว้ก่อน. ในเมื่ออาซาฮินะไม่เปิดเผยเรื่องอะไร มันก็ดีที่สุด ที่ผมจะเงียบไว้. "อย่างน้อย อย่าให้เธอรู้ว่าใครอยู่ที่นี่ก่อนนี้." (vol3 bamboo) นี่เป็นสิ่งที่อาซาฮินะ (ใหญ่) ขอร้องผม.


Of course, I could tell you that in the near future, you would become an even more beautiful woman than now, and even cross the boundaries of time and space in order to assist me. It was no difficult task to me. For example, during the second time I returned to the 7th of July three years ago, I could have easily awakened the “me” sleeping on the bench, and spat out everything I knew. In other words, to tell or not to tell, it was all up to me, as simple as that.

แน่นอน ผมสามารถบอกเรื่องนั้นกับเธอได้ในอนาคตอันใกล้นี้ เธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่สวยซะยิ่งกว่าตอนนี้อีก และจะข้ามเวลา ฝ่ามิติ มาเพื่อช่วยเหลือผม. มันไม่ใช่งานยากสำหรับผมหรอก. ตัวอย่างเช่น ระหว่างครั้งที่สองที่ผมย้อนเวลากลับไปวันที่ 7 กรกฏาคม สามปีก่อน (เล่ม 4 บท 4) ผมสามารถ ปลุก 'ตัวผม' ที่กำลังหลับอยู่บนม้านั่ง และพ่นทุกอย่างที่ผมรู้ก็ได้. จะพูดอีกแบบ จะบอกหรือไม่บอก มันก็ขึ้นอยู่กับผมเท่านั้น ง่ายๆ แค่นั้น.


But of course I didn’t do that. Although no one told me I couldn’t do that, it was specifically because no one had told me I could do that that I didn’t do that. Thinking back about it, I feel as if I’ve made the right choice.

แต่แน่นอน ผมไม่ทำแบบนั้นหรอก. แม้จะไม่มีใครบอกว่า ผมจะทำแบบนั้นไม่ได้ มันเป็นเพราะไม่มีใครบอกผมว่าผมสามารถทำแบบนั้นได้ ทำให้ผมไม่ทำแบบนั้น. คิดย้อนกลับไปแล้ว ผมรู้สึกเหมือนได้เลือกทำในสิ่งที่ถูกแล้ว.


One day, this little version of Asahina-san will go back to the future, before returning as the elder version of Asahina-san to once again assist us. Although the current Asahina-san was an indispensable treasure to the SOS Brigade, as well as the club room’s private maid, there would come a day when she would have to return anyway. Everything was tightly connected. Only with the present, would there be the future. If the present was mingled with all sorts of other foreign matter, who knows what the future will turn out to be—

วันหนึ่ง อาซาฮินะ(เล็ก) จะกลับไปสู่อนาคต ก่อนที่จะย้อนกลับมาในเวอร์ชั่น อาซาฮินะ(ใหญ่) เพื่อมาช่วยเหลือพวกเราอีกครั้ง. แม้ว่าอาซาฮินะคนปัจจุบันจะเป็นสมบัติซึ่งขาดไม่ได้ของกลุ่ม SOS รวมถึงเป็นสาวใช้สำหรับห้องชมรม ก็ต้องมีสักวันที่เธอจะต้องกลับสู่อนาคต. ทุกๆ อย่างเชื่อมต่อกันไปหมด. เมื่อมีปัจจุบัน ก็ต้องมีอนาคต. ถ้าปัจจุบันปนเปไปด้วยสิ่งแปลกๆ นานาชนิด ใครจะรู้ว่าอนาคตจะออกมาเป็น---


I suddenly realized something.

อยู่ๆ ผมก็นึกอะไรบางอย่างออก.


“That’s right!”

"ใช่แล้ว ! "


I wanted to open my mouth and spill everything out, but I knew I couldn’t. My desire to do so conflicted with my better sense of judgement – I finally understood what it felt like. So that’s how it feels.

ผมอยากจะเปิดปากและบอกทุกอย่างออกมา แต่ผมรู้ว่าผมไม่สามารถ. ความต้องการของผม บอกให้ทำ แต่มันขัดกับ ความรู้สึกผิดชอบ --- ผมเข้าใจในที่สุด ว่ามันรู้สึกอะไร. และรู้สึกยังไง.


Thinking about what happened last summer, during the first city-wide search for mysterious events, Asahina-san and I had walked side-by-side to the row of cherry blossom trees by the riverbank, where she revealed to me her true identity as a time traveler and tried to explain the concepts behind time travel. Of course, whether that counts as an explanation, I have no idea. All I know is that it had something to do with time planes, cartoons and drawings, while having nothing to do with water.

คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตอนหน้าร้อนล่าสุด ระหว่างเหตุการณ์การค้นหาเรื่องลึกลับไปทั้งเมือง อาซาฮินะกับผมเดินเคียงข้างกันผ่านต้นซากุระข้างแม่น้ำ ที่ๆ เธอเปิดเผยตัวจริงของเธอว่าเป็นนักท่องกาลเวลา และพยายามจะอธิบายหลักการเดินทางข้ามเวลา. แน่นอน ไม่ว่าเธอจะใช้อะไรอธิบายยังไง ผมก็ไม่เข้าใจ. สิ่งที่ผมรู้ก็แค่มันมีบางอย่างที่ต้องทำกับ ระนาบเวลา การ์ตูนและภาพวาด แต่ไม่เกี่ยวกับน้ำ.


At that time, no matter what I asked, her answer would always be:

ตอนนั้น ไม่ว่าผมจะถามอะไร คำตอบเธอก็เป็น :


“Classified information.”

"ข้อมูลลับสุดยอด." เสมอๆ


What I’m going through now should be roughly what she went through before. That’s right, now wasn’t the time to tell her everything, but...

สิ่งที่ผมกำลังจะฝ่าไปตอนนี้ ก็คงขรุขระเหมือนที่เธอเคยผ่านเมื่อก่อน. (=อธิบายให้คนอย่างคิยอน=ยาก) ใช่แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะบอกเธอทุกอย่าง แต่...


“Asahina-san.”

"อาซาฮินะ."


I still wanted to console her. That’s why I opened my mouth.

ผมยังอยากจะปลอบโยนเธอ. นั่นเป็นเหตุผลให้ผมเปิดปาก.


“What is it?” Asahina-san asked, her bright eyes opened wide, staring straight at me.

"มีอะไรเหรอ ? " อาซาฮินะถาม ดวงตาของเธอเบิ่งกว้างด้วยความสนใจ มองตรงที่ผม.


“Erm... It’s like this. Actually, Asahina-san... well... how do you put this... Err... You’re definitely not just Haruhi’s plaything. And err... how did it go again? Something like... there’s always something below the surface... groan~”

"อืมม..มันเป็นแบบนี้. ที่จริง อาซาฮินะ...คือ...เธอคิดว่า...เอ่อ....เธอไม่ใช่แค่ของเล่นของฮารุฮิหรอกนะ แน่ๆ. และ ก็ เอ่อ.... ไงต่อดีล่ะ ? บางอย่างเหมือน...มีบางอย่างปิดบังไว้.... เอ่อ~ "


I gave up thinking about the proverb halfway through my sentence. No matter what I said, it would be full of plot holes. How annoying~ I had wanted to console her so that she would stop feeling so down, but apparently making up lines as I spoke was not my specialty, hence the half-assed sentences you see above. If it was Koizumi, he would surely be able to come out with some beautiful sounding nonsense which I would undoubtedly be annoyed at. However, a man should always know his limits. I couldn’t always run to Nagato or Koizumi for help. This was my problem after all. I should solve it by my own.

ผมต้องคิดหาคำมาใช้ตลอดประโยคของผม. ไม่ว่าผมจะพูดอะไร มันก็มีช่องโหว่เต็มไปหมด. น่ารำคาญชะมัด ผมแค่อยากจะปลอบโยนเธอให้เธอเลิกรู้สึกเศร้า แต่ดูเหมือนการคิดประโยคไปพูดไป จะไม่ใช่เรื่องที่ผมชำนาญ ก็ดูจากประโยคผิดๆ ถูกๆ ที่คุณเห็นข้างบนสิ. ถ้าเป็นโคอิซึมิ เขาต้องแต่งออกมาเป็นประโยคสวยๆ ได้แน่นอนไม่ต้องสงสัยเลย. อย่างไรก็ตาม ทุกๆ คนน่าจะรู้ขอบเขตความสามารถของตัวเอง. ผมไม่สามารถวิ่งไปให้นากาโตะหรือโคอิซึมิช่วยตลอดไปได้. และที่สำคัญก็คือ นี่มันเป็นปัญหาของผมเอง. ผมก็น่าจะแก้มันเอง.


Even so, this was just like giving a baboon the latest, high end computer but not telling him how to use it. Although I really wanted to console Asahina-san, my mind was totally void of any useful vocabulary.

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แบบนี้มันก็เหมือนมอบคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดให้แก่ลิงบาบูน แต่ไม่สอนวิธีใช้ให้มัน. ถึงผมอยากจะปลอบโยนอาซาฮินะ แต่สมองผมก็ปราศจากคำที่มีประโยชน์ต่อการนี้.


“Erm... I mean...”

"อืมม.. ผมหมายความว่า..."


Maybe some physical stimulant would help. Perhaps it would speed up the flow of impulse. With that in mind, I knocked my skull with my fists. Nothing happened – my mind was still as blank as before.

บางทีการกระตุ้นทางกายภาพสักหน่อยอาจจะช่วยได้. บางทีมันอาจจะช่วยเร่งประสาทให้คิดได้. เมื่อคิดแบบนั้น ผมเลยกำหมัดเคาะกระโหลกตัวเอง. ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย หัวผมก็ว่างเปล่าเหมือนเดิม.


“...... Err... Umm...”

"....เอ่อ... อืมม..."


In the end, all I did was err and umm, as if waiting for the sun to set.

สุดท้ายแล้ว ก็มีแต่ เอ่อ กับ อืมม เหมือนจะรอให้ดวงอาทิตย์ ตกดิน.


That was until Asahina-san said---

เป็นแบบนั้นจนกระทั่งอาซาฮินะ พูด--


“Kyon-kun, you don’t need to say any more.”

"คิยอน เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแล้วล่ะ. "


I immediately lifted my head, and found myself staring into Asahina-san’s confused eyes. Her mouth, however, was curled into a smile.

ผมยกหัวขึ้นทันที และพบตัวเอง มองที่ดวงตาที่มึนงงของอาซาฮินะ. อย่างไรก็ตาม ปากเธอโค้งเป็นรอยยิ้ม.


“You don’t need to say any more.”

"เธอไม่ต้องพูดแล้วล่ะ. "


She repeated.

เธอพูดซ้ำ.


“Whatever you’re trying to say, I understand.”

"อะไรที่เธอพยายามจะพูด ฉันเข้าใจดีจ้ะ. "


Asahina-san widened her smile, as she gently nodded.

อาซาฮินะ ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม และพยักหน้าอย่างนิ่มนวล.


Huh? You understand? Just what do you understand? I haven’t said anything---

หือ? เธอเข้าใจ ? เธอเข้าใจว่าอะไรเหรอ ? ผมไม่ได้พูดอะไรสักคำ~~


“You really don’t have to say anymore. This is already enough.”

"เธอไม่ต้องพูดอะไรแล้วจริงๆ แค่นี้ก็พอแล้ว. "


Asahina-san’s previously tightly closed lips parted open, as she looked at me with warm eyes. There was a faint but detectable trace of understanding in her eyes.

ริมฝีปากที่เมื่อครู่ปิดแน่น ตอนนี้ได้เปิดออกแล้ว พร้อมกับมองดูที่ผมด้วยสายตาอบอุ่น. แม้มันจะเลือนลาง แต่ก็สังเกตุได้ถึงร่องรอยของความเข้าใจ ในดวงตาของเธอ.


I suddenly realized something else.

อยู่ๆ ผมก็รู้อะไรบางอย่าง.


Realize what, you say? Do you still need to ask?

รู้อะไร - คุณถามผมเหรอ ? นี่คุณยังจำเป็นต้องถามอีกเหรอ ?


What I realized was – Asahina-san had finally realized.

สิ่งที่ผมรู้ก็คือ -- ในที่สุดอาซาฮินะก็รู้แล้ว.


She may have realized, from my stuttering speech patterns, the true message I was trying to convey. Even though I never told her out loud. But why didn’t I? There are only a few explanations to this question.

เธออาจจะรู้ จากรูปแบบการพูดที่ตะกุกตะกักของผม ความหมายจริงๆ ที่ผมพยายามจะสื่อ. ถึงแม้ผมจะไม่ได้บอกออกไปดังๆ. แล้วทำไมผมถึงไม่บอกออกไปล่ะ ? มีคำอธิบายไม่เยอะหรอก สำหรับคำถามนี้.


“Ahh.”

"อ่าา. "


Just as I was about to open my mouth to speak, Asahina-san gently raised her left hand, and placed her warm index finger on my freezing cold lips.

ขณะที่ผมกำลังเปิดปากจะพูด อาซาฮินะก็ยกมือซ้ายของเธออย่างนุ่มนวล และวางนิ้วชี้อุ่นๆ ของเธอ ลงบนริมฝีปากเย็นแทบแข็งของผม.


That was my cue to stop.

นั่นเป็นสัญญาณให้ผมหยุด.


There wasn’t any reason to continue on. My thoughts had already reached Asahina-san. The both of us remained silent.

ไม่มีเหตุผลให้พูดต่อ. ความคิดของผมไปถึงอาซาฮินะแล้ว. เราสองต่างนิ่งเงียบ.


“Yeah.”

"ใช่. "


Asahina-san slowly lifted her index finger, and placed it on her own lips. That sent a wave of ripples through my heart.

อาซาฮินะค่อยๆ ยกนิ้วชี้ของเธอ และวางมันที่ริมฝีปากของเธอ. นั่นส่งคลื่นเป็นระลอกๆ ใส่หัวใจผม.


“That’s right.”

"ก็ใช่. "


That was all I could say.

ผมพูดได้แค่นั้นแหละ.


Silence is gold, speech is silver. Wasn’t that the case? There wasn’t any pitcher in this world who needed to babble to the catcher what his next pitch was going to be like. There were highly convenient ways of communication in this world, such as through signals or body language. Simple matters need not be expressed through speech.

ความเงียบช่างล้ำค่า การเอ่ยปากนับเป็นรอง. ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ ? ไม่มีพิชเชอร์คนไหนในโลกนี้หรอก จำเป็นต้องพูดมากกับ แคชเชอร์ ว่าเขาจะขว้างลูกยังไงต่อ. (เบสบอล พิชเชอร์ขว้างลูก ใส่ถุงมือของแคชเชอร์) มันมีวิธีสื่อสารที่แสนจะสะดวกอยู่ในโลกนี้ นั่นก็คือส่งสัญญาณหรือภาษาร่างกาย. เรื่องง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องอาศัยการพูด.


Why was that so? Well, it’s because even without saying it aloud, the both of us had already understood what was in each other’s hearts.

ทำไมเป็นแบบนั้นน่ะเหรอ ? คือ มันเพราะ แม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไรให้ดังออกไป สองเราก็เข้าใจ ว่าในหัวใจของอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่แล้วไง.


Since communication was possible even without the medium of speech, why bother? There was no need for vocabulary, no need for long winded speeches, and it certainly conserved energy.

เพราะการสื่อสารเป็นไปได้เสมอ แม้จะไม่มีสื่อกลาง แล้วจะต้องพูดทำไม ? ไม่ต้องเรียนรู้ศัพท์ ไม่ต้องร่ายวลียาวๆ และมันยังเป็นการสงวนพลังงานอีกด้วย.


The only response I could make, was to smile.

การตอบรับเดียว ที่ผมสามารถทำได้ ก็คือ ยิ้ม.


That was enough. Any thing that couldn’t be conveyed via speech would just have to be conveyed through the heart.

แค่นี้ก็พอแล้ว. อะไรก็ตามที่ไม่สามารถสื่อผ่านการพูด... สื่อทางใจ แทนก็ได้.

The following Monday.

วันจันทร์ต่อมา.


The time was after school. Everyone gathered at the club room as always, trying the newly bought tea. After everyone had finished, the SOS Brigade commander said:

หลังเลิกเรียน. ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องชมรมเหมือนอย่างเคย ชิมชาที่เพิ่งซื้อมาใหม่. หลังจากทุกคนดื่มเสร็จ ผู้นำกลุ่ม SOS ก็พูดขึ้น :


“Say, Kyon.”

"นี่ คิยอน. "


Unlike me, Haruhi had no sense of gratitude, as she downed the entire cup of burning, 70 degrees Celsius tea in less than two seconds. After all that trouble Asahina-san and I went through, couldn’t you at least taste the damned tea?

ไม่เหมือนผม ฮารุฮิไม่มีความรู้สึกซาบซึ้ง (ในรสชาติ) เพราะเธอดื่มชาร้อน อุณหภูมิ 70 องศาเซลเซียส หมดถ้วย ภายในเวลาเพียงสองวินาที. ทั้งอาซาฮินะและผมต้องผ่านเหตุการณ์ยุ่งยากเพื่อไปซื้อมา เธอจะชิมให้มันรู้รสชาติชาหน่อยไม่ได้หรือ ?


“What?”

"มีอะไรเหรอ ? "


I replied as I secretly snuck a side glance at the smiling Asahina-san.

ผมตอบ ขณะที่แอบชำเลืองมองอาซาฮินะที่กำลังยิ้มอยู่.


“Ahh... Do you want seconds?”

"อ่า.. เธอจะเอาอีกถ้วยไหมจ้ะ ? "


Asahina-san picked up the kettle, preparing to pour some tea into Haruhi’s empty cup.

อาซาฮินะหยิบหม้อน้ำขึ้น เตรียมจะชินชาลงในถ้วยชาที่ว่างเปล่าของฮารุฮิ.


Haruhi suddenly leaned forward, and placed her chin in her hands, before uttering out some strange lines:

อยู่ๆ ฮารุฮิก็เอนตัวมาข้างหน้า เอามือเท้าคาง ก่อนที่จะพูดประโยคต่อไปนี้ :


“I happen to have a habit of talking to myself.”

"ฉันเกิดมีนิสัยชอบพูดกับตัวเอง. "


Is that so? This was new. After knowing you for almost an entire year, this is the first time I’ve heard you’ve got such a habit.

เป็นแบบนั้นเหรอ ? นี่เป็นข่าวใหม่นะนี่. หลังจากรู้จักเธอมาเกือบทั้งปี นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมรู้ว่าเธอมีนิสัยแบบนี้.


“Even if there were others beside me, I would still carry on.”

"ถึงจะมีคนอื่นอยู่ใกล้ๆ ฉันก็ยังพูดกะตัวเอง. "


Before that, you should get a mental checkup.

ก่อนนั้นเธอน่าจะไปเช็คสมองบ้างนะ.


“So, I’m going to start talking to myself again. If by any chance any of you hear it, please bear with me.”

"ดังนั้น ฉันก็กำลังจะเริ่มคุยกะตัวเองล่ะ. ถ้าบังเอิญพวกนายได้ยิน ก็ถือว่ามารับรู้กับฉันแล้วกัน. "


What are you trying to say? But before I could say that, Haruhi suddenly raised her voice, and said:

เธอจะบอกอะไรกันแน่ ? ก่อนที่ผมจะพูดนี่ออกไป ฮารุฮิก็เร่งเสียงของเธอดังขึ้น และพูด :


“You know, there’s a smart and honest kid living near my house. He wears spectacles that resembles a professor’s and looks really smart in them. His name is...”

"พวกนายรู้ไหม มีเด็กฉลาดและซื่อสัตย์ อาศัยอยู่ใกล้ๆ บ้านฉัน. เขาใส่แว่น แล้วดูเหมือนพวกศาสตราจารย์ และก็ดูฉลาดมาก. เขาชื่อ..."


Haruhi mentioned a name that I was sure I had heard just recently. My back suddenly started to sweat, but that wasn’t because of the heat.

ฮารุฮิบอกชื่อหนึ่ง ที่ผมมั่นใจว่าผมเพิ่งได้ยินมาสดๆ ร้อนๆ. อยู่ๆ หลังผมก็เริ่มมีเหงื่อตก แต่มันไม่ใช่เพราะอากาศร้อนหรอกนะ.


Asahina-san froze on the spot.

อาซาฮินะตัวแข็งอยู่กับที่.


“Soooooooooooooooooooometimes, I go over to help him with his homework. Which is why, I went to his house yesterday. But that’s when he said: The bunny girl’s together with a guy.”

"บาาาาางครั้ง ฉันก็ไปช่วยเขาทำการบ้าน นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันไปบ้านเขาเมื่อวานนี้. และเจอเขาพูดว่า : สาวชุดกระต่ายมากับผู้ชายคนหนึ่ง. "


Haruhi let out a spine-tingling smile.

ฮารุฮิแสดงรอยยิ้มที่เหมือนหนามทิ่มแทงใส่ผมออกมา.


“When we filmed that movie in autumn, he just so happened to be nearby. He had a really deep impression of Mikuru-chan in a bunny suit. Since we were on the same topic anyway, I asked him what that guy looked like. This is what he drew.”

"ตอนที่พวกเราถ่ายหนังในฤดูใบไม้ร่วง บังเอิญเขามาอยู่ใกล้ๆ พอดี. เขาเลยมีความประทับใจมิคุรุในชุดกระต่ายมาก. เพราะพวกเราสนใจอยู่ในเรื่องเดียวกัน ฉันก็เลยถามเขาว่าเจ้าหมอนั่นหน้าตาเป็นยังไง. และเขาก็วาดรูปนี้ออกมา. "


Haruhi took out a piece of paper that was clearly torn out from an exercise book. There was a rough sketch of a highly familiar face. Hmm... how come it seems like the one I would usually see every morning while looking in the mirror? Wait, that should be me. No matter how you look at it, it was my portrait drawn on the paper.

ฮารุฮิหยิบเอากระดาษที่ฉีกออกมาจากสมุดการบ้านออกมา. มันมีรูปสเก็ตของใบหน้าที่ดูแสนจะคุ้น. ฮืมม... ทำไมมันดูเหมือนไอ้คนที่ผมเห็นอยู่เป็นประจำทุกเช้า เวลาที่ผมส่องกระจกล่ะ ? เดี๋ยวก่อน นี่มันผมนี่ ! ไม่ว่าคุณจะมองมันมุมไหน รูปที่วาดอยู่บนกระดาษนี่มันก็รูปผมชัดๆ.


“Fufufufufufu~”

"หุ หุ หุ หุ หุ หุ~ "


Haruhi suddenly let out a deep laugh.

อยู่ๆ ฮารุฮิก็ปล่อยก๊าก.


That kid turned out to be a big mouthed yet talented artist! Isn’t he supposed to become a scholar some day? Don’t tell me he aspires to become an artist in the future? If I had known this, I would have bribed him, so that he would become temporarily mute and disabled.

เด็กนั่นกลายมาเป็นจิตรกรฝีมือดี แต่ปากบอนไปได้ ! ไม่ใช่ว่าเขาต้องเป็นนักวิชาการในสักวันหรอกเหรอ ? อย่าบอกผมนะว่าเขาหวังจะเป็นจิตรกรในอนาคต ? ถ้าผมรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมต้องยัดสินบทให้เด็กนี้ไว้ก่อนแล้ว เด็กนี่จะได้ทำเป็นใบ้ หูหนวก ไม่พ่นเรื่องนี้ออกมา.


My vision blurred for about three seconds, as I waited to see if a saint would suddenly descend to save the world.

สายตาผมเลอะเลือนไปราวสามวินาที เหมือนว่าผมกำลังรอให้เทวดาจุติมาช่วยกู้โลก. (สถานการณ์)


Asahina-san was trembling all over, and her voice seemed to have lost its function. In a situation like this, chances that a new character would burst in were too slim, so I desperately swept my eyes around the club room.

อาซาฮินะสั่นไปทั้งตัว และพูดอะไรไม่ออก. ในสถานการณ์เช่นนี้ โอกาสที่จะมีตัวละครใหม่โผล่เข้ามาช่วยน้อยยิ่งกว่าน้อย ผมกวาดสายตาไปทั่วห้องอย่างหมดหวัง.


“... ... ...”


After looking into Nagato's negative four degrees Celsius eyes, for some reason I felt sick to the stomach.

เมื่อเจอะสายตาที่หนาวด้วยอุณหภูมิ ติดลบถึงสี่องศาเซลเซียสของนากาโตะ ผมก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมากระทันหัน.


On the other hand, Koizumi did nothing but smile, as if thoroughly enjoying the entire situation. Wait a minute. These guys wouldn’t have known everything from the start, would they?

ในทางตรงข้าม โคอิซึมิกลับไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากยิ้ม เหมือนกำลังสนุกกับสถานการณ์ตอนนี้. เดี๋ยวก่อน. ทุกคนคงไม่ได้รู้เรื่องทุกอย่างตั้งแต่ต้นหรอกนะ ใช่มะ ?


“Hmm~?”

"ว่างาย~? "


Haruhi’s expression resembled one who had eaten an onigiri covered with blended chilly paste and crushed psychedelic mushrooms , that is to say, one who wanted to laugh but was trying to restrain herself.

ท่าทางฮารุฮิเหมือน คนที่เผลอเห็ดหัวเราะ และต้องเห็น ผีร่ม (karakasa - คลิ๊กไปดูรูป) หรือจะพูดว่า คนที่อยากจะหัวเราะแทบตายแต่พยายามกลั้นเอาไว้.


“Spit it out. Where did you and Mikuru-chan go yesterday, and what did you do? Don’t worry, I promise I won’t get mad.”

"บอกมานะ. เมื่อวานนายกับมิคุรุไปไหนกันมา และทำอะไรกัน ? ไม่ต้องกลัวนะ ฉันสัญญา ฉันไม่โกรธหรอก. "


I shot a sideways glance at Asahina-san, who resembled a frog drenched in green paint, her face green all over. I was one to talk, though, as cold sweat trickled endlessly down my face, like a toad being surrounded by three dozen serpents.

ผมแอบชำเลืองมองอาซาฮินะ ซึ่งเหมือนกบที่เปียกโชก ในภาพวาดสีเขียว หน้าของเธอมีสีเขียวเต็มหน้า. ผมก็คงเหมือนกัน เพราะมีเหงื่อเย็นเฉียบไหลไม่หยุดจากหน้าของผม เหมือนคางคก โดนงูสามโหลล้อมกรอบอยู่.


It must have been my illusion. For a moment I thought I saw Haruhi’s aura rise up behind her, before turning into a violent display of fireworks, which proceeded to smash the glass window pane behind Nagato.. Or some illusion of that kind of extent.

มันต้องเป็นภาพในจินตนาการของผมแน่. เพราะตอนนี้ ผมคิดว่าผมเห็นฮารุฮิเปล่ง รัศมีขึ้นมาข้างหลังเธอ ก่อนจะกลายเป็นพลุที่รุนแรงระเบิดออก ตูม ตูม ตูม และทำลายกระจกหน้าต่างข้างหลังนากาโตะ... มันต้องเป็นภาพหลอนแน่.


“I’m sorry.”

"ผมขอโทษนะ. "


Koizumi stood up straight, as if wanting to avoid the invisible fireworks, before picking up his chair and moving away from the window pane.

โคอิซึมิยืนตัวตรง เหมือนต้องการจะหลีกเลี่ยงพลุที่มองไม่เห็นนั่น ก่อนที่จะหยิบเก้าอี้ของเขา ขยับห่างออกจากกระจกหน้าต่าง.


Then, he made a gesture with both of his hands, and continued to smile like he used to. The only thing he missed out was the words “Please carry on.”

จากนั้น เขาก็โบกไม้บอกมือทั้งสองของเขา และก็ยิ้มต่อเหมือนปกติ. สิ่งเดียวที่เขาลืมทำก็คือ พูดออกมาว่า "เชิญต่อเลย. "


Damn you Koizumi! I’ll deal with you afterward by murdering you using big bets in poker! I’ll remember this!

ไอ้เวรโคอิซึมิ ! ไว้จะจัดการกับนายที่หลัง ผมจะเดิมพันไพ่โป๊กเกอร์ให้หนักๆ ไปเลย กินเงินนายให้หมด ! จำไว้ !


“A-ah... About t-that...”

"อะ อ่า... คะ คือว่า..."


The task at hand was to create a lie that would convince Haruhi. But right now, I really don’t have the time to think of one, so could anyone out there please help me? If possible please text me, because even FedEx wouldn’t be able to make it here on time.

งานในมือตอนนี้ก็คือกุเรื่องที่จะหลอกฮารุฮิได้. แต่ตอนนี้ ผมไม่มีเวลาพอจะคิดสักเรื่อง งั้นใครสักคนช่วยผมหน่อยได้ไหม ? ถ้าเป็นไปได้ช่วยส่งข้อความมาหาผมเลย เพราะถ้าคุณส่งทาง FedEx (บริการส่งพัสดุ ที่จัดว่าส่งได้เร็วมากๆ) มันก็คงมาถึงผมไม่ทันเวลาแน่.


Faced with my stuttering self, Haruhi decided to repeat her question.

เห็นผมที่พูดตะกุกตะกัก ฮารุฮิตัดสินใจจะทวนคำถามซ้ำอีกรอบ.


“Well spit it out, and I want it to be so long and precise that even Koizumi-kun, Yuki and I can understand. Or else...”

"งาย พูดดิ และฉันอยากให้มันเป็นแบบที่เที่ยงตรงและยาวพอที่ทั้งโคอิซึมิ ยูกิ และฉันจะเข้าใจด้วยนะ. ไม่งั้น.... "


Haruhi took in a deep breath, and revealed a bright smile, before saying:

ฮารุฮิหายใจเข้าลึกๆ และเผยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะพูด :


“The both of you will be punished severely! That’s right, how’s this one seem?”

"เธอทั้งสองคนต้องโดนลงโทษหนักแน่ ! ใช่แล้ว โดนยังไงก่อนดีนะ ? "


Haruhi announced a punishment so inhuman that even the blood stained gates of hell would tremble after hearing it. I looked at Asahina-san and found that she was shaking.

ฮารุฮิประกาศบทลงโทษ ที่ไร้มนุษย์ธรรม ที่แม้แต่ประตูนรกเปรอะเปรื้อนไปด้วยโลหิต ยังต้องสั่นหลังจากได้ยิน. ผมมองที่อาซาฮินะ และก็พบว่าเธอกำลังสั่นเทาอยู่.


Just like I was.

ซึ่ง...ผมก็เหมือนกัน.


What happened in the clubroom afterwards, this I think needs no further explanation.

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปในห้องชมรม ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายต่อแล้ว.


Faced with Haruhi’s sadistic smile, Nagato’s even colder-than-usual expression and Koizumi’s annoying smile which seemed to suggest he was mildly enjoying this, I desperately racked my brain for some sort of explanation, like a lost soul furiously trying to squeeze out some water from a dry sponge in the middle of the Sahara Desert. Beside me, Asahina-san was thrown into a total state of panic, together with the kettle, tea leaves and all.

เผชิญหน้ากับ ฮารุฮิพร้อมรอยยิ้มแสนซาดิสย์ ท่าทางนากาโตะที่ชวนให้รู้สึกหนาวเย็นกว่าปกติ และ รอยยิ้มกวนโอ้ยของโคอิซึมิ ซึ่งดูเหมือนว่าเขากับเพลิดเพลินกับเหตุการณ์นี้ ผมหมดหวังโดยสิ้นเชิง หัวผมคิดอะไรออกมาอธิบายไม่ได้เลย ประหนึ่ง คนใกล้ตายพยายามจะคั้นน้ำจากฟองน้ำแห้งๆ ท่ามกลางทะเลทรายซาฮาร่า. นอกจากผม อาซาฮินะก็โดนโยนเข้าสู่สภาพเดียวกัน พร้อมๆ กับหม้อน้ำ ใบชา และอื่นๆ อีกมากมาย.


I really don't think I need to explain any further. You guys can probably guess the rest.

ผมไม่คิดว่าผมต้องอธิบายอะไรอีกแล้วจริงๆ นะ. คุณเดาเหตุการณ์ที่เหลือได้อยู่แล้วล่ะ.

-เหตุการณ์นี้เกิดหลังสุดของเล่ม 6 เลย (รวมถึงเล่ม 1-6 ด้วย) เกิดในเดือนมกราคม

100% done 22/12/06