Euler

เมืองโคนิกสเบิรกตั้งอยู่บน 2 ฝั่งแม่น้ำ ปรีเกล (Pregel) เมืองโคนิกสเบิรกประกอบด้วยเกาะ 2 เกาะ ซึ่งเชื่อมระหว่างตัวเมืองและเกาะด้วยสะพาน 7 แห่ง

ปัญหา : เป็นไปได้หรือไม่ ที่คนๆ หนึ่งจะเดิมข้ามสะพานทั้ง 7 เพื่อนสะพานละหนึ่งครั้ง โดยตั้งต้นที่ไหนก็ได้ และสิ้นสุดที่ไหนก็ได้

คศ. 1736 นักคณิตศาสตร์ ชาวสวิส ชื่อ ออยเลอร์ (Leonhard Euler) อยู่ที่เมืองเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก (St. Preterberg) แก้ปัญหาการเดินข้ามสะพานที่เมืองโคนิกสเบิรก (Konigsberg Bridge Problem) ว่าเป็นไปได้หรือไม่

ออยเลอร์ได้แก่ปัญหานี้โดยการแทน - ฝั่งแม่น้ำ และ เกาะ ด้วย จุดยอด (vertex หรือ node)

และแทน สะพาน ด้วยเส้นเชื่อม

ถ้าหากเส้นทางที่ต้องการมีอยู่จริง ผู้เดินทางจะต้อง เดินทางเข้า และออก จุดต่างๆ เป็นจำนวนคู่ ซึ่งหมายความว่าจำนวนครั้งที่เดินเข้าและออกจากจุดใดๆ จะต้องเป็นเลขคู่ เนื่องจากผู้เดินทางต้องผ่านจุดต่างๆ โดยใช้เส้นทางไม่ซ้ำกัน อีกทั้งต้องผ่านเส้นทุกๆ เส้นที่ปรากฏในแผนผัง

ผลงานของออยเลอร์ ทำให้เกิดคณิตศาสตร์ สาขาใหม่ คือ ทฤษฏีกราฟ ( Graph Theory)

กราฟแบน ( Planar graph) คือกราฟที่สามารถเขียนในระนาบได้ โดยไม่มีการตัดข้าม (crossing) ซึ่งหมายถึงไม่มีการตัดกัน ณ จุดที่ไม่ใช่จุดยอด.

[ย้อนกลับไปอ่าน ส่วนที่ 2 คลิ๊กที่นี่]

After seeing Koizumi lifting up the entirely collapsed Nagato, I head off downstairs in a hurry. Ice pillow, ice pillow, ice pillow, where might the ice pillow be?

หลังจากเป็นโคอิซึมิยกร่างไร้สติของนากาโตะขึ้น, ผมเดินลงบันไดอย่างรีบเร่ง. หมอนเย็น, หมอนเย็น , หมอนเย็น, หมอนเย็นน่าจะอยู่ที่ไหนนะ ? (หมอนเย็น เอาไว้ใช้ตอนปวดหัว เจ็บคอ ฯลฯ กดลิ้งค์เข้าไปดูรูปซะหน่อย)

It would be that I hadn't fully recovered from the shock of seeing Nagato fainted that led me to be frozen in place earlier. It just seems to be impossible. That's why the case of fake Asahina-san in my room and fake versions of ourselves roaming about in each others' rooms is something that I am just so sick of that I want to forget about it. Leave it alone. That has nothing to do with me.

มันน่าจะเพราะผมไม่ได้สติคืนกลับมาเต็มที่ หลังจากตะลึง ที่เห็นนากาโตะหมดสติไป ทำให้ผมค้างอยู่กับที่พักหนึ่ง. มันไม่น่าจะเกิดขึ้นเลย. นั่นเป็นเหตุผลให้ กรณีอาซาฮินะตัวปลอมเข้ามาในห้องผม และตัวปลอมของพวกเราตระเวนไปทั่วในห้องคนอื่น เป็นบางอย่างที่ผมต้องการจะลืม. ปล่อยมันทิ้งไป. นั่นไม่มีอะไรจะเกี่ยวกับผม.

"Damn!"

"บ้าจริง ! "

This is just bad. Curses. I was hoping to let Nagato live a peaceful life like a normal person for the next few days, who knew that the exact opposite would happen.

นี่มันแย่มาก. เหมือนโดนสาป. ผมกำลังหวังให้นากาโตะมีชีวิตสงบสุขเหมือนคนทั่วๆ ไป ไปอีกสักหลายวัน, ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เป็นตรงกันข้ามจะเกิดขึ้น.

There is no trace of any ice pillow anywhere, so I wind up in the kitchen by instinct. My own ice mat is not in the emergency kit, but in the fridge. Where would it be in this strange house?

ไม่มีร่องรอยของหมอนเย็นเลยสักที่, ผมเลยเลี้ยวไปที่ห้องครัวตามสัญชาติญาณ. หมอนเย็นไม่ได้อยู่ในกล่องยาฉุกเฉิน, แต่อยู่ในตู้เย็น. มันจะอยู่ที่ไหนล่ะในบ้านพิลึกๆ นี่ ?

"Wait."

"เดี๋ยวก่อน. "

I stop my hand as I hold onto the handle of the fridge door. I pray as hard as I can in my head after having visualized the image of an ice pillow in my head.

ผมหยุดมือผม ขณะที่กำ ที่จับประตูตู้เย็น. ผมภาวนามากเท่าที่จะทำได้ในใจ ขณะที่ในหัวผมนึกภาพหมอนเย็นไว้.

Following that, I open the fridge.

จากนั้น, ผมก็เปิดตู้เย็น.

"...there."

"...นี่ไง. "

The blue ice pillow sits atop the cabbage.

หมอนเย็นสีฟ้า วางอยู่เหนือ ผักกะหล่ำ.

Everything really is provided for. This is way too convenient. I don't know who pays such attention to detail, but it will only lead to an undesired outcome. I am more resolute thanks to that fellow.

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ให้จริงๆ... มันสะดวกสบายเกินไป. ผมไม่รู้ว่าใครจ่ายความสนใจไปในทุกรายละเอียด, แต่มันก็แค่ให้ผลลัพธ์ที่ไม่พึงปรารถนาออกมา. ผมขอบคุณอย่างแน่วแน่แก่สหายนั่น.

We definitely can't stay in a place like this.

แต่พวกเราอยู่ในสถานที่แบบนี้ไม่ได้จริงๆ.

I have walked all the way out of the dining room with the rock solid ice pillow, and I see Koizumi standing over by the entrance hall, giving attention to the gate over the portal. What is he doing here? Did the right honorable Haruhi order him to dig out snow to cool Nagato down?

ผมเดินย้อนกลับออกจากห้องทานอาหารพร้อมด้วยหมอนเย็นที่แข็งเป็นหิน, และผมเห็นโคอิซึมิกำลังยืนอยู่เหนือทางเข้าห้องโถง, กำลังพิจารณาประตูเหนือทางเข้า (หรือประตูใหญ่) อย่างตั้งใจ. เขามาทำอะไรที่นี่ ? หรือฮารุฮิที่น่าเคารพ สั่งให้เขาไปขุดหิมะมาทำให้ตัวนากาโตะเย็นลง ?


Just as I am about to give him a few words of advice, Koizumi has spotted me and opens up first:

ขณะที่ผมเกือบจะให้ความเห็นบางอย่างกับเขา, โคอิซึมิสังเกตุพบผมและเปิดขึ้นก่อน :


"You have come just in time. Take a look at this."

"คุณมาได้จังหวะพอดี. ดูนี่สิ. "


And he points at the gate.

และเขาชี้ไปที่ประตู.


I swallow my saliva and look towards where his points to. I see something quite incredible, and am so surprised as to be choked of words.

ผมกลืนน้ำลายและมองขึ้นไปที่ ๆ เขาชี้. ผมเห็นบางอย่างที่แทบไม่น่าเชื่อทีเดียว, และตะลึงจนพูดไม่ออก.


"What... what is that!"

"นะ,,นั่นอะไรน่ะ ! "


That is all that I can squeeze out of myself.

แค่นั้นแหละ ที่ผมรีดออกมาเป็นคำพูดได้.


"We didn't see this before."

"พวกเราไม่เคยเห็นนี่มาก่อน. "


"Yes, this was not here. I was the last one to have entered the house. When I shut the door, I did not see anything like it at the time."

"ใช่,สิ่งนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่มาก่อน. ผมเป็นคนสุดท้ายที่เข้าไปในบ้าน. ตอนที่ผมปิดประตู, ผมไม่ได้เห็นอะไรสักอย่างเหมือนมัน ในตอนนั้น. "


On the inner side of the gate, something hard to describe is attached to it. The closest things to compare it to would be control panels or interface panels I guess.

บนด้านในของประตู, มีบางอย่างที่ยากจะระบุ ติดอยู่กับมัน. สิ่งที่ใกล้เคียงกับมันที่สุดในการเอามาเปรียบเทียบ น่าจะเป็นแผงควบคุม (control panels) หรือ แผงเชื่อมต่อ (interface panels) ผมเดา.


A board about fifty centimeters in length is enshrined into the door- or is it an interface panel? A bunch of symbols and numbers that give me nothing, but headaches are written on the panel.

แผงยาวประมาณห้าสิบเซ็นติเมตร ติดตั้งไว้ในประตู- หรือมันจะเป็นแผงเชื่อมต่อ ? มีสัญลักษณ์และตัวเลขกลุ่มหนึ่ง ซึ่งก่อแต่ความปวดหัวให้ผม เขียนอยู่บนแผง.


I look at them patiently. The top row is -

ผมมองที่มันอย่างใจเย็น. แถวบนสุดคือ -


x-y = (D-1)-z


The bottom row is labelled:

แถวล่างระบุว่า :


x= □ , y= □ , z= □



□ part is concaved inward. It's only short of having someone telling you to socket something in. Just as I look at those concaved marks with a confused look-

ส่วน □ เว้าเข้าไปข้างใน. มันแค่เหมือนมีบางคนบอกให้คุณเสียบบางอย่างเข้าไปข้างใน. ขณะที่ผมมองที่สัญลักษณ์เว้านั่น ด้วยสีหน้ามีนงง-


"The accessories are over here."

"ส่วนประกอบเพิ่มเติมอยู่ที่นี่. "


Koizumi points to a group of numbered blocks placed inside a wooden frame on the floor. Looking at it closely and three rows of digit from 0 to 9 are stored there. I bend down to take one out and have a look at it. The appearance is like a Mahjong tile as is the weight. The difference is that the only pattern carved onto it is that single digit Arabic numeral.

โคอิซึมิชี้ไปที่กลุ่มบล็อกระบุตัวเลข วางอยู่ในกรอบไม้บนพื้น. เมื่อมองที่มันใกล้ๆ จะมีสามแถวของตัวเลข ตั้งแต่ 0 ถึง 9 เก็บอยู่ที่นี่. ผมงอตัวลงเพื่อหยิบออกมาอันหนึ่งและมองที่มัน. รูปร่างที่ปรากฏเป็นเหมือนเบี้ยมาจอง แม้แต่น้ำหนักก็เหมือน. ที่แตกต่างก็คือมีรูปแบบเดียวที่สลักอยู่บนมัน นั่นก็คือเลขอารบิกหลักเดียว.


Ten kinds of digits are divided into three groups, and placed in a flat wooden box.

สิบชนิดของตัวเลข (0-9) ถูกแบ่งเป็นสามกลุ่ม, และวางในกล่องไม้แบนๆ.


"These should be the numbers that we are to use to solve the equation." Koizumi picks one up as well to examine it. "Perhaps they are to be slotted into the empty squares."

"มันน่าจะมีเลขที่พวกเราต้องใช้แก้สมการ. " โคอิซึมิหยิบขึ้นมาอันนึงและตรวจสอบมัน. "บางทีมันต้องเสียบเข้าไปในสี่เหลี่ยมว่างๆ. "


I look back at that equation and my head hurts again. Mathematics has always been a source of pain as a matter of course for me.

ผมมองกลับไปที่สมการนั่น แล้วหัวผมก็ปวดขึ้นอีกครั้ง. คณิตศาสตร์เป็นสาเหตุแห่งความเจ็บปวดเสมอ โดยเฉพาะสำหรับผม.


"Koizumi, can you solve this?"

"โคอิซึมิ, นายแก้มันได้ไหม ? "


"I seem to recall the equation, but these hints are not enough. If this is purely to equate the values on both sides, then there exists an innumerable amount of possible combinations. To reduce that number to only one set, there needs to be more conditions in order to resolve this."

"ผมพอจะจำสมการได้, แต่ตัวใบ้ยังไม่พอ. ถ้าแค่ดุลสมการทั้งสองข้าง, แล้วล่ะก็ มีคำตอบที่เป็นไปได้ไม่จำกัดจำนวน. จะลดตัวเลขให้เหลือแค่คำตอบเดียว,จำเป็นต้องมีเงื่อนไขเพิ่มเติม เพื่อแก้สมการนี้. "


I look at the most unique alphabet out of the four.

ผมมองที่ตัวอักษรแหวกแนวที่สุดในจำนวนสี่ตัว.


"What would this D be? It might not need to be resolved."

"ตัว D นี่น่าจะเป็นอะไร ? มันอาจไม่จำเป็นต้องแก้สมการก็ได้. "


"It is the only one in upper case."

"มันเป็นเพียงตัวเดียวที่เป็นตัวใหญ่. "


Koizumi plays with his number 0 tile and says in a lowered voice:

โคอิซึมิเล่นกับเบี้ยตัวเลข 0 และพูดด้วยเสียงเบาลง :


"This equation... I really have seen it before, but I have no idea that it would appear over here... what is it? I keep thinking that I have had seen this only recently..."

"สมการนี้...ผมเคยเห็นมันมาก่อนจริงๆนะ, แต่ผมไม่คิดเลยว่ามันจะมาปรากฏอยู่บนนี้... มันเป็นอะไรนะ ? ผมคิดแต่ว่าผมเคยเห็นมาไม่นานนี้เอง..."


He locks his eyebrows and stands still. A rarity for Koizumi to show such a face deep in thought.

เขาค้างคิ้วเขาไว้ตำแหน่งเดิมและยืนนิ่ง. เป็นสิ่งที่หายากที่โคอิซึมิจะแสดงอาการคิดหนัก.


"So? Do you think there's special meaning in that?"

"งั้น? นายคิดว่ามันต้องมีความหมายพิเศษอยู่ในนั้น ? "


I put my tile back into the wooden frame.

ผมวางเบี้ยของผมคืนในกรอบไม้.


"I know that a mathematical question suddenly appeared from the inner side of the door, but what does that mean?"

"ผมรู้ว่าปัญหาคณิตศาสตร์นั่นอยู่ๆ ก็ปรากฏที่ด้านข้างของประตู, แต่ว่ามันความหมายว่าไงล่ะ ? "


"Hmm."

"ฮืมม. "


Koizumi's attention returns.

ความสนใจของโคอิซึมิกลับมาอีกครั้ง.


"I think this might be the key, since the gate is locked. To open from the inside is impossible. It is a waste of effort to try turning the handlebar."

"ผมคิดว่านี่ต้องเป็นกุญแจ, เพราะประตูถูกล๊อค. จะเปิดจากด้านในนั้นเป็นไปไม่ได้. มันเหนื่อยเปล่าที่จะพยายามบิดที่จับ. "


"What did you say?"

"นายว่าไงนะ ? "


"Go ahead and try it for yourself. See, there is no keyhole over the inner side of the gates, nor is there a key slot." I try and can't open it.

"งั้นคุณก็ลองด้วยตัวเองเลยสิ. เห็นไหม, ไม่มีรูกุญแจบนด้านในของประตู. " ผมลองดู และก็เปิดมันไม่ได้.


"Who might have locked it? Even if this was an automatic, it should be openable from the inside."

"ใครเป็นคนล็อคมันแน่? และแม้ว่านี่เป็นประตูอัตโนมัติ, มันน่าจะเปิดได้จากด้านใน. "


"This further proves indirectly that this space is beyond common sense."

"นี่ยิ่งพิสูจน์อ้อมๆ ว่ามิตินี้เกินกว่าการใช้ความคิดตัดสินเบื้องต้น (สามัญสำนึก). "


Koizumi returns to his meaningless smile.

โคอิซึมิกลับสู่รอยยิ้ม ไร้ความหมายของเขา.


"The identity of the perpetrator is unknown, but it is clear that the opponent intends to imprison us in here. The windows have been sealed shut and the gate soundly locked..."

"ยังไม่สามารถระบุตัวผู้ก่อการได้, แต่มันชัดเจนแล้วว่าฝ่ายตรงข้ามตั้งใจจะขังพวกเราอยู่ในนี้... หน้าต่างทั้งหมดปิดสนิทแน่นหนาและประตูดูเหมือนจะถูกล็อค..."


"If so, just what is the equation on the interface panel for? Some puzzle for us to pass the time?"

"ถ้างั้น, สมการบนแผงเชื่อมต่อมีไว้ทำไม ? ปริศนาให้พวกเราใช้ฆ่าเวลาเล่นเหรอ ? "


"If my guess, if correct, this equation would be the key for us to open the door."

"ถ้าการเดาของผมถูก, สมการนี้จะเป็นกุญแจสำหรับพวกเรา ในการเปิดประตู. "


Koizumi continues with a carefree tone:

โคอิซึมิพูดต่อด้วยน้ำเสียงไร้กังวล :


"I also think that this is the last means of escape that Nagato-san has left for us."

"ผมยังคิดอีกด้วยนะ ว่านี่เป็นทางหนีสุดท้าย ที่นากาโตะทิ้งไว้ให้พวกเรา. "


I have reawakened my recent memories, and am totally immersed in recollection, but Koizumi pays no heed to it and keeps up with his rhetorics.

ผมกระตุ้นให้ระลึกถึงความทรงจำไม่นานมานี้ของผม, และหมกมุ่นลงไปในเรื่องที่จำได้, แต่โคอิซึมิไม่คิดจะเอาใจใส่มันและยังคงโน้มน้าวต่อไป.


"This can be said to be an information conflict. It is a kind of warfare that is under some form of limitation. Someone has imprisoned us in this alternate space, and Nagato-san has left us with an escape route in advance to combat this dark faction. This equation is the result. We should be able to return to our world by solving the equation, or else we will remain here."

"นี่น่าจะพูดได้ว่าเป็นการต่อสู้ทางข้อมูลข่าวสาร. มันเป็นชนิดหนึ่งของการทำสงคราม ภายใต้ข้อจำกัดบางอย่าง. ใครบางคนขังพวกเราในมิติบิดเบือนนี้,และนากาโตะได้ทิ้งหนทางหนีไว้ให้พวกเราล่วงหน้า ใช้ต่อกรกับ หน่วยลับดำมืดนี่. สมการนี้เป็นผลลัพธ์. พวกเราน่าจะกลับสู่โลกของพวกเราได้โดยแก้สมการ, ไม่อย่างนั้น พวกเราก็จะต้องค้างอยู่ที่นี่. "


Koizumi knocks on the door.

โคอิซึมิเคาะประตู.


"I am not clear as to what kind of a battle it is, but if it is an all-out struggle between some sentient lifeforms, it would be waged on a plane beyond our imagination, and this is only the physical manifestation of that struggle. That interface should be the end product of this fight."

"ผมก็ไม่ได้รู้ชัดเจนหรอกนะ ว่ามันเป็นการต่อสู้แบบไหน, แต่ถ้ามันเป็นการดิ้นรนต่อสู้อย่างเต็มที่ ระหว่างรูปแบบชีวิตที่มีความคิด, มันน่าจะเป็นการต่อสู้บนระดับที่เกินกว่าการจินตนการของพวกเรา, และนี้เป็นแค่รูปธรรมที่ปรากฏออกมาของต่อสู้นั่น. แผงเชื่อมต่อนั่น น่าจะเป็นผลลัพธ์สุดท้ายของการต่อสู้นั่น. " (การต่อสู้ระหว่างนากาโตะ vs unknown)


An equation that is totally out of place in this strange, mysterious house.

สมการนั้นไม่ควรจะอยู่ใน บ้านที่แปลกประหลาด,ลึกลับซับซ้อนแบบนี้.


"It is no coincidence that soon after our strange dream, Nagato-san fainted and this interface panel appeared... this string of events are not isolated phenomena, but are all somehow interrelated."

"มันไม่ใช่เหตุบังเอิญ ที่ทันทีหลังจากพวกเราฝันประหลาด, นากาโตะหมดสติ และแผงเชื่อมต่อนี่ก็ปรากฏขึ้น...ลำดับความต่อเนื่องของเหตุการณ์นี่ ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่แยกโดดเดี่ยว, แต่ทั้งหมดเกี่ยวพันซึ่งกันและกัน. "


Koizumi goes on, being quite good at hiding the anxiety in his heart.

โคอิซึมิกล่าวต่อ, เก่งทีเดียวในการซ่อนความกังวลไว้ในหัวใจเขา.


"This would be a key out of this alternate space, an escape key forged by Nagato-san."

"นี่น่าจะเป็นกุญแจออกจากมิติบิดเบือนนี่, กุญแจสำหรับไขหนี สร้างอย่างมานะพยายาม โดยนากาโตะ. "


That makes me look all over the board for any markings of 'Copyright © Yuki Nagato'. Unfortunately I cannot find such a thing.

มันทำให้ผมมองไปทั่วๆ แผงเพื่อหาสัญลักษณ์ 'Copyright © Yuki Nagato'. โชคไม่ค่อยดีเลย ที่ผมหาไม่เจอ.


"Basically, this is only my own prediction. Nagato-san has only limited powers at her disposal inside this space. Seeing as her connection to the Integrated Data Sentient Entity has been severed, she could only use her innate abilities, which resulted in this roundabout solution."

"จริงๆ แล้ว, นี่เป็นแค่การคาดคะเนของผมเท่านั้น. นากาโกะมีอำนาจที่เธอสามารถใช้ได้ภายในมิตินี้จำกัด. เห็นได้จากการที่ การติดต่อกับ หน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด ของเธอได้ถูกขัดขวาง, เธอสามารถใช้แค่ความสามารถที่ติดตัวของเธอมาเท่านั้น, ซึ่งเป็นผลให้ได้ทางออกอ้อมๆ นี่มา. "


You may call it prediction, but your tone is rather decisive.

นายอาจจะเรียกมันว่า การคาดคะเน, แต่น้ำเสียงนายมันมั่นใจจริง.


"Hmm, that is true. The Organization has tried to make contacts with other sources of connection, so I do hold a certain amount of intelligence."

"หืมม, นั่นมันก็จริง. 'องค์กร' ได้พยายามจะทำการติดต่อกับ แหล่งข้อมูลข่าวสารอื่นๆ , ดังนั้นผมก็เลยมี จำนวนข้อมูลข่าวสาร มากหน่อย. "


Although I really would like to hear more about other aliens, it simply isn't the time for that. The pressing matter is to solve this equation written on this interesting interface. As I look at the symbols on the interface panel as well as the group of numbers in that wooden frame, the calm voice of Nagato comes to mind.

แม้ว่าจริงๆ แล้วผมอยากจะได้ยินเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์ต่างดาวอื่นๆ มากกว่านี้, แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาสำหรับเรื่องแบบนั้น. สิ่งสำคัญคือต้องแก้สมการ ที่เขียนอยู่บนแผงเชื่อมต่อที่น่าสนใจนี่ซะก่อน. ขณะที่ผมมองที่สัญลักษณ์บนแผงเชื่อมต่อ ไปพร้อมๆ กับกลุ่มตัวเลขในกรอบไม้นั่น, เสียงเรียบๆ ของนากาโตะก็เข้าสู่หัวผม.


"This space is providing significant stress to me."

"มิตินี้สร้างแรงกดดันอย่างมากใส่ฉัน. "


I do not know who might have set the trap to lure us into this weird house in the snow, but I definitely cannot forgive the person that caused Nagato to have a high fever and to faint. That and the alien bastard won't have their way! No matter what, we will all leave this place and return to Tsuruya-san's villa! No exceptions, the entire SOS Brigade will leave this place.

ผมไม่รู้ว่าใครต้องสร้างกับดักเพื่อล่อพวกเราเข้าสู่บ้านประหลาดในหิมะนี่, แต่ผมมั่นใจว่าจะไม่ยกโทษให้บุคคลที่เป็นสาเหตุให้นากาโตะต้องป่วยหนักและหมดสติแน่. เจ้านั่นและมนุษย์ต่างดาวบัดซบจะไม่มีทางได้อย่างหวังหรอก ! ไม่ว่าจะยังไง, พวกเราทั้งหมดก็จะต้องออกจากสถานที่แห่งนี้และกลับสู่บ้านพักของสซึรุยะแน่. ไม่มีข้อยกเว้น , ทั้งกลุ่ม SOS จะต้องออกจากที่นี่ !


Nagato has already done her duties. Although I did not witness it nor had I heard of it, she no doubt had been waging warfare against the invisible 'enemy' since we had intruded into this alternate space. This must have been the reason why she seemed more sullen than usual. She fought with everything she had, but she still left us a small opening. Well then, what comes next would be for us to open this door.

นากาโตะได้ทำหน้าที่ของเธอเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว. แม้ว่าผมจะไม่ได้เห็น หรือได้ยินมัน, ไม่กังขาเลยว่าเธอได้ เข้าร่วมทำสงครามต่อต้าน 'ศัตรู' ที่มองไม่เห็นนี่ ตั้งแต่พวกเราได้บุกรุกเข้ามาในมิติบิดเบือนนี่. นี่ต้องเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอดูจะเฉื่อยชากว่าปกติ. ก็ดี, สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป น่าจะเป็นการเปิดประตูออกไปของพวกเรา.


"We have to leave this place."

"พวกเราต้องออกจากที่นี่ ! "


Koizumi returns a crisp smile towards my declaration.

โคอิซึมิยิ้มอย่างสดชื่น ตอบรับการประกาศกร้าวของผม.


"I plan to do so as well. No matter how comfortable, this is not a place to stay in. Utopia and Dystopia are two sides of the same mirror."

"ผมก็กะจะทำแบบนั้นเหมือนกัน. ไม่ว่าจะสะดวกสบายแค่ไหน,ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ ๆ จะอยู่. ยูโธเปีย (สถานที่ ดีเหมือนสวรรค์) และ ไดสโธเปีย (สถานที่ เลวเหมือนนรก) เป็นสองด้าน บนกระจกบานเดียวกัน. "


"Koizumi."

"โคอิซึมิ. "


The seriousness in my tone surprises even myself.

น้ำเสียงจริงจังของผม ทำให้แม้แต่ตัวผมเองยังประหลาดใจ.

"Can you not bore a hole into the gates somehow? The situation is rather grim. Nagato has already fallen ill, so the only one that has any meaning is you."

"นายช่วยหาวิธีเจาะรูที่ประตูหน่อยได้ไหม ? สถานการณ์ตอนนี้ร้ายกาจมาก. นากาโตะก็ล้มป่วยไปแล้ว,ดังนั้น คนเดียวที่มีความหมายก็คือนาย. "


"You have overestimated me by far."

"คุณประเมินค่าผมสูงเกินไปเยอะเลย. "


Even faced with such adversity, Koizumi still responds with a smile.

แม้เผชิญหน้ากับภัยพิบัติ, โคอิซึมิยังคงตอบรับด้วยรอยยิ้ม.


"I have never said that I am an all-powerful esper. My abilities can only be triggered under a certain set of conditions. This is something that you should-"

"ผมไม่เคยพูดว่าผมเป็นผู้มีพลังพิเศษที่มีอำนาจมากมาย. ความสามารถของผมสามารถจุดชนวนได้ภายใต้ข้อจำกัดบางอย่างเท่านั้น. นี่เป็นสิ่งที่คุณควร- "


I grab the front of his shirt and pull him over before Koizumi finishes his bullshit.

ผมคว้าด้านหน้าเสื้อเชิ้ตของเขาและดึงเขาขึ้นก่อนที่โคอิซึมิจะพล่ามจบ.


"I don't want to hear that!"

"ผมไม่ต้องการฟังเรื่องนั้น ! "


I stare at Koizumi and his sneering, smirking lips.

ผมจ้องที่โคอิซึมิและรอยยิ้มเยาะของเขา, แสยะยิ้มที่มุมปาก.


"Alternate space is your speciality. Asahina-san cannot be depended upon, and Haruhi's a bomb that can go off at any time. Didn't you show off your powers the last time when we faced the cricket? Or is it that 'the Organization' festers a bunch of nincompoops?"

"มิติบิดเบือนเป็นเรื่องที่นายเชี่ยวชาญ. อาซาฮินะเป็นคนที่หวังพึ่งไม่ได้, ส่วนฮารุฮิก็เหมือนระเบิดที่จะตูมขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้. ไม่ใช่ว่านายแสดงพลังพิเศษของนายออกมาเหรอ ตอนที่พวกเราเผชิญหน้าจั่กจั่นยักษ์ ? หรือว่าเพราะ 'องค์กร' รวมไว้ด้วยกลุ่มคนโง่ ? "


Actually, I am like that too. I can't do anything, not even the most basic of sound judgments. I can say that I am lower than Koizumi. The only thing that I can think of at the moment is to beat Koizumi into a bloody pulp, and then have him pummel me back. I can't vent my anger by punching myself since I will go easy on myself.

ที่จริง, ผมก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน. ผมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง, ไม่แม้แต่พื้นฐานที่สุดอย่างการตัดสินใจ (หรือคาดคะเน ?). ผมสามารถบอกได้ว่าตัวผมแย่กว่าโคอิซึมิอีก. สิ่งเดียวที่ผมสามารถคิดได้ตอนนี้ก็คืออัดโคอิซึมิให้เละ (=bloody pulp), แล้วจากนั้นก็ให้เขาอัดผมกลับ. ผมไม่สามารถระบายความโกรธโดยต่อยตัวเองได้ เพราะผมไม่ทำรุนแรงกับตัวเอง.


"What the hell are you all doing?"

"พวกนายกำลังทำบ้าอะไรอยู่ ? "


A sharp sound shoots out from behind us, and it seems to be rather displeased.

เสียงแหลม พูดมาจากข้างหลังพวกเรา, และดูเหมือนจะไม่พอใจมาก.


"Kyon, didn't I tell you go find ice pillows? I ran down after having to wait for an eternity on you, and lo and behold, you and Koizumi are practicing how to fight. Just what is your head loaded with?"

"คิยอน, ไม่ใช่ว่าฉันบอกให้นายไปหาหมอนเย็นเหรอ ? ฉันต้องวิ่งลงมา หลังจากคิดว่าต้องรอนายอยู่ตลอดกาลแน่, แล้วอยู่ๆ , นายกับโคอิซึมิก็กำลังฝึกฝนวิธีการต่อสู้. ในหัวนายเต็มไปด้วยอะไรนี่ ? "
(lo and behold : idiom :อุทานเมื่อเห็นอะไรบางอย่างที่น่าตกใจ. ผมทับมันไปด้วยคำว่า แล้วอยู่ๆ)


Haruhi has her arms crossed about her waist, and stands firmly with both legs. The scene looks like an old man that lives around my house catching a thief stealing persimmons red-handed.

ฮารุฮิเอาแขนไขว้หลัง แถวๆ สะเอว, ยืนอย่างมั่นคงด้วยขาทั้งสองข้าง. ฉากนี้ดูเหมือนตาแก่ ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ใกล้ๆ บ้างผม จับโจรขโมยลูกพลับได้ คาหนังคาเขา. (red-handed : idiom : ค่าเท่ากับคำว่า catch in the act แต่ใช้กรณีขโมยของ หรือฆ่าคน)


"Still goofing around at this hour! Think of Yuki, even for a second!"

"ขนาดเวลาแบบนี้ ยังจะปล่อยให้เสียเวลาไปเปล่าๆ อยู่อีก ! คิดถึงยูกิ, สักนิดได้ไหม ! "


Haruhi treats the standoff between Koizumi and I as mere play, maybe because her heart is elsewhere. I let Koizumi loose and pick up the ice pillow that dropped onto the ground some time ago.

ฮารุฮิทำเหมือนการต่อสู้ที่ยังไม่รู้แพ้ชนะ ระหว่างโคอิซึมิและผม เป็นแค่การเล่นกัน, บางทีอาจเพราะหัวใจเธอไปอยู่ที่อื่น. ผมปล่อยโคอิซึมิลง และหยิบหมอนเย็นที่ตกลงไปอยู่ที่พื้น เมื่อครู่ก่อน.


Haruhi grabs it from me.

ฮารุฮิคว้ามันไปจากผม.


"What is that?"

"นั่นอะไรน่ะ ? "


Haruhi's sight quickly converges on that strange equation. Koizumi sorts out his flat and answers:

สายตาฮารุฮิ พุ่งไปที่สมการประหลาดนั่น. โคอิซึมิ จัดยืดเสื้อผ้าของเขาให้เรียบร้อย และตอบ :


"No idea. Both of us were thinking about this. Does Suzumiya-san have any opinion?"

"คิดไม่ออกครับ. พวกเราก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน. สุซึมิยะ เธอมีความเห็นอะไรไหม ? "


"Isn't that the Euler formula?"

"นั่นไม่ใช่ สูตรของออยเลอร์ เหรอ ? "


Haruhi says that without even thinking, what a bummer. Koizumi responds:

ฮารุฮิพูดออกมาโดยไม่ต้องคิด, เสียใจอย่างแรง. โคอิซึมิ ตอบรับ :
(what a bummer :idiom : something upsetting and depressing =คิยอนผิดหวังในตัวเองมาก)


"You mean Leonhard Euler? The mathematician?"

"เธอหมายถึง Leonhard Euler ? นักคณิตศาสตร์ ? "


"Yes, the mathematician, but I don't know his name."

"ใช่,นักคณิตศาสตร์, แต่ฉันไม่รู้ชื่อเขาหรอกนะ. "

Koizumi re-examines the strange interface panel, and stares for several seconds.

โคอิซึมิตรวจสอบแผงเชื่อมต่อประหลาดนั่นอีกครั้ง, และจ้องอยู่หลายวินาที.


"Yes."

"ใช่. "


He snaps his fingers as if he is acting in front of somebody.

เขาดีดนิ้ว เหมือนแอ็คท่าอยู่หน้าใครสักคน.


"This is the Euler's Planar Graph Formula, or rather a variation. As expected of Suzumiya-san."

"นี่เป็น สูตรกราฟแบนของออยเลอร์ (Euler's Planar Graph Formula) , หรือจะเรียกว่าการเปลี่ยนแปลง. เหมือนที่สุซึมิยะคิด. "


"It might not be it. That D though must mean dimensional factor. I guess."

"มันต้องไม่เป็นแบบนั้น. ตัว D ต้องหมายถึงตัวประกอบ ทางมิติ. ฉันเดานะ. "


Whether or not if that is correct, I have a bunch of questions in my head. Who is Euler, and what did he do? What is the Planar Graph Theorem? Did we ever do this in math class? Just as I am about to raise my questions, I suddenly remember that I have mostly slept through my math classes! So I don't dare to raise my doubts.

ไม่ว่ามันจะใช่หรือไม่ใช่, ผมมีปัญหากลุ่มหนึ่งอยู่ในหัว. ออยเลอร์เป็นใคร, และเขาทำอะไร ? อะไรคือทฤษฎีกราฟแบน ? พวกเราเคยเรียนหรือทำเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหมในชั่วโมงคณิตฯ ? ขณะที่ผมกำลังจะถามคำถามออกไป, ผมก็จำได้ว่า ส่วนใหญ่ผมจะหลับตลอดตอนเรียนวิชา คณิตฯ ! ดังนั้น ผมเลยไม่กล้าถาม.


"No, this is not a part of the high school curriculum. However the seven bridges of Königsberg question should not be foreign to you."

"ไม่, นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของหลักสูตร ม ปลาย. แต่ว่าคุณน่าจะรู้จัก เจ็ดสะพาน ที่โคนิกสเบิรก นะ. "


Ahh, that one I know. Math taught by Yoshizaki would occasionally refer to some of these hard questions during his lectures. This question would be that illustration showing two islands and streams with interconnecting bridges? I remember that there is no solution.

อ่าา, อันนั้นผมรู้นี่. วิชาคณิตฯ ที่สอนโดย อาจารย์โยชิซากิ ซึ่งชอบถามคำถามยากๆ ระหว่างการสอนของเขา. คำถามนี้มีการยกตัวอย่างประกอบ แสดงถึงเกาะสองเกาะและแม่น้ำ พร้อมด้วยสะพานเชื่อมต่อกัน ? ผมจำได้ว่านั่นไม่มีวิธีแก้ปัญหา.


"That's right." Koizumi nods. "That problem is on a flat plane, but Euler proved that one can view a surface as a three-dimensional object. Planar Formula is one of his many legendary works."

"นั่นล่ะใช่." โคอิซึมิพยักหน้า. "ปัญหานั้นเป็นระนาบเรียบ, แต่ออยเลอร์ได้พิสูจน์ว่า สามารถมองพื้นผิวเป็นเหมือน วัตถุสามมิติได้. สูตรกราฟแบนของออยเลอร์ เป็นหนึ่งในผลงานในตำนานหลายๆ อย่างของเขา. "


Koizumi continues to explain.

โคอิซึมิอธิบายต่อ.


"This principle holds for all polyhedra [5]. The answer of taking the number of vertices plus the number of sides minus the number of edges must be 2." [6]

"ทฤษฎีนี้ ครอบคลุม รูปทรงหลายเหลี่ยม . คำตอบของการเอา จำนวนของจุดยอด บวก จำนวนของด้าน ลบ จำนวนของขอบ ต้องเป็น 2. "
(vertex or node = 12 side or face = 20 edge = 30 12+20-30=2 : Euler characteristic )


"..."

"..."


Having seen that look of wanting to toss aside all things related to mathematics, Koizumi gives a bitter smile and puts one hand behind his back.

ต้องมาเห็นแบบนี้ ทำให้อยากจะโยนทุกอย่างเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ไปข้างๆ, โคอิซึมิยิ้มเฝื่อน และเอามือข้างหนึ่งไปข้างหลังเขา.


He takes a black oil-based pen out. Where'd he get that? Was it purposely hidden? Or the same way that I got the ice pillow?

เขาหยิบเอาปากกาหมึกดำออกมา. เขาไปเอานั่นมาจากไหน ? มีวัตถุประสงค์อะไรซ่อนอยู่ ? หรือเอามาวิธีเดียวกับที่ผมได้หมอนเย็นมา ?


Koizumi kneels on the ground and starts to doodle on the red carpet. Neither Haruhi nor I try to stop him, seeing as no one cares if someone is painting graffiti all over this place.

โคอิซึมิคุกเข่าลงบนพื้น และเริ่มขีดเส้นขยุกขยิกบนพรมสีแดง. ทั้งฮารุฮิและก็ผมต่างไม่ได้ห้ามเขา, ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจ ว่า ใครจะวาดภาพหรือเขียนเล่นไปทั่วสถานที่แห่งนี้.


Koizumi creates the picture of a dice-like polyhedron.

โคอิซึมิวาดเป็น ภาพหลายเหลี่ยม เหมือนลูกเต๋า.

"As you can see, this is a regular hexahedron. The amount of vertices is 8, the amount of surfaces is 6. There are 12 lines. 8+6-12=2... that is true, is it not?"

"ตามที่คุณเห็น, นี่เป็นวัตถุ 6 เหลี่ยม.(เหลี่ยมที่นี่ มองในสามมิติ หมายถึงด้านนะครับ 6 ด้าน=faces) จำนวนของจุดยอด เท่ากับ 8, จำนวนของด้าน เท่ากับ 6 , มี 12 เส้นขอบ. 8+6-12=2.... ถูกแล้ว, ใช่ไหม ? "


As if that wasn't enough, Koizumi has drawn a new shape.

ดูเหมือนนั่นจะยังไม่พอ, โคอิซึมิวาดรูปทรงอันใหม่.

"This time I have drawn a pyramid. There are 5 vertices, and 5 surfaces. There also exists 8 lines. 5+5-8 is still 2. Therefore, even if the amount of sides increase to hundreds of sides, the answer is still 2 (the Euler characteristic), which sums up Euler's polyhedra principle."

"คราวนี้ผมวาดปิรามิดขึ้นมาอันหนึ่ง. มี 5 จุดยอด, และ 5 ด้าน. และก็มี 8 เส้น. 5-5-8 ยังคงเท่ากับ 2. เพราะฉะนั้น, แม้ว่าจำนวนของด้านเพิ่มเป็นร้อยด้าน, คำตอบยังคงเท่ากับ 2 (ลักษณะเฉพาะของออยเลอร์) , ซึ่งสรุปอยู่ใน ทฤษฎีรูปหลายเหลี่ยมของออยเลอร์ . "


"Really? I think I got that then. But... what does Haruhi mean for dimensional factor?"

"จริงเหรอ ? ผมคิดว่าผมเข้าใจมันแล้วล่ะ. แต่...อะไรคือความหมายของฮารุฮิ สำหรับ ตัวประกอบทางมิติ ? "


"That is very simple. The principle can be used not only on three-dimensional objects, but also on flat surfaces. It's just that the formula becomes 'points + sides - edges = 1'. The seven bridges problem is rooted from this principle."

"นั่นง่ายมากเลย. ทฤษฎียังคงใช้ได้ ไม่ใช่แค่วัตถุสามมิติ, แต่กับบนผิวราบด้วย. มันแค่สูตร เปลี่ยนเป็น ' จุด + ด้าน - ขอบ = 1 '. ปัญหาเจ็ดสะพานเป็นรากจากทฤษฏีนี้. "


A new sketch appears on the carpet.

รูปวาดคร่าวๆ ใหม่ ปรากฏบนพรม.

"As you can see, this is a five point star drawn with a single stroke."

"ตามที่คุณเห็น, นี่เป็น จุดห้าจุดที่ร่างเป็นรูปดาว ได้ด้วยการขีดครั้งเดียว. "


This time around I will count it out for myself. There are 1,2... 10 vertices. Sides well... 6 surfaces. Lines is the biggest with um... total of 15. The answer of 10+6-15 is 1.

รอบนี้ผมขอนับมันเองนะ. มันมี 1,2,...10 จุดยอด. (นับจุด) ส่วนด้าน...6 ด้าน (รูปสามเหลี่ยมน่ะครับ+5 เหลี่ยมตรงกลาง) เส้นขอบนี่ยากหน่อย...อ่า.. รวมเป็น 15.(ไม่ต้องนับซ้ำเส้นเดิม) คำตอบคือ 10+6-15 เป็น 1.


While I was busy counting, Koizumi has already completed the fourth graph. It looks like a misdrawn Big Dipper.

ขณะที่ผมกำลังยุ่งกับการนับ, โคอิซึมิได้วาดกราฟรูปที่สี่ เสร็จไปแล้ว. มันดูเหมือนกระบวยขนาดใหญ่ ที่วาดผิด.

"This applies even with such a doodle."

"นี่เอาไปประยุกต์ใช้ได้แม้แต่กับเส้นยุกยิก. "


You really don't need to go through the trouble. Alright, since you've drawn it, I might as well take the time and add it up. Umm... there are 7 vertices, 1 surface... lines... maybe 7? I see, the answer really is 1.

นายไม่เห็นจำเป็นต้องทำให้ยุ่งยากเลย. เอาเถอะ, ในเมื่อนายวาดไปแล้ว, ผมก็ต้องใช้เวลานับมันเหมือนกัน. อืมม... มี 7 จุดยอด, 1 ด้าน... เส้นขอบ...อาจจะ 7 ? ผมเห็นละ, คำตอบเป็น 1 จริงๆ.


Koizumi covers the lid of his pen with his signature smile.

โคอิซึมิปิดปลอกปากกาพร้อมด้วยรอยยิ้มอันเป็นสัญลักษณ์ส่วนตัว.


"At any rate, the characteristic is 2 for three-dimensional polyhedron, and 1 for planar objects. Got it? Now take a look at the equation."

"ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม, ลักษณะเฉพาะจะเป็น 2 สำหรับรูปทรงหลายเหลี่ยมสามมิติ, และ 1 สำหรับวัตถุแบนราบ. เข้าใจแล้วนะ ? ตอนนี้มาดูสมการกัน. "


The pen points to the interface panel.

เอาปากกาชี้ไปที่แผงเชื่อมต่อ.


"x-y = (D-1) -z is. x is the amount of points, and we can derive by reworking the Euler Formula that y would be the edges. It is only evident after examination that z, originally on the left, would be the amount of sides and has been shifted to the right and negated. As for this (D-1), if we substitute in the Euler characteristic where 2 would be for three-dimensional objects and 1 for planar, D would be respectively 3 or 2. That D would be initial for 'Dimension'."

"x-y = (D-1) -z คือ x เป็น จำนวนของจุดยอด, และพวกเราจะได้มาจากการแทนค่าสมการ สูตรของออยเลอร์ และ y น่าจะเป็นเส้นขอบ. มันจะปรากฏชัดหลังจากพิจารณาอย่างละเอียด และ z, แต่แรกอยู่ทางด้านซ้ายของสมการ, จะเป็น จำนวนของด้าน และ เมื่อโดนย้ายมาด้านขวาของสมการ จึงกลายเป็นลบ. สำหรับ (D-1), ถ้าพวกเราแทนค่าใน ลักษณะเฉพาะของออยเลอร์ ที่ 2 จะใช้สำหรับวัตถุสามมิติ และ 1 สำหรับวัตถุแบนราบ, D น่าจะเป็นไม่ 3 ก็ 2. นั่นคือ D น่าจะเป็นตัวย่อของ 'มิติ' (Dimension). "


I listen silently and work my brain while at this. Hmm. I have a general idea now. So the equation on the board is related to Mr. Euler's what's that called principle, I got it.

ผมฟังเงียบๆ และใช้สมองไปพร้อมๆ กันด้วย. ฮืมม. ผมได้ความคิดคร่าวๆ แล้วล่ะ. ดังนั้นสมการบนแผงนี่ มีความสัมพันธ์ถึง นายออยเลอร์ ที่คิดทฤษฎีนี่, ผมเข้าใจละ.


"And then?"

"แล้วไงต่อ ? "


I ask.

ผมถาม.


"What would the answer be? What numbers in the frames are we to use to substitute for x,y and z?"

"คำตอบคืออะไรล่ะ ? ตัวเลขในกรอบที่พวกเราจะใช้แทน x,y และ z คืออะไร ? "


"Well..."

"คืองี้..."


Koizumi answers.

โคอิซึมิตอบ.


"Without the original polyhedron or the planar graph to use as reference, I cannot resolve that."

"ถ้าไม่มีรูปหลายเหลี่ยมต้นแบบหรือกราฟแบน มาใช้อ้างอิง, ผมไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้หรอก. "


Isn't that just a load of crap, where is that? Where are we going to find that original graph that you have mentioned?

งั้นนี่ไม่ใช่ขยะกองใหญ่เหรอ, (=ที่เล่ามาทั้งหมด) มันอยู่ที่ไหนล่ะ ? พวกเราจะไปหากราฟต้นแบบที่นายพูดถึงได้จากที่ไหน ?


Don't know- Koizumi lifts his shoulder, and I start to panic.

ไม่รู้- โคอิซึมิยักไหล่, และผมเริ่มวิตก.

Just then-

ตอนนั้นเอง-


Haruhi, seeming totally lost in the equation, suddenly barks out as if she remembers something:

ฮารุฮิ, ที่ดูเหมือนหลงเข้าไปในสมการ, อยู่ๆ ก็ตะโกนออกมา เหมือนจำบางอย่างได้ :


"This really isn't important - oh yeah, Kyon!"

"นี่มันไม่ได้สำคัญนี่ - ใช่แล้ว, คิยอน ! "


What the hell!

อะไรอีกเล่า !


"You better go and visit Yuki later on!"

"นายควรจะไปเยี่ยมยูกินะ ! "


I will go without you having to remind me, but do you really have to boss me around and coax me like that?

ไม่ต้องมาเตือนหรอก ไปอยู่แล้ว, แต่เธอนี่ชอบสั่งผมซะจริง และชวนกันแบบนี้เหรอ ?


"Because that girl called out your name, although only once."

"เพราะเธอเรียกชื่อนายออกมา, แม้ว่าจะครั้งเดียวก็เถอะ. "


My name? That Nagato? You're kidding?

ชื่อผม ? นากาโตะคนนั้นน่ะนะ ? ล้อกันเล่นเปล่า ?


"What did she call me?"

"เธอเรียกผมว่าอะไร ? "


"Just 'Kyon'!"

"แค่ 'คิยอน' ! "


Nagato has never called me by my name, not even once. Ahh, that is to say, be it my name or my nickname, Nagato has never called me by them. Whenever we talk face to face she always refer to me in second person...

นากาโตะไม่เคยเรียกชื่อผม, ไม่เคยสักครั้ง. อ่า, นั่นต้องพูดว่า, ทั้งชื่อผมหรือชื่อเล่นผม, นากาโตะไม่เคยเรียกผมด้วยสิ่งเหล่านั้นเลย. เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเราคุยกันซึ่งหน้า เธอแทนผมด้วยสรรพนามบุรุษที่สองตลอด...


An irregular thin sense of emotion lifts from my chest.

ความรู้สึกผิดปกติทางอารมณ์นิดๆ ออกมาจากหน้าอกผม. (ผมเดาว่าหมอนี่พอใจที่ยูกิเพ้อเรียกชื่อ น่าจะไม่ใช่หมอนี่ฉลาดพอที่จะรู้สาเหตุ เพราะเดี๋ยวโคอิซึมิจัดการเอง)


"No..."

"ไม่สิ..."


Koizumi objects.

โคอิซึมิค้าน.


"Is it really 'KYON'? Are you sure that you have not have made a mistake?"

"มันเป็น 'KYON' จริงๆ เหรอ ? คุณมั่นใจนะว่าไม่ได้ฟังผิด ? "


What's he up to? Got an opinion on Nagato's murmuring?

หมอนี่เป็นอะไรไป ? วินิจฉัย การละเมอของนากาโตะเชียวเหรอ ?


"Suzumiya-san, this is very important. Please try to remember."

"สุซึมิยะ, เรื่องนี้สำคัญมากนะครับ. ช่วยพยายามคิดถึงตอนนั้นหน่อย. "


This is quite strong a wording for Koizumi. Even Haruhi finds it surprising, as she thinks back with her eyes looking up above.

เป็นการพูดอย่างหนักแน่นทีเดียวของโคอิซึมิ. แม้แต่ฮารุฮิยังรู้สึกประหลาดใจ, ขณะที่เธอคิดย้อนหลังไป พร้อมทั้งมองขึ้นไปข้างบน.


"Hmm... well I didn't catch it very clearly. It might not have been KYON. That and she whispered it. It could've been HYON or ZEON. It is definitely not KYAN or KYUN."

"ฮืมม...ที่จริงฉันก็ฟังไม่ชัดนักนะ. มันอาจจะไม่ได้เป็น KYON. เธอออกเสียงมาเบามาก. มันคงไม่เป็น HYON หรือ ZEON. มันต้องไม่เป็น KYAN หรือ KYUN แน่ๆ. "


"I see."

"ผมรู้แล้ว. "


Koizumi answers in satisfaction.

โคอิซึมิตอบอย่างพึงพอใจ.


"So that means the first syllable is unclear so we only caught the end. Hahaha, so that's it. Nagato-san might not have meant to say KYON, or even ZYON, but YON (four)."

"ดังนั้น นั่นก็หมายความว่าพยางค์แรกไม่ค่อยจะชัดเจน แต่พวกเราสามารถจับพยางค์หลังได้. ฮะฮะฮ่า, ใช่แล้ว. นากาโตะต้องไม่ได้ตั้งใจจะพูด KYON, หรือแม้แต่ ZYON, แต่เป็น YON (สี่). "
(ระบบตัวเลขของญี่ปุ่น 4 = shi หรือ yon แต่นิยม yon มากกว่า)


"Four?" I said.

"หมายถึงสี่เหรอ ? " ผมพูด.


"Yes, the very number '4'."

"ใช่, หมายถึงตัวเลข '4'. "


"So what if it's 4..."

"แล้วจะเป็นยังไงน่ะ ถ้ามันเป็น 4... "


I stopped and look back at the equation.

ผมหยุด และมองกลับไปที่สมการ.


"Hey!"

"นี่ ! "


Haruhi impatiently toots her lips.

ฮารุฮิทนไม่ไหว เปิดปากบ่น.


"We haven't the time to play around with this number game! Would you worry about Yuki for a second? I can't stand you two!"

"พวกเราไม่มีเวลามาทำเป็นเล่นกับเกมตัวเลขนี่นะ ! นายจะเป็นห่วงยูกิสักแป๊ปได้ไหม ? ฉันทนพวกเธอสองคนไม่ไหวแล้ว ! "


She tosses the ice pillow as her eyes forms into triangles.

เธอเขวี้ยงหมอนเย็น และโกรธมาก. (comment : her eyes forms into triangles ---> รู้นะว่าโกรธ แต่ผมว่าบรรยายไม่เคลียร์เลย)


"You've better take a look at Yuki! You hear!"

"นายต้องไปเยี่ยมยูกิด้วย ! ได้ยินแล้วนะ ! "


After belting that out, she stomps, stomps, and stomps as she heads upstairs. We send her away with our eyes, and Koizumi only starts the conversation after she's gone, full of confidence in both tone and looks.

หลังจากโจมตีออกมา, เธอก็กระทืบ, กระทืบ และกระทืบเท้าลงพื้นแรงๆ ขณะที่เธอขึ้นบันได. พวกเราส่งเธอจากไปด้วยสายตา, และโคอิซึมิเริ่มต้นคุยกับผม -แน่นอน- หลังจากเธอไปแล้ว, เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทั้งในน้ำเสียงและท่าทาง.


"All the conditions are now present. We can now solve for x, y, z."

"ทุกเงื่อนไขปรากฏออกมาหมดแล้ว. ตอนนี้พวกเราก็สามารถแก้สมการ หา x,y และ z ได้แล้ว. "


"Please think back to our prior encounter. The fake version event that Suzumiya-san thought of as a dream, but I find it hazily real."

"ช่วยคิดย้อนไปถึงการเผชิญหน้าครั้งก่อนของพวกเรา. เหตุการณ์ตัวปลอมที่สุซึมิยะคิดว่าเป็นความฝัน, แต่ผมพบว่ามันคล้ายความจริงมาก. "


Koizumi picks up the pen again as he bends his back.

โคอิซึมิหยิบปากกาออกมาอีกครั้ง ขณะที่เขาเอนหลังของเขา.


"Let us draw a graph showing whose apparition appeared in whose room."

"พวกเรามาวาดกราฟที่แสดง การปรากฏตัวในแต่ละห้อง."


Koizumi starts by drawing a dot on the carpet, and labels it 'KY'.

โคอิซึมิเริ่มวาดจุดบนพรม, และทำเครื่องหมาย 'KY'.


"This would be you. Asahina-san went to your room."

"ให้นี่เป็นคุณนะ. อาซาฮินะเข้าไปในห้องของคุณ. "


From there a line is extended and a dot is made on its end and is labelled 'ASA'.

จากจุดนั้นลากเส้นมาเส้นหนึ่งและจุดที่สุดปลายเส้น ระบุว่า 'ASA'.


"Suzumiya-san appeared in Asahina-san's room."

"สุซึมิยะปรากฏในห้องของอาซาฮินะ. "


This time, he draws a line to the rear left diagonally, and writes 'SUZU' on the new dot.

คราวนี้,เขาลากเส้นทแยงออกไปข้างซ้าย, และเขียน 'SUZU' บนจุดใหม่.


"The one that has entered into Suzumiya-san's room would be you."

"คนที่เข้าไปในห้องสุซึมิยะเป็นคุณ. "


And following that, he extends a line from 'SUZU' to 'KY' and completes a right triangle.

จากนั้น, เขาลากเส้นจาก 'SUZU' ไปยัง 'KY' และได้รูปสามเหลี่ยมเสร็จขึ้นมารูปหนึ่ง.


"And the one that entered my room would be you. Ahh, I should say a person that looks like you but not you. I believe that you would not have done what he did even if you went insane."

"และคนที่เข้ามาในห้องผมเป็นคุณ. อ่าา, ผมควรจะเรียกว่าคนหนึ่งที่ดูเหมือนคุณ แต่ไม่ใช่คุณ. ผมเชื่อว่าคุณจะไม่ทำอะไรแบบที่เขาทำหรอก แม้ว่าคุณจะเป็นบ้าไปก็ตาม. "


A line is drawn downward through 'KY' and the point is called 'KO'.

ลากเส้นลงจาก 'KY' และจุดปลายระบุว่า 'KO'.


"Nagato-san also said that you have entered into her room."

"นากาโตะก็บอกว่าคุณเข้าไปในห้องของเธอ. "


Now I see. Koizumi seals the pen and stops after drawing a line extended from my point to the right, an end point called 'NAGA'.

ตอนนี้ผมเห็น. โคอิซึมิปิดปลอกปากกาและหยุด หลังจากวาดเส้นต่อจากจุดของผมไปทางขวา, และจุดสิ้นสุด ระบุว่า 'NAGA'.


"Everything is interrelated. It almost seems that the fake versions of ourselves that appeared seemingly in dream and for real were apparitions made by Nagato-san."

"ทุกอย่างมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน. มันเกือบจะเหมือนว่า ตัวปลอมของพวกเราที่ปรากฏขึ้นมา เหมือนในความฝัน แต่ที่จริงเป็นการปรากฏของจินตนาการ ที่สร้างโดยนากาโตะ. "


I stare at the newest graph made by Koizumi without moving my eyes from it.

ผมจ้องที่กราฟใหม่สุด ที่เขียนโดยโคอิซึมิ โดยไม่ละสายตาจากมัน.

It is exactly a '4' drawn in one stroke.

มันเป็นเลข '4' ตรงเผง ที่สามารถวาดได้ด้วยการลากเพียงครั้งเดียว.


"It is now just a matter of directly applying this graph towards the equation on the door. This graph happens to be related to our double. Since it is a planar graph, D would be '2'."

"ตอนนี้ก็เหลือแค่เอากราฟนี่ไปแทนค่าสมการบนประตูตรงๆ. เพราะมันเป็นกราฟแบน, D น่าจะเป็น '2'. "


Koizumi brushes his fringes aside and continues with a smile:

โคอิซึมิ เสยผมที่ปรกหน้าผาก และพูดต่อพร้อมรอยยิ้ม :


"x=5, y=5, z=1. That is the answer. Both sides reduce to 0."

" x=5 , y=5, z=1. และนี่คือคำตอบ. ทั้งสองด้านของสมการกลายเป็น 0."


I save myself the time to stay in awe or to praise it at all, as I hurry myself to get those tiles. Three of them. Now that the answer's out, what are we waiting for!

ผมไม่เสียเวลาที่จะอยู่ค้างอยู่ในความหวาดกลัว หรือชื่นชมผลที่ได้แต่อย่างใด, เพราะผมเร่งตัวเอง ไปหาเบี้ยเหล่านั้น ทั้งสามอัน. ตอนนี้คำตอบก็ปรากฏออกมาแล้ว, พวกเราจะรออะไรกันอีกล่ะ !


However Koizumi seems to still have some last doubts.

อย่างไรก็ตาม โคอิซึมิดูเหมือนจะยังมีความคลางแคลงใจสุดท้ายอยู่.


"What I am afraid is whether or not this is a delete program?"

"สิ่งที่ผมกลัวก็คือ เป็นไปได้ไหมที่นี่จะเป็นโปรแกรมสำหรับลบทิ้ง ? "


Let's ask first. What would that be?

ขอถามก่อน. ที่ว่านั่น เป็นยังไงเหรอ ?


"If we are really duplicated copies of our personalities, then there exists no reason to really go out of our way to leave this alternate space, so long as our originals stay safe and sound in the real world."

"ถ้าพวกเราเป็น,ตัว 'จำลอง' ของตัวตนจริงของเรา, จริง, แล้วล่ะก็ไม่มีเหตุผลที่พวกเราจะออกไปจากมิติบิดเบือนนี่, ตราบเท่าที่ตัวต้นฉบับของพวกเรา มีชีวิตอย่างปกติสุขในโลกแห่งความจริง. "


Koizumi lays his hands out.

โคอิซึมิ แบมือออก.


"This mechanism might be setup so that the moment we solve this equation, we will be deleted. For us, such action would amount to suicide. Do you wish to carry on with our lives here forever with no change whatsoever, or would you rather be deleted? Which do you prefer?"

"กลไกนี้อาจถูกกำหนดไว้ก่อนแล้ว ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเราแก้สมการได้, พวกเราจะโดนลบทิ้ง. สำหรับพวกเรา, การกระทำแบบนั้น ก็เปรียบเสมือนการฆ่าตัวตาย. คุณต้องการจะใช้ชีวิตของพวกเราต่อในที่นี้ ไปชั่วนิรันดร์ (=ตัวจำลอง เป็นอมตะ) , หรือคุณเลือกที่จะโดนลบทิ้ง ? คุณเลือกแบบไหน ? "


Neither. Although I don't have the will to have eternal life, but I am not so down as to hope for my demise right now. I am me. There is no one that can substitute for me.

แม้ว่าผมจะไม่เคยมีความตั้งใจ จะมีชีวิตชั่วนิรันดร์, แต่ผมก็ไม่ได้ผิดหวังถึงขนาดที่อยากจะพบจุดจบ ในตอนนี้เลย. แต่นี่ผมนะ. ผมก็คือผม. ไม่มีใครจะมาแทนที่ผมได้.


"I believe in Nagato."

"ผมเชื่อมั่นในนากาโตะ. "


Even I am surprised by how calm I appear to be.

แม้แต่ตัวผมเองยังประหลาดใจ จิตใจผมตอนนี้สงบ และเยือกเย็น.


"I believe in you as well, for I believe your answer is the correct one. However that trust is only limited to that equation."

"ผมก็เชื่อในตัวคุณเหมือนกัน, ผมถึงเชื่อว่า คำตอบของคุณ เป็นคำตอบที่ถูกต้อง. อย่างไรก็ตาม ความเชื่อใจนี้ ก็ขึ้นกับสมการนั่นด้วย. "


"I see."

"ผมรู้. "


Koizumi smiles kindly as if he knows telekinesis. Following that he takes a step back.

โคอิซึมิยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนว่าเขารู้ เทเลคินิซิส (พลังจิตย้ายวัตถุ). จากนั้นเขาก็ถอยหลังไป.


"I leave the rest to you. Should something go wrong, I will stand with you by the side of Suzumiya-san, for it is my duty and my mission."

"ผมจะปล่อยที่เหลือให้คุณจัดการ. ถ้ามีสิ่งผิดพลาด, ผมก็จะอยู่ข้างคุณเสมอ พร้อมๆ กับคุณสุซึมิยะ, เพราะมันเป็นหน้าที่ และความรับผิดชอบของผม. "


It's fine if that's what you want, as long as you're happy with it. There aren't many jobs that you are actually happy to do in this world.

ก็ดีถ้านั่นเป็นสิ่งที่นายต้องการ, ตราบเท่าที่นายสบายใจกับมัน. ในโลกนี้มันมีไม่กี่อาชีพหรอก ที่นายจะทำแล้วมีความสุขกับมันจริงๆ.


Koizumi retracts his smile slightly, and shows a degree of earnestness.

โคอิซึมิ ได้ลดการยิ้มของเขาลง, และแสดงท่าทางเอาจริงเอาจัง.


"If, we really do return to normal space, then I would like to make a promise to you."

"ถ้า, พวกเราสามารถกลับสู่มิติปกติได้จริง, ผมอยากจะขอสัญญากับคุณ. "


He continues calmly.

เขาพูดต่ออย่างเยือกเย็น.


"Following this, should anything happen that will push Nagato-san into a tight corner, I will betray the Organization once and stand by your side no matter how beneficial it might be for the Organization."

"หลังจากนี้, ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น แล้วผลักดันนากาโตะเข้าสู่สถานการณ์คับขัน, ผมจะทรยศ 'องค์กร' ทันทีและยืนเคียงข้างคุณ ไม่ว่า 'องค์กร' จะให้ผลประโยชน์กับผมแค่ไหน. "


Why stand by my side? Standing by Nagato's side is the right thing to do.

ทำไมต้องยืนเคียงข้างผม ? ยืนเคียงข้างนากาโตะถึงจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่เหรอ ?

"Should such a situation develop, you will no doubt be the first to support Nagato-san. Helping you will amount to helping Nagato-san, although it may be by proxy."


"เพราะถ้าเกิดสถานการณ์อะไรก็ตาม ขึ้น, ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคุณจะเป็นคนแรกที่ช่วยเหลือนากาโตะ. การช่วยคุณก็เท่ากับช่วยนากาโตะ, เหมือนกับเป็นตัวแทนกันไง. "


His lip twitches.

ริมฝีปากของเขากระตุก.


"Personally, I believe Nagato-san is a vital member. When the time comes, I will lend a hand to Nagato-san. Although I may be a part of the Organization, I am the the deputy chief of the SOS Brigade before that."

"ส่วนตัวแล้ว, ผมเชื่อว่านากาโตะเป็นสมาชิกคนสำคัญ. เมื่อเวลานั้นมาถึง, ผมจะยื่นมือช่วยเหลือนากาโตะ. แม้ว่าผมจะเป็นส่วนหนึ่งของ 'องค์กร' , แต่ที่สำคัญกว่า คือ ผมเป็นรองหัวหน้าของกลุ่ม SOS ด้วย. "


A look of concern fills Koizumi's eyes, and the expression on his face seems to have the determination to deny any way of backing out, as well as having relinquished the right to defend himself. If so, I don't need to be hold back and should just do what my gut instinct tells me to do.

ในดวงตาของโคอิซึมิ บ่งบอกได้ถึงความกังวล , แต่การแสดงออกทางสีหน้าของเขา ดูเหมือนจะตัดสินใจแล้ว ที่จะปฏิเสธการถอนตัว, รวมถึง ถอดถอนสิทธิที่จะปกป้องตัวของเขาเอง. เมื่อเป็นแบบนี้, ผมก็ไม่จำเป็นต้องดึงเวลาอีกต่อไป และ ควรจะทำในสิ่งที่สัญชาติญาณความกล้าหาญของผม บอกให้ผมทำ.


In the middle of December- I was left all alone in a foreign world, and had only managed to escape by running everywhere. This time of course I will do the same. However, unlike that time I am not fighting alone, but instead am working with everyone in the SOS Brigade to find a way out of here. Ryugu-jo is not worth longing for. It is not we but this space that must vanish.

ในกลางเดือนธันวาคม- ผมต้องถูกทิ้งไว้คนเดียว ในต่างโลก, (vol 4) ต้องหาทางหนีโดยวิ่งรอกไปทั่ว. เวลานี้, แน่นอน ผมจะทำแบบเดียวกัน. แต่ว่า, มันไม่เหมือนคราวนั้น ที่ผมต้องต่อสู้คนเดียว, คราวนี้ผมทำงานร่วมกับทุกๆ คน ในกลุ่ม SOS เพื่อหาทางออกจากที่นี่. ปราสาทใต้ทะเล ไม่มีค่าเพียงพอที่จะอยู่อีกต่อไป. มันต้องไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นมิตินี้ ที่ต้องสาบสูญไปซะ !


Without any hesitation, I slide the tiles into their designated slots.

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย, ผมเสียบเบี้ย เข้าไปในช่องที่ถูกกำหนดไว้แล้วของมัน.


'click'- a small but crisp noise appears. It is very much like the sound of door being unlocked.

'คลิ๊ก'- เสียงเบาๆ แต่ชัดเจนดังขึ้น. มันฟังเหมือนเสียงที่ประตูโดนปลดล็อคมาก.


I focus all of my attention onto the handle, and it turns!

ผมพุ่งความสนใจไปที่ ที่จับประตู, และแล้วมันก็บิด !


The gates slowly open.

ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ.


"-"

"-"


There have been times in the past when I was too taken aback to say anything. Or I was dumbfounded, or in hysteria or even absolutely mortified! All sorts of similar experiences come to mind: "You're not joking?" But after living through time and space being bent like a rubber band, even I was about as resilient as a cockroach after being sprayed, and to totally collapse right about now would not be surprising.

เคยมีช่วงเวลาในอดีต ที่ผมตกตะลึงจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร. ผมเคยยืนบื้อ, เคยมีอาการ ฮิสทีเรีย (สูญเสียการควบคุม การแสดงอารมณ์), และแน่นอนว่าเคยยืนอับอายทำอะไรไม่ถูก ! ทุกๆ ประสพการณ์ทำนองนั้น มาอยู่ในความคิดผม : "คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม ? " --- หลังจากใช้ชีวิตผ่าน มิติเวลา ที่โดนบิดจนเหมือนยางรัดเส้นหนึ่ง, มันรู้สึกเหมือนแมลงสาปโดนพ่นสเปรย์ใส่ ดิ้นชักแหง่กๆ แต่อยู่ๆ ก็ฟื้นวิ่งต่อได้, มันก็เหมือนกับตัวผมตอนนี้...


Looks like I better retreat for now.

ดูเหมือน ผมสามารถล่าถอยได้แล้วตอนนี้.


I, the one that opened the heavy gates-

ผม, ผู้ซึ่งเปิดประตูแสนหนักนั่น-


"-"

"-"


- have entered into a state where I can't make a noise no matter how hard I try.

- อยู่ในสภาพที่ไม่สามารถจะส่งเสียงได้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน.


I cannot believe what I am seeing. Why are my optic nerves sending such a scene into my brain? Is it because I have finally snapped? Is it that my retina and cornea have finally given up?

ผมแทบจะไม่เชื่อ ในสิ่งที่กำลังเห็นอยู่. ประสาทตาผม ส่งสัญญาณภาพนี้ สู่สมองผมได้ยังไง ? หรือเพราะม่านตาและกระจกตาของผมได้ยอมแพ้แล้ว ? (แสงผ่านม่านตา หักเห กระทบกระจกตา เปลี่ยนเป็นสัญญาณไฟฟ้าส่งต่อสู่สมอง ประโยคหลังประมาณว่า ยอมแพ้ ส่งข้อมูลต่อ เป็นภาพ ไม่ได้หมายถึง หยุดทำงาน) (ส่วนประโยคกลาง i have finally snapped? ผมยังไม่มั่นใจ แต่ความหมายรวมย่อหน้าช่วงๆ นี้เป็น แง่บวก)


The piercing light makes me dizzy. The bright sunlight shines from the above.

แสงเจิดจ้าจนทำเอาผมหน้ามืด. แสงอาทิตย์จ้า ส่องจากเบื้องบน.


"-this is..."

"-นี่มัน..."


The weather is as clear as a crystal ball. Not even a snow flake has fallen upon us, let alone a snow storm. It is clear as far as the eye can see, without a cloud in the sky. There exists only...

อากาศสดใสซะยิ่งกว่าลูกบอลแก้ว. อย่าไปคิดถึงพายุหิมะเลย, ไม่มีแม้แต่สะเก็ดหิมะสักชิ้นตกใส่พวกเรา. มันเห็นได้ชัดเจนไปหมด จนไกลสุดสายตา, ไม่มีเมฆหมอกในท้องฟ้า. จะมีก็แค่...


...the lift cables cutting across the field of vision. The swinging seats have pairs of skiing couples on them.

...สายเคเบิ้ลของลิฟท์พาดผ่านในสายตา. ที่นั่งที่แกว่งไกวอยู่นั้น มีคู่รักคู่หนึ่งนั่งอยู่บนนั้น.


My fumbling feet, for some reason, have become so hard to lift.

ด้วยเหตุผลบางอย่าง, ขาเงอะงะของผม แข็งค้าง ยกไม่ขึ้น.


It is the snow. I am caught in a field of snow. The glittering white landscape dazzles my eyes, driving me ever more faint.

มีแต่หิมะ. ผมตกอยู่ในทุ่งหิมะ. ทิวทัศน์สีขาวพร่างพราย ทำให้ผมตาพร่า , ผมแทบจะหมดสติแล้ว.


I feel as if something is up, and when I lift my head, a figure whisks by me in a hurry.

ผมรู้สึกว่าบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น, และเมื่อผมเงยหัว, มีบางคนพุ่งเข้ามาหาผมอย่างเร็ว.


"Whoa?!"

"หวา ?! "


I jump in reflex as I follow the shadow with my eyes. The skier had dodged me as if I was an obstacle on a ski run.

ผมกระโดดขึ้นอย่างอัตโนมัติ แล้วมองตามเงานั่น. นักเล่นสกีหลบผม..ดูเหมือนผมจะเป็นสิ่งกีดขวางบนทางสกี.


"This is..."

"ที่นี่... "


The skiing ground, simple as that. Without taking even a close look, one can see the skiers everywhere having all kinds of fun as they come into view quite naturally.

ลานสกี, ที่นี่เป็นลานสกี. โดยที่ไม่ต้องเพ่งเลย, จะเห็นนักสกีทั่วไปทุกจุด มีความสุขกันทุกรูปแบบ ดูเป็นธรรมชาติมาก.


I look to the side, and I suddenly feel as if my shoulders have quite some weight on them. That would be from having the skis and the poles on my back. After that I look at my feet, and I find myself wearing ski boots. As for what I am wearing right now, well it is the skiing outfit that I was given before I stepped out of Tsuruya-san's mansion.

ผมมองไปที่ด้านข้าง, และอยู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าไหล่ผมมีน้ำหนักกดบนมันอยู่ไม่น้อย. เหมือนกับมีไม้สกีและไม้ค่ำพาดไว้งั้นแหละ. หลังจากนั้นผมมองไปที่เท้าของผม, ผมพบว่าผมใส่รองเท้าบู้ทสำหรับเล่นสกีอยู่. ส่วนชุดที่ผมใส่อยู่ตอนนี้น่ะเหรอ, มันเป็นชุดสำหรับเล่นสกี ที่ผมได้รับมา ก่อนออกจากบ้านพักของสซึรุยะ.


I turn around hurriedly.

ผมรีบหมุนไปรอบๆ.


"Aaa..."

"อ๋าา... "


Asahina-san looks like a Koinobori (carp flag) in the wind, with her mouth and eyes wide open.

อาซาฮินะตอนนี้ ดูเหมือน Koinobori (ธงรูปปลาคราฟ ใช้แขวนฉลอง วันเด็ก) ในสายลม, เธออ้าปาก และลืมตา กว้าง. (=เหมือนตรงนี้น่ะเอง ปากกว้าง ตาโต)


"Unbelievable..."

"ไม่อยากจะเชื่อเลย... "


Koizumi looks at the sky in astonishment. Both of us are in familiar getup and definitely not in T-shirts.

โคอิซึมิมองดูท้องฟ้าอย่างทึ่ง. พวกเรา อยู่ในชุดที่คุ้นเคย และแน่นอน...ไม่ใชเสื้อยืดคอกลม.


That strange house has vanished without a trace. Looks like it will not appear again. This is just a simple skiing paradise. The mansion unmarked by maps has evaporated to the point that there isn't even any steam left...

บ้านประหลาดนั่นหายไปอย่างไร้ร่องรอย. ดูเหมือนว่ามันจะไม่ปรากฏขึ้นอีกแล้ว. ที่นี่เป็นเพียงสวรรค์แห่งการเล่นสกีแห่งหนึ่ง. คฤหาสถ์ที่ไม่ระบุในแผนที่ ได้จางหายไปจากจุดเดิมที่มันเคยอยู่ ไม่มีเหลือแม้แต่ไอจากมัน...


... to put it another way.

...แต่ว่า ในอีกแง่หนึ่ง.


"Yuki?!"

"ยูกิ ! "


From where the sound originated it seems that Haruhi is dead ahead! I turn my head and eyeballs around to look for her.

จากตำแหน่งต้นเสียง ดูเหมือน ฮารุฮิจะอยู่ใกล้ๆ นี้. ผมหันหน้าและกลิ้งลูกตามองไปรอบๆ เพื่อหาเธอ.


Haruhi is right next to Nagato as she helps Nagato out of the snow.

ฮารุฮิอยู่ใกล้กับนากาโตะ ขณะที่เธอช่วยนากาโตะ ออกจากกองหิมะ.


"Are you alright, Yuki? You're still running a fever... eh?"

"ไม่เป็นไรใช่ไหม, ยูกิ ? เธอยังป่วยอยู่นะ...เอ๋ ? "


Haruhi glances around like a Hyrax peeking out of its den.

ฮารุฮิชำเลืองไปรอบๆ เหมือน ไฮแรค (สัตว์ประเภทหนึ่ง ดูคล้ายกระต่าย ขนาดเท่าแมว) ตัวหนึ่ง แอบมอง ออกมาจากที่อยู่ของมัน.


"That's odd... we were in the mansion."

"แปลกจริง... พวกเราอยู่ในคฤหาสถ์ไม่ใช่เหรอ. "


And then, she finally sees me.

และแล้ว, เธอก็เห็นผม.


"Kyon, something's up..."

"คิยอน, มีบางอย่างเกิดขึ้น... "


I have not replied, and have merely put my skis and poles down and kneel beside Nagato. Haruhi and Nagato are both wearing the same set of clothes that they were in before the snow storm, when we were 'racing'.

ผมไม่ได้ตอบ, เพียงแต่วางไม้สกีและไม้ค่ำลง และคุกเข่าลงข้างๆ นากาโตะ. ฮารุฮิและนากาโตะ ต่างก็สวมชุดเดียวกับที่พวกเธอสวมก่อนเกิดพายุหิมะ, เมื่อพวกเรา 'แข่งกัน'.


"Nagato."

"นากาโตะ. "


Answering my call, her hair moves slightly and she slowly lifts her head.

เหมือนจะตอบรับผม, เส้นผมของเธอขยับเล็กน้อย แล้วเธอก็ค่อยๆ ยกหัวขึ้น.


"..."

"..."


The poker face is still frozen as those pupils as large as they usually are look toward me. Nagato, with snow all over her, fixed her sight on my face just like that.

ใบหน้าไร้อารมณ์ยังคงเหมือนเดิม ขณะที่ลูกตาดำๆ ที่โตกว่าปกติของเธอ มองหา ผม. (ผมไม่แน่ในว่า frozen ตรงนี้หมายถึง (ไร้อารมณ์)เหมือนเดิม หรือว่าเย็นจนจะแข็งนะครับ เดาเป็นอย่างแรก) นากาโตะ, ที่มีหิมะเต็มตัวไปหมด, สายตาเธอ มองค้างอยู่ที่ หน้าผม แบบนั้น.


"Yuki!"

"ยูกิ ! "


Haruhi knocks me out of the way, and is now holding Nagato.

ฮารุฮิผลักผมออก, และโอบนากาโตะ.


"I don't really know what had happened, but... Yuki, are you awake? Are you still running a fever?"

"ฉันไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น, แต่...ยูกิ, เธอฟื้นแล้วเหรอ ? ยังป่วยอยู่ไหม ? "


"No."

"เปล่า. "


Nagato replies lightly, as she stands on her own feet.

นากาโตะตอบเบาๆ, และลุกขึ้นยืนเอง.


"I have merely tripped."

"ฉันแค่ล้มไป. "


"Really? But you were running a fever before.. eh? Why did it?"

"จริงเหรอ ? แต่เธอป่วยมาก่อนนี่... เอ๋อ ? ไหงเป็นงั้น ? "


Haruhi puts her hand on Nagato's forehead.

ฮารุฮิเอามือแตะหน้ากากนากาโตะ.


"Wow! Your fever is gone. But..."

"ว้าว ! ไข้เธอลดแล้ว. แต่... "


Her eyes return to its old position after having taken a panning view of the scenery.

ลูกตาเธอกลับสู่ตำแหน่งเดิมของมัน หลังจากมองกราดไปทั่วบริเวณ.


"Eh? Snowstorm...? mansion...? No way? That wasn't like a dream... Ehhhh? Or... was that really a dream?

"เอ๋ ? พายุหิมะ..? คฤหาสถ์..? ไม่มีทางอ่ะ ? นั่นไม่เห็นเหมือนฝันเลย...เอ๋อออ ? หรือ... หรือว่าจะฝันไปจริงๆ ? "


Don't ask me about it. I can deny technical support service to you and just you.

อย่ามาถามผม. ผมขอปฏิเสธที่จะให้บริการข้อมูลทางเทคนิคกับเธอ และแค่เธอคนเดียวเท่านั้น.


As I am planning to feign innocence, the sound of a lively "hey-!" comes to me from a short distance away.

ขณะที่ผมวางแผนจะแกล้งทำเป็นคนไร้เดียงสา, เสียงมีชีวิตชีวา " นี่-! " ก็ดังมาถึงผม จากจุดที่ไม่ไกลนัก.


"What's up?"

"มีอะไรกันเหรอ ? "


Tsuruya-san shouts out. Three snowmen from large, middle to small stand next to her, and a figure about as tall the the medium one also to the side. That hopping figure that's looking this way would be my little sister.

สซึรุยะตะโกนออกมา. หุ่นมนุษย์หิมะสามตัว จากใหญ่, กลาง และเล็ก ยืนอยู่ถัดจากเธอ, และรูปร่างหนึ่ง ที่สูงประมาณมนุษย์หิมะตัวขนาดกลาง อยู่ข้างๆ เธอ. รูปร่างนั่น ดูเหมือนจะเป็นน้องสาวตัวน้อยของผม.


We have managed to reorient ourselves.

พวกเราตรวจสอบตำแหน่งพวกเราเองอีกรอบ.


We are not far from where the lifts are and are only a little way from the novice trail. All five of us present.

พวกเราอยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งที่ลิฟท์อยู่ และห่างจาก ทางสำหรับมือใหม่ นิดเดียว. มีพวกเราอยู่ครบทั้งห้าคน.


"Sigh, nevermind."

"ชิ, งั้นก็ช่างมันเถอะ. "


Haruhi has decided to not press any further.

ฮารุฮิตัดสินใจจะไม่สืบสวนต่อไป.


"Yuki, I will piggyback you, get up."

"ยูกิ, ฉันจะให้เธอขี่หลัง, ขึ้นมา. "


"No need," says Nagato.

"ไม่ต้องหรอก. " นากาโตะพูด.


"Oh yes!" Haruhi is determined. "I don't really know what has happened, nor do I know why it is that I have no clue about it, but you're really pushing yourself too hard. Although you're not running a fever anymore, anyone can see that you're not well. You need rest!"

"อ่า ใช่! " ฮารุฮิตัดสินใจแล้ว. "ฉันไม่รู้หรอกว่าจริงๆ มันเกิดอะไรขึ้น, และก็ไม่รู้ว่าทำไม ฉันถึงได้ไม่รู้, แต่เธอจะตรากตรำตัวเองเกินไปแล้วนะ. แม้ว่าเธอจะไม่ป่วยแล้วก็เหอะ, ทุกคนก็เห็นกันหมด ว่าเธออาการไม่ดีนัก. เธอต้องพักบ้างนะ ! "


Without waiting for any feedback from Nagato, Haruhi has lifted her up and starts running towards Tsuruya-san and my sister. Her pacing would have left even the fastest snow blower in the dust. If there was ever such a category as a hundred-meter dash in the snow while piggybacking a person in the Winter Olympics, Haruhi would no doubt have taken the gold.

โดยที่ไม่รอการตอบรับจากนากาโตะ, ฮารุฮิอุ้มนากาโตะขึ้นและเริ่มต้นวิ่งไปหาสซึรุยะและน้องสาวผม. เธอวิ่งอย่างเร็วมาก เร็วกว่าเครื่องเป่าหิมะ (= มันเป็นรถเล็กๆ) ที่เร็วที่สุด วิ่งในตอนเช้าซะอีก .ถ้ามีการแข่งขันประเภทวิ่งร้อยเมตรในหิมะ โดยให้แบกคนสักคนหนึ่งไปด้วย ในโอลิมปิกฤดูหนาวล่ะก็, ไม่ต้องสงสัยเลย, ฮารุฮิต้องได้เหรียญทองแน่.

Following that,

ต่อจากนั้น,


Arakawa-san had us picked up after being notified by Tsuruya-san.

อาราคาว่าได้มารับพวกเรา หลังจากสซึรุยะแจ้งเรียกไป.

Nagato was protesting somewhat about being treated as a patient by Haruhi, as she showed her vitality the Nagato way, but the look I gave her seemed to have an effect as she finally succumbed to Haruhi's instructions.

นากาโตะออกอาการขัดขืนบางอย่าง เพราะโดนฮารุฮิปฏิบัติด้วยเหมือนเธอเป็นคนไข้, เธอพยายามแสดงว่าเธอมีแรง ตามแนวทางแบบนากาโตะ, แต่ดูเหมือน สายตาที่ผมมองสื่อกับเธอ (=มองให้ยอมๆ ฮารุฮิซะ) จะได้ผล เพราะสุดท้ายแล้วเธอก็ยอมจำนนต่อวิธีการของฮารุฮิ.


Nagato, Haruhi, Asahina-san and my sister headed back to the villa first. Koizumi, Tsuruya-san and I took a walk to get back.

นากาโตะ, ฮารุฮิ, อาซาฮินะ และน้องสาวของผมเดินทางกลับบ้านพักไปก่อน. โคอิซึมิ, สซึรุยะ และผม พากันเดินกลับ.


In the middle of the walk, Tsuruya-san started off the conversation like so:

ระหว่างกลางการเดินกลับ, สซึรุยะเริ่มบทสนทนา แบบนี้ :


"That's odd, why is it that you all were heading out of the mountain with heavy footsteps and with skis on your back? Did something happen?"

"มันแปลกจริง, ทำไมพวกนายทั้งหมดออกมาจากภูเขาด้วยย่างก้าวหนักๆ และพร้อมกับไม้สกีแบกบนหลังล่ะ ? มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ ? "


Uhhh, no blizzard?

เอ่อ, ไม่มีพายุหิมะเหรอ ?


"Hmm? Ahh, you must be talking about that snowfall which lasted for ten minutes? It's not all that much of a big deal. It's just a short, sudden snowfall."

"หือ ? อ่า, นายพูดถึงตอนหิมะตก ที่มันตกอยู่ประมาณสิบนาทีนั่นน่ะเหรอ ? ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่อะไรนี่. ก็แค่หิมะที่อยู่ๆ ก็ตก, แป๊ปเดียวเอง. "


From the looks of it, us going in circles in the snow and spending an eternity in that strange house was but a few minutes to Tsuruya-san.

ฟังจากที่ว่ามา, พวกเราหลงอยู่ในหิมะและเหมือนจะใช้เวลาชั่วนิรันดร์ในบ้านประหลาดนั่น... แต่เป็นแค่ไม่กี่นาทีของสซึรุยะ ?


Tsuruya-san went on, full of life in her pacing and tone:

สซึรุยะพูดต่อ, น้ำเสียงและความเร็วการพูด เต็มไปด้วยชีวิตชีวา :


"I was wondering why y'all were coming down and falling all over the place. Lo and behold, it's because Nagato-chi took a nasty tumble. Thank goodness that she recovered from that so quickly."

"ฉันล่ะแปลกใจจริง ทำไมพวกเธอทั้งหมดลงมาและล้มลงกันหมด. แล้วอยู่ๆ (lo and behold-เห็นเรื่องที่น่าตกใจ), นากาโตะก็หกคะเมนซะน่าหวาดเสียว. ขอบคุณพระเจ้า ที่เธอฟื้นจากนั่น อย่างเร็วเลย. "


Koizumi can only give a stiff smile at that and says nothing. I didn't talk either. The observer that was calmly analyzing this whole situation, in this case Tsuruya-san, found us just as she said. If so, let's just use her point of view as the reference. We might have been through wonderland or a dream world, but this is reality, where the original version of the world is located.

โคอิซึมิทำแค่ยิ้มฝืดๆ และไม่พูดอะไรเลย. ผมก็ไม่ได้พูดเหมือนกัน. คนที่สังเกตุอยู่อย่างสงบ กำลังวิเคราะห์ สถานการณ์ทั้งหมดนี่, ในกรณีนี้ สซึรุยะ, พบว่าพวกเราเป็นแบบที่เธอพูด. ถ้างั้น, ใช้มุมมองของเธอเป็นตัวอ้างอิง. พวกเราต้องเคยผ่านดินแดนมหัศจรรย์ หรือโลกแห่งความฝัน, แต่นี่เป็นความจริง, ที่ซึ่งโลกต้นฉบับ ดั้งเดิมตั้งอยู่. (=ถ้าพูดอะไรออกไปสซึรุยะก็จะคิดว่าพวกเรา ผ่านดินแดนมหัศจรรย์, โลกแห่งความฝัน)


After walking in silence for quite a while, Tsuruya-san started to break into laughter once more, as she stuck her mouth next to my ear.

หลังจากเดินท่ามกลางความเงียบได้ช่วงหนึ่ง, สซึรุยะเริ่มหัวเราะอีกครั้ง, และเธอยื่นปากมาข้างหูผม.


"Kyon-kun, lemme ask you somethin'."

"คิยอน, ให้ฉันถามอะไรนายหน่อย. "


What is it, sempai?

อะไรเหรอ, รุ่นพี่ ?


"I can tell that Mikuru and Nagato-chi are no ordinary folks, probably Haruhi-nyan is also a cut above?"

"ฉันบอกได้ว่ามิคุรุและนากาโตะไม่ใช่คนธรรมดา, บางทีแม้แต่ฮารุฮิก็เหมือนกัน งี้ใช่มะ? "


I examined Tsuruya-san with seriousness, and having found that her bright façade is just that, a plain bright outlook-

ผมตรวจสอบสซึรุยะอย่างจริงจัง, และพบว่าใบหน้าสดใสของเธอก็แค่นั้น, สังเกตได้เฉียบแหลมจริงๆ-


"So even you have found that out."

"แม้แต่เธอก็รู้เรื่องนี้. "


"I've reckoned that for quite a while! It's just that I haven't totally sorted out where the two of them've come from. But I'd say that they're doing some strange stuff behind our backs. Ahh, don't tell this to Mikuru. That kid keeps treatin' herself like she's an average Joe!"

"ฉันคิดแบบนั้นได้ระยะหนึ่งแล้ว ! มันแค่ ฉันยังคิดไม่ออกว่า ทั้งสองคนนั้นมาจากไหน. แต่ฉันบอกได้ว่า พวกนั้นทำบางอย่างแปลกๆ ลับหลังพวกเรา. อ่าา, อย่าบอกเรื่องนี้กับมิคุรุนะ. เด็กนั่นชอบทำตัวเองเหมือนเป็น เด็กน้อย ตลอดเลย ! "


She was laughing from her stomach, which must have been because of how I had reacted to that.

เธอหัวเราะเต็มที่, นี่น่าจะเป็นเพราะปฏิกริยาที่ผมมีต่อเรื่องเมื่อกี้.


"Hmm, but Kyon-kun now is pretty normal. You reek of the same kinda smell that I've got."

"หืมม, แต่คิยอนตอนนี้ก็ดูปกติทีเดียวนะ. กลิ่นจากนายก็แบบเดียวกับกลิ่นฉัน. "


Following that, she started to look at my face.

จากนั้น, เธอเริ่มมองที่หน้าผม.


"Nevermind. I don't really wanna dig dirt outta about what kinda person Mikuru is. You'd be having a hard time to answer. Who cares what she is, friends are friends."

"ช่างเถอะ, ฉันไม่อยากจะขุดเรื่องที่ว่ามิคุรุจริงๆ แล้วเป็นแบบไหนหรอก. นายคงต้องตอบลำบากแน่. ใครจะสนใจว่าเธอเป็นอะไร, เพื่อนก็คือเพื่อน. "


Haruhi, just stop with the honorary member or the honorary advisor thing and recruit Tsuruya-san as a regular member. This open-minded girl might be more suited than I for the role of being an understanding average person.

ฮารุฮิ, หยุดให้ตำแหน่ง สมาชิกกิตติมศักดิ์ (แรกๆ แปลว่า reseve สำรองอยู่เลย ท้ายๆ เปลี่ยนซะงั้น) หรือ ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ อะไรนั่นแล้วรับ สซึรุยะเป็นสมาชิกปกติได้แล้ว. สาวใจกว้าง นี่เหมาะกว่าผมอีก สำหรับบทบาทที่ต้องเข้าใจบุคคลต่างๆ น่ะ.


Tsuruya-san patted my shoulder with ease.

สซึรุยะตบไหล่ผมเบาๆ.


"Take care of Mikuru. If that kid has some things that she doesn't want me to help her with, you're gonna have to bear the brunt of that."

"ดูแลมิคุรุด้วยนะ. ถ้าเด็กนั่นมีอะไรที่เธอไม่ต้องการให้ฉันไปช่วยเธอ, นายช่วยเธอด้วยนะ. " (bear the brunt : idiom : รองรับเรื่องเลวร้ายในบางสถานการณ์ / ข้อจำกัด)


That... is a definite yes.

นั่น..มันแน่อยู่แล้ว.


"Although..."

"ว่าแต่..."


Tsuruya-san's eyes were glimmering even brighter:

ดวงตาสซึรุยะระยิบระยับ เจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม :


"The movie that time, the one for the festival. Are the CGs' for real?"

"หนังตอนนั้นน่ะ, ที่เปิดให้ดูตอนเทศกาลโรงเรียน. ใช้ CG จริงๆ เหรอ ? "


Koizumi might have had heard that, for I spotted him off to the side, shrugging his shoulders and having no comment.

โคอิซึมิต้องได้ยินแน่, เพราะผมเห็นเขาเดินเลี่ยงไปข้างๆ, ยักไหล่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และไม่ออกความเห็นใดๆ.


The moment we have arrived at the villa, Nagato is hurried off to bed by Haruhi.

ตอนที่พวกเราไปถึงบ้านพัก, นากาโตะนอนไปแล้ว ด้วยฝีมือฮารุฮิ.


The stifled expression has disappeared from her pale face and is replaced by that calm complexion. She is back to being that person that wavers ever so slightly like the swaying grass in a gust of wind, back to being the Nagato that I know.

อาการหายใจไม่ออกได้หายไปจากใบหน้าขาวซีดของเธอ และถูกแทนที่ด้วยอาการสงบเหมือนปกติของเธอ. เธอเปลี่ยนจากเป็น คนที่ลังเลอยู่ตลอด เหมือนหญ้าที่โอนเอนไปมาในกระแสลมแรง, กลับเป็นนากาโตะแบบที่ผมรู้จัก.


As if they are all on vigil, both Asahina-san and Haruhi are sitting by Nagato's bedside while my sister and Shamisen are on standby off to a corner. Perhaps they are waiting for me, Koizumi and Tsuruya-san, who have come in later. When we are all present, Haruhi speaks out:

เหมือนกับทุกคนต่างก็มาเฝ้าไข้, ทั้งอาซาฮินะ และฮารุฮิ ต่างนั่งอยู่ข้างเตียงนากาโตะ ขณะที่น้องสาวผมและซามีซัน ถูกสำรองไว้อยู่ตรงมุมหนึ่ง. บางที พวกเขาอาจจะกำลังรอ, ผม, โคอิซึมิ และสซึรุยะ, ผู้ที่มาทีหลัง. เมื่อพวกเราทั้งหมดปรากฏตัว, ฮารุฮิก็พูดออกมา :


"Hey Kyon. For some reason, I keep having thoughts that I had the most realistic dream. I dreamed that we arrived at a mansion, and took a bath in it as well as had some hot sandwiches there."

"นี่ คิยอน. ไม่รู้ทำไม, ฉันเฝ้าแต่คิดว่า ฉันฝันสมจริงมากๆๆ. ฉันฝันว่าพวกเราไปที่คฤหาสถ์ , และอาบน้ำในนั้น และกินแซนวิชร้อนๆ ด้วย. "


You were just seeing things - just as I am about to say that, Haruhi continues.

เธอเพิ่งฝันไปหรือเปล่า - ขณะที่ผมกำลังจะพูดตามนี้, ฮารุฮิก็พูดต่อ.


"Yuki said that she has no idea, but Mikuru-chan says that she recalls the exact same thing that I've said."

"ยูกิบอกว่าเธอคิดไม่ออก, แต่มิคุรุบอกว่าเธอจำได้แบบเดียวกันฉันเปี๊ยบเลย. "


I look toward Asahina-san, and the miss-maid that just evokes pity returns an 'I am sorry' look.

ผมมองไปทางอาซาฮินะ, และ สาวใช้-ผู้ทำพลาดไป ทำท่าทาง 'ฉันขอโทษ' กลับมา.


This is not good. I was hoping to just glaze it over by calling all of it a daydream or some kind of illusion, and now I can't think of a good roundabout way to explain when the two have the exact same dream.

นี่ไม่ดีซะแล้ว. ผมกะจะปกปิดเรื่องนี้โดยสมมติมันทั้งหมด ให้เป็นเรื่องฝันกลางวัน หรือ ภาพหลอนสักอย่าง , แต่ตอนนี้ ผมคิดทางเลี่ยงดีๆ ไม่ออก... จะอธิบายได้ยังไง ในเมื่อทั้งสองคน ฝันเหมือนกันเปี๊ยบ.


As I ponder about how to lie to Haruhi,

ขณะที่ผมครุ่นคิด หาทางโกหกฮารุฮิ,


"It is collective hypnosis."

"มันเป็นการสะกดจิตหมู่. "


Koizumi looks at me with a 'there there, leave it to me' expression and cuts in.

โคอิซึมิมองที่ผมคล้ายจะบอกว่า 'นี่ นี่, ผมจัดการเอง' และแทรกขึ้น.


"I actually recall similar things."

"ผมก็จำได้แบบเดียวกันเลย. "


"You're saying that you and I both got hypnotized?" Says Haruhi.

"นายกำลังจะบอกว่า นายและฉัน ต่างก็โดนสะกดจิตเหรอ ? " ฮารุฮิพูด.


"This is not a man-made hypnosis. Hypnosis for Suzumiya-san normally wouldn't have worked since you might have doubts if it was announced beforehand that you were to be hypnotized."

"นี่ไม่ใช่การสะกดจิตที่ทำโดยมนุษย์. การสะกดจิตสุซึมิยะแบบธรรมดาจะไม่สำเร็จ เพราะคุณต้องสงสัยถ้ามันถูกประกาศล่วงหน้าว่าคุณจะโดนสะกดจิต. "


"True."

"ก็จริง. "


Haruhi falls into silence.

ฮารุฮิเงียบลง.


"However, we had walked round and round in the snow mountain, with only a uniform white scenery. Are you aware of Highway Hypnosis? People that are driving on the highway can fall into a state of hypnosis by looking at the scene with the street lamps spaced out uniformly. This might be the phenomenon that has led to our situation. One falls asleep while taking the train due to the rhythmic vibrations in the cars. This is the same principle that applies to sending a baby to sleep by slow, rhythmic patting on its back."

"อย่างไรก็ตาม, พวกเราได้เดินวนและวนอยู่ในภูเขาหิมะ, ซึ่งเป็นทิวทัศน์สีขาวๆ ซ้ำๆ . คุณรู้จัก การสะกดจิตทางด่วน (Highway Hypnosis) ไหม ? คนที่กำลังขับรถบนทางด่วนสามารถจะตกสู่สภาพโดนสะกดจิตเพราะมองไปที่วิวพร้อมกับแสงจากไฟถนนส่องเป็นช่วงๆ อย่างเป็นรูปแบบซ้ำๆ. ทฤษฎีนี้ สามารถเอามาใช้กับสถานการณ์ของพวกเราได้. เหมือนกับที่ใครสักคน หลับลงไป ขณะที่อยู่ในรถไฟที่กำลังวิ่ง นั่นเป็นเพราะแรงสั่นภายในรถ มันสั่นอย่างมีจังหวะ. หลักการเดียวกัน เอาไปประยุกต์ ช่วย ทำให้เด็กทารกค่อยๆ หลับลงไปได้ เพราะโดนตีเบาๆ ซ้ำๆ ที่หลังเป็นจังหวะๆ. "


"Really?"

"จริงเหรอ ? "



Haruhi shows a 'first time that I've heard of this' look as Koizumi nods deeply.

ฮารุฮิแสดงท่า 'ครั้งแรกนะเนี่ย ที่ฉันได้ยินแบบนี้' ขณะที่โคอิซึมิพยักหน้า.


"Exactly."

"แน่นอน. "


He continues on:

เขาพูดต่อ :


"While we were moving in the snowstorm, I think that somebody had said: "It'd be great if there'd be a house that we can hide out at, and it'd be great if it's fully equipped, really comfortable..." or something similar to that. At any rate, the mental state of people in a disaster will not be very good and, under such extreme stress, it is not surprising that incredible apparitions might overtake us. In story books, don't travelers going through the desert often see mirages?"

"ขณะที่พวกเราเคลื่อนที่อยู่ในพายุหิมะ, ผมคิดว่ามีบางคนพูดว่า : "มันต้องดีแน่ ถ้ามีบ้านสักหลังให้พวกเราไปเข้าหลบพายุ, และมันต้องเยี่ยมถ้ามีเครื่องใช้ให้เสร็จสรรพ, ต้องสะดวกสบายแน่ๆ..." หรืออะไรแนวๆ นั้น. ไม่ว่าจะยังไง, สภาพจิตใจของคนในสถานการณ์วิกฤติต้องไม่ดีเท่าไรหรอก, และภายใต้ความกดดันขนาดนั้น, ไม่แปลกใจเลยถ้าสิ่งที่เหลือเชื่อจะปรากฏตัวออกมา ควบคุมพวกเรา. ในหนังสือชีวประวัติต่างๆ, ไม่ใช่ว่า...นักเดินทางข้ามทะเลทรายมักจะเห็นภาพลวงตาประหลาดๆ อยู่บ่อยๆ ...หรอกเหรอ ? "


Damn Koizumi, that was beautiful!

ไอ้บ้าโคอิซึมิ, โกหกได้เนียนจริงๆ !


"Umm... maybe you're right. So that's basically what happened?"

"อืมม... บางทีนายอาจจะพูดถูก. แล้วที่จริง มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ? "

Haruhi cocks her head and looks at me.

ฮารุฮิเอนหัว และมองที่ผม.


That's right. I keep nodding along, trying to force an expression of sudden realization. Koizumi pushes along with me:

ใช่แล้ว. ผมพยักหน้ามาโดยตลอด, พยายามบังคับ ให้มีสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ. โคอิซึมิเดินเรื่องของเขาต่อ โดยมีผมทำหน้าสนับสนุน :


"The sound of Nagato-san falling must have awakened us to reality, it definitely must have been like that."

"เสียงนากาโตะกำลังล้มกลิ้ง ได้ปลุกให้พวกเราตื่นสู่ ความเป็นจริง, มันต้องเป็นแบบนั้นแน่. "


"If you put it that way, I guess it really was like that..."

"ถ้านายว่าแบบนั้น, ฉันก็เดาว่า มันคงเป็นแบบนั้นจริง..."


Haruhi cocks her head further, but she quickly aligns it back to normal.

ฮารุฮิเอียงหัวมากขึ้นไปอีก, แต่แล้วเธอก็รีบตั้งหัวกลับให้ตรงเหมือนปกติ.


"Fine, I'll call it that. It's absurd to think that there'd be such a house for us to shelter in when we got into trouble. My memory is getting kinda hazy on this. All of this is like a dream within a dream."

"ก็ดี, เอามันเป็นตามนั้นแล้วกัน. มันไร้สาระที่จะคิดว่ามีบ้านสำหรับให้เราหลบภัยเมื่อพวกเราตกอยู่ในอันตราย. ความจำฉัน เกี่ยวกับเรื่องนี้มันไม่ชัดเจนเลย. เหมือนเป็นฝันอยู่ซ้อนในฝันอีกที งั้นแหละ. "


Right, a dream. That weird house is not really there so don't mind it too much, it's just a figment of our imagination from fatigue.

ใช่แล้ว, แค่ฝันครั้งนึง. บ้านพิลึกนั่นไม่ได้มีอยู่จริงตรงนี้ซะหน่อย อย่าไปสนใจมันนักเลย, มันแค่จินตนาการที่พวกเราคิดกันไปเองเพราะความเหนื่อยล้า.


The only thing that has me worried would be the two outsiders who are non-SOS members. I look at Tsuruya-san.

สิ่งเดียวที่ผมกังวลน่าจะเป็น บุคคลภายนอกสองคน ที่ไม่ใช่สมาชิกกลุ่ม SOS. ผมมองไปที่สซึรุยะ.


"Umm!"

"อืมม ! "


Tsuruya-san blinks at me, all smiles. I read that as the code for "fine fine, let's leave it at that", although it might just be me getting worried too much. Tsuruya-san makes no comment and she doesn't say anything more, only has her own signature smile on her face.

สซึรุยะกระพริบตาให้ผม, ยิ้มกว้าง. ผมอ่านถอดรหัสมาได้ความว่า "ได้ ได้. ปล่อยมันเป็นแบบนี้ก็ได้", ก็แค่ผมกังวลมากเกินไปหน่อย, สซึรุยะไม่มีความเห็นอะไรแสดงออกมา และเธอก็ไม่ได้พูดอะไร, มีเพียงรอยยิ้มตามแบบฉบับของเธอเท่านั้น อยู่บนใบหน้าเธอ.


As for the other person ― my little sister has already fallen asleep on Asahina-san's lap. Although she can be as loud as a meowing cat while awake, she is adorable when asleep. Asahina-san looks at my little sister as if she is satisfied. It is kind of obvious that Asahina-san and my little sister didn't catch even one word from the second part of Koizumi's explanation.

ส่วนอีกคนหนึ่ง -- น้องสาวตัวน้อยของผม ได้หลับปุ๋ยไปซะแล้วบนตักอาซาฮินะ. แม้ว่าเธอจะส่งเสียงดังยังกะแมวเหมียวตอนที่ตื่นอยู่, แต่เธอน่ารักมากตอนหลับไป. อาซาฮินะมองที่น้องสาวตัวน้อยของผม เหมือนว่าเธอจะพึงพอใจ. เหมือนจะสรุปได้ว่าทั้งอาซาฮินะ ทั้งน้องสาวผม ต่างก็ไม่รู้เรื่องหรือไม่ได้ฟังอะไรสักคำ จากช่วงที่สอง ที่โคอิซึมิอธิบาย.


Finally! After toiling for an eternity, the first night of the winter co-ed has arrived!

สุดท้ายแล้ว ! หลังจากผ่านงานหนักมาแสนนาน, คืนแรกของการเที่ยวด้วยกันในหน้าหนาวได้มาถึงแล้ว !


Nagato seems to have trouble staying in bed, but is finally put down with a bedsheet by the screaming and jumping primate Haruhi.

ดูเหมือนนากาโตะจะไม่สบายใจที่ต้องนอนอยู่ในเตียง, แต่ในที่สุดก็ลงจากเตียงพร้อมผ้าห่ม เพราะฮารุฮิที่กรีดร้องและโดดโลดเต้นไปเรื่อย.


I think that there's no need to force Nagato to sleep. Even if you have a nice dream, it is still only a dream once you wake up. The important thing is that all of us are still together. No matter how exciting being on that glimmering stage might have been, if it is only an illusion that ceases to exist the moment you open your eyes, it has no meaning. I definitely have realized this deeply.

ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องบังคับให้นากาโตะหลับเลย. แม้เธอจะฝันดี, แต่เมื่อเธอตื่น มันก็กลายเป็นแค่ฝัน. สิ่งสำคัญคือพวกเราทุกคนยังอยู่ร่วมกันหมดต่างหาก. ไม่ว่าฉากในฝันจะระยิบระยับ น่าตื่นเต้นสักแค่ไหน, มันก็เป็นเพียงภาพจินตนาการที่จะเลื่อนหายไป ตอนที่เธอลืมตาของเธอขึ้น, มันไม่มีความหมายหรอก. ผมรับรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี.


―


I have decided to leave certain things aside for now. All of them can be confirmed later, be it the background story to that weird house in the snow mountain or to wonder if Haruhi totally bought Koizumi's dazzling jargon-laden speech. Of course it seems that none of it matters with her busy at taking care of Nagato right this moment.

ผมตัดสินใจจะปล่อยเรื่องบางอย่างทิ้งไว้ก่อนในตอนนี้. ซึ่งทั้งหมดสามารถยืนยันในภายหลังได้, ไม่ว่าจะเป็นเบื้องหลังของบ้านพิลึกๆ ในภูเขาหิมะ หรือความประหลาดใจที่ฮารุฮิเชื่อเรื่องที่โคอิซึมิปั้นขึ้นมา. แน่นอน ดูเหมือนเรื่องเหล่านั้นจะไม่สำคัญอะไรกับเธอเลย เพราะตอนนี้เธอกำลังวุ่นอยู่กับการดูแลนากาโตะ.


For some reason, I want to catch some air outside, which inadvertently means escaping from Haruhi's demonic voice reaching into my head. I don't feel cold for some reason while the stars, and the reflected starlight coming from the silvery landscape is unusually catching.

ด้วยเหตุผลบางอย่าง, ผมอยากจะออกไปรับอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก, ไม่ได้เจตนาจะหนีจากเสียงปีศาจของฮารุฮิที่เข้าสู่หัวผมอยู่ตอนนี้หรอกนะ. ไม่รู้ทำไม ผมไม่รู้สึกหนาวเลย ขณะที่ดูดาวอยู่นี่, แสงสะท้อน ,แสงดวงดาว, มาจากทิวทัศน์สีเงินไม่ได้จะได้เห็นกันง่ายๆ. (=พื้นหิมะเป็นสีเงิน สะท้อน แสงจากดวงดาว อีกทีนึง)


"But,"

"แต่, "


The next day would be the last day of the year. Koizumi's carefully planned detective drama will unfold itself on New Year's Eve. Haruhi will also do her best with her holiday bash.

วันพรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายของปี. โคอิซึมิวางแผน, การแสดงละครสืบสวน, ไว้อย่างรอบคอบ ซึ่งการแสดงนี่ จะเผยให้ปรากฏในวันพรุ่งนี้. ฮารุฮิคงจะทุ่มสุดฝีมือแน่ งานนี้.


Screw this, things will work out in the end. I only need to worry about taking good care of myself before those things happen. This happens to be a rare opportunity for Nagato to get some R&R. Who cares when she usually sleeps or if she even needs to in the first place, she can really unwind herself and fulfill her urge to sleep this time around. Putting Shamisen onto her bed is quite a nice idea, as it's great to have an instant bed heater!

-----,--------. 2.ก่อนเรื่องพวกนี้จะเกิด ผมเคยแต่ห่วงเกี่ยวกับดูแลตัวเองให้ดี. 3.ไม่ค่อยมีโอกาสมากเท่าไหร่สำหรับนากาโตะที่จะได้พักผ่อนอย่างสบายใจ. 4. ใครสนใจ เมื่อเธอหลับไปตามปกติ หรือ......., เธอสามารถผ่อนคลายตัวเธอเองและเติมเต็มความต้องการที่จะนอนหลับสนิทบ้างในตอนนี้. 5. เอาซามีซันใส่บนเตียงเธอก็เป็นความคิดที่ไม่เลยทีเดียว, มันจะกลายเป็นตัวทำให้เตียงอุ่นได้อย่างดีเลย ! (comment : ย่อหน้านี้ใครแปลได้ รบกวนแปลให้หน่อยครับ ส่วนความหมาย สรุปคือ 1.แต่ก่อนคิยอนไม่เคยแคร์ แต่ตอนนี้ แคร์นากาโตะแล้ว 2.นากาโตะที่ผ่านมาเหนื่อยตลอด คิยอนจึงหวังให้นากาโตะได้พักบ้าง นี่คือ main ของย่อหน้า)


I look at the endless snow field as I talk to myself.

ผมมองที่ทุ่งหิมะที่กว้างจนมองไม่ทันจุดสิ้นสุด ขณะที่พูดกับตัวเอง.


"Just for tonight, please don't let a blizzard start up again."

"ขอแค่คืนนี้, ขออย่าให้พายุหิมะเกิดขึ้นอีกเลย. "


If Nagato does dream when she sleeps, may she have a good dream... just for tonight, at least.

ถ้านากาโตะฝันตอนเธอหลับ, เธออาจจะมีฝันดีก็ได้... ขอแค่คืนนี้, อย่างน้อยนะ.


At least I, personally, have no reason for wanting her to not have a good dream tonight.

อย่างน้อยก็ ผม, โดยส่วนตัวแล้ว, ไม่มีเหตุผลที่จะต้องการให้เธอ ไม่มีฝันดีในคืนนี้เลย.


Lastly, I am also going to make a wish to the stars. Although it isn't Tanabata, nor is it New Year's Eve, and it is totally off-tangent to the story of Altair and Vega, but I would like at least one star to take my wish, given how many stars are out there in the universe.

สุดท้าย, ผมก็อยากจะขอพรต่อ ดวงดาว. แม้มันจะไม่ใช่ ทานาบาตะ, ไม่ใช่คืนวันก่อนวันปีใหม่, มันยิ่งไม่ใช่ วันที่สัมผัสกัน ในตำนานของ Altair กับ Vega ( ฮิโกโบชิ กับ โอริฮิเมะ - ดูใน ทานาบาตะ), ดูสิมีดาวตั้งมากมายเท่าไรในจักรวาล, แต่ผมอยากจะขอ อย่างน้อยก็ดาวสักดวงให้ผมได้อธิษฐาน...


"May the coming year be a good year."

"ขอให้ปีที่กำลังจะมาถึง เป็นปีดีๆ."


Please make it come true, whoever is up in those stars.

โปรดทำให้มันเป็นจริงด้วยเถิด, ใครก็ตาม ที่อยู่ในดวงดาวเหล่านั้น.


(Snow Mountain Syndrome End)



[ย้อนกลับไปหน้าหลักแปล Haruhi เล่ม 5 คลิ๊กที่นี่]

[กลับไปอ่านส่วนแรก คลิ๊กที่นี่]

The visibility is simply too poor, and should there be a cliff a couple of meters away, we might fall and meet our demise if not careful. There really shouldn't be a cliff, but it would not be surprising if something unidentified on the map appeared before us. This ski retreat has no jumping platform, not that I want to challenge the large hill. To say fall would be exaggerating things, but we might knock our nasal bridges out if we come into direct conflict against trees camouflaged in white.

ทัศนวิสัยแย่มากๆ, และน่าจะมีหน้าผาอยู่ในอีกราวสองเมตรข้างหน้า, พวกเราจะต้องร่วงตกลงไปและตายได้ ถ้าไม่ระวัง. จริงๆ แล้วมันไม่น่าจะมีหน้าผาหรอก, แต่จะไม่แปลกใจเลย ถ้ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกระบุไว้ในแผนที่โผล่ขึ้นมาเบื้องหน้าเรา. ลานสกีนี้ไม่มีแท่นกระโดด, ไม่ใช่ว่าผมอยากจะท้าทายกับเนินใหญ่ๆ หรอกนะ. พูดถึงร่วงอาจจะเหมือนเป็นสิ่งที่พูดเกินความจริงไป, แต่พวกเราต้องจมูกหักแน่ ถ้าพวกเราปะทะตรงๆ กับต้นไม้ที่โดนอำพรางด้วยสีขาวของหิมะ.

"Where are we right now?"

"ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนเนี่ย ? "

I feel rather dismayed having to rely on Nagato at this hour, but nothing is more important than our lives. But we are in a situation where Nagato is unable to pilot us after hours of trekking about and we are still stuck at square one.

ผมรู้สึกผิดหวังที่ต้องพึ่งนากาโตะตอนเวลาอย่างนี้, แต่ไม่มีอะไรจะสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของพวกเรา. แต่พวกเราได้อยู่ในสถานการณ์ที่นากาโตะไม่สามารถจะนำทางพวกเราได้แล้ว หลังจากหลายชั่วโมงของการเดินทางผ่านไป และพวกเรายังคงค้างอยู่ที่จุดเริ่ม.

"This is odd."

"แปลกจริง. "

Even Haruhi's grumbles bear the scent of confusion.

แม้แต่คำพึมพำฮารุฮิ ยังแสดงออกถึงความสับสน.

"Just what is going on? How can it be that we don't even see a shadow of a person? This is way too bizarre. How long have we been walking?"

"มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ? พวกเราไม่เห็นเงาของใครสักคน มันเป็นไปได้ไง ? แปลกมาก. พวกเราเดินกันมานานเท่าไรแล้ว ? "

She looks toward Nagato in the lead, as Nagato shows an expression that looks to be wondering whether or not she has taken the wrong path down the mountain somehow. This matter will have to be left at that for now. This is not some wonderland. So long as we grasp our rough bearings, we should naturally reach the base of the mountain as we head downward along the slope. The problem is that we can't get to that point for some reason, talk about weird.

เธอมองไปที่นากาโตะซึ่งกำลังนำอยู่, ขณะที่นากาโตะแสดงอาการที่ กำลังสงสัยว่าเธอมาผิดทางหรือเปล่า นี่จะใช่ทางลงภูเขาหรือเปล่านะ. เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ. ที่นี่ไม่ใช่แดนพิศวง. ตราบเท่าที่พวกเราเกาะกลุ่มกันแน่น, พวกเราควรจะถึงตีนเขาได้ตามธรรมชาติถ้าพวกเราลงไปตามความเอียง. ปัญหาก็คือพวกเราไปถึงจุดนั้นไม่ได้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง, มันแปลก !

"We have no choice, let's dig a hole in the snow and set up camp. Keep going when the storm dies down."

"พวกเราไม่มีทางเลือก, มาขุดหลุมในหิมะและตั้งแค้มป์กัน. ทำเรื่อยๆ ในตอนที่พายุพัดเบาลงนะ. "

"Wait."

"เดี๋ยวก่อน. "

I call Haruhi off, as I head to Nagato who seems to be brushing the snow aside.

ผมหยุดฮารุฮิไว้, ขณะที่เดินไปหานากาโตะที่ดูเหมือนกำลังกวาดหิมะไปข้างๆ.

"Just what is going on?"

"มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ? "

The young girl with a poker face, with her short hair stiffened from the freezing air lifts her head towards me slowly.

สาวเยาว์วัย หน้าเฉยเมย, ผมสั้นของเธอแข็งทื่อไปเพราะลมหนาวเย็น ยื่นหน้าเธอมาหาผมช้าๆ.

"An incomprehensible event has occurred."

"เหตุการณ์ที่ไม่สามารถเข้าใจได้ ได้เกิดขึ้นแล้ว. "

She quietly says. Those dark irises look at me in earnest.

เธอพูดเงียบๆ. ม่านตาสีดำทั้งสอง มองที่ผมอย่างเอาจริงเอาจัง.

"If the dimensional coordinates that I recognize are correct, our current whereabouts should have exceeded the point of origin."

"ถ้าพิกัดมิติ ที่ฉันจำได้ถูกต้อง, ตำแหน่งที่พวกเราอยู่ตอนนี้น่าจะเกินจากจุดเริ่มต้นแล้ว. "

What and what? If that is so we should have landed in the midst of human life signs. But even after all that walking, we fail to run into the lift cables or even any cabin.

อะไร อะไร ? ถ้าแบบนั้น เราก็ควรจะอยู่ท่ามกลางหมู่คนสิ. แต่ แม้แต่หลังจากเดินๆๆ , พวกเรายังไม่เจอแม้แต่สายเคเบิ้ลของลิฟท์ หรือกระท่อมสักหลังก็ไม่เจอ.

"An event that is beyond the control of my dimensional manipulation abilities has occurred."

"เหตุการณ์ที่เกิดนี้เกินกว่า ความสามารถจัดการกับมิติของฉัน จะควบคุมได้."

Hearing the chilling voice of Nagato, I take a deep breath. Words vanish from the edge of my mouth just as how snowflake evaporates in an instant upon contacting the tip of the tongue.

เมื่อได้ยินเสียงเยือกเย็นของนากาโตะ, ผมต้องหายใจเข้าลึกๆ. คำพูดหายไปจากมุมปากผม เหมือนเกล็ดหิมะระเหยทันทีที่สัมผัสกับปลายลิ้น.

Event beyond Nagato's abilities to control?

เหตุการณ์เกินกว่าที่ความสามารถของนากาโตะจะควบคุมได้ ?

Are the strange premonitions directed at this?

หรือลางสังหรณ์ผม ชี้มาที่เรื่องนี้เอง ?

"Who could've done it this time around?"

"คราวนี้ใครเป็นคนทำล่ะ ? "

Nagato falls into silence, without blinking her eyes as the snowflakes dance wildly and blow straight at her.

นากาโตะตกอยู่ในความเงียบ, ไม่แม้แต่จะกระพริบตาเมื่อเกล็ดหิมะเต้นอย่างรวดเร็วและเป่าตรงใส่เธอ.

None of us has a watch with us, nor do we have a cellular phone when we rushed to the ski grounds, so nobody really knows the time. We only know that we left the villa at approximately three o'clock in the afternoon. But we are sure that we have been out for some time. The cloudy sky still has some glimmer of light, but the thick cloud and the blizzard covers prevent us from seeing where the sun is. It is about as bright as a moss-filled cave. A strange taste of rust gushes out from the depths of my wisdom tooth and a slight pain starts up.

ในหมู่พวกเราไม่มีสักคนที่มีนาฬิกา,และก็ไม่มีโทรศัพท์มือถือเช่นกัน เพราะเรารีบมาที่ลานสกีกัน, ดังนั้นจึง ไม่มีใครรู้เวลาตอนนี้. พวกเรารู้แค่พวกเราออกจากบ้านพักตอนประมาณบ่ายสามโมง. แต่พวกเรามั่นใจว่า เราออกมาได้พักหนึ่งแล้ว. ท้องฟ้าตอนนี้ปกคลุมไปด้วยเมฆ ยังคงมีแสงสลัวๆ, แต่เมฆหนาๆ และพายุหิมะ บังไม่ให้พวกเราเห็นตำแหน่งของดวงอาทิตย์. มันน่าจะสว่างระดับเดียวกันถ้ำที่เต็มไปด้วยมอส. (มอสเป็นพืชเรืองแสงในที่มืดได้เล็กน้อย) รสประหลาดของสนิม พุ่งออกมาจากฟันกรามซี่ที่ 3 ความเสียใจนิดๆ พรวดออกมา.

We can't seem to get out of this wall of snow, and a uniform grey covers the sky.

ดูเหมือนพวกเราจะไม่สามารถออกจากกำแพงหิมะ, และท้องฟ้าสีเทาที่โดนคลุมไว้นี่ได้.

It is not as if I haven't experienced this somewhere before.

มันไม่มีทางถ้าผมไม่เคยผ่านประสพการณ์ทำนองนี้มาก่อน จากที่ไหนสักแห่ง.

Could it be that –

จะเป็นคราวนั้นรึเปล่า -

"Ahh!"

"อ๋า ! "

Haruhi who is standing next to me suddenly exclaims. I am shocked to the point that my heart was about to jump out of me, going right through my ribs.

ฮารุฮิที่ยืนอยู่ข้างๆ ผม อยู่ๆ ก็อุทาน. ผมตกใจขนาดที่หัวใจผมแทบจะพุ่งทะลุผ่านกระดูกซี่โครง, โดดออกมาจากตัวผม.

"Oy! Don't go around scaring people like that! What are you doing shouting out of the blue like that for?!"

"โอ้ย ! อย่าทำให้คนอื่นตกใจแบบนี้สิ ! ทำไมอยู่ๆ ก็ตะโกนออกมาแบบนั้น ? "

"Kyon, look at that!"

"คิยอน, ดูนั่นๆ ! "

Haruhi points her fingertip, and utterly fearless over the strong winds-

ฮารุฮิชึ้นิ้วของเธอ, และกล้าหาญอย่างที่สุด เหนือลมที่รุนแรง -

A dim glow is ahead.

แสงสลัวๆ แสงหนึ่ง อยู่ด้านหน้า.

"What is that?"

"นั่นอะไร ? "

I gaze into that light. Due to the tempest, the glow fades in and out, but the source remains consistent. It is similar to the dim glows of the fireflies after they mate.

ผมจ้องไปที่แสง. แต่เพราะพายุ, แสงสว่างๆ มืดๆ, แต่ต้นแสงยังคงอยู่ที่เดิม. มันเหมือนกับแสงสลัวๆ ของหิ่งห้อยที่บินตามหาคู่ของมัน.

"That light's coming from a window!"

"แสงนั่นออกมาจากหน้าต่าง ! "

Haruhi's tone is filled with a sense of exhilaration.

เสียงฮารุฮิเต็มไปด้วยความรู้สึกดีอกดีใจ.

"There must be a house over there! Let's go and take a look. We will freeze to death if we stay any longer."

"ตรงนั้นต้องมีบ้านสักหลังอยู่แน่เลย ! ไปตรวจดูกันเร็ว. พวกเราต้องแข็งตายแน่ ถ้าพวกเราอยู่นี่นานอีกหน่อย."

Staying still, we will perish as she just said. Although... a house? Can there be a house in such a desolate place?

นิ่งสักพักก่อน,หรือพวกเราจะตายไปตอนเธอพูดอยู่ได้. แต่ว่า...บ้านเหรอ ? มีบ้านในสถานที่อ้างว้างแบบนี้ ?

"Over here over here! Mikuru-chan, Koizumi-kun! Everyone keep following me!"

"ตรงนี้ ตรงนี้ ! มิคุรุ, โคอิซึมิ ! ทุกคน ตามฉันมาเร็ว ! "

Haruhi becomes a human plowing machine, and valiantly opens a path for us up front. Frigidity, anxiety and exhaustion make Asahina-san's body tremble. Koizumi follows Haruhi while holding her. The lines that he spewed forth as he went past me chills my heart to the bottom of the pit.

ฮารุฮิกลายเป็นเครื่องไถพรวนมนุษย์, และนำหน้าไปอย่างกล้าหาญถางทางให้พวกเรา.ความหนาวจัด, ความกังวล และความอ่อนเพลีย ทำให้อาซาฮินะตัวสั่น. โคอิซึมิเดินตามฮารุฮิ ขณะที่พยุงเธอไว้. บรรทัดที่เขาคายออกมา ขณะที่เขาเดินผ่านผม ทำให้หัวใจผมกลัวจน ตกลงสู่ก้นหลุม.

"This is definitely an artificial light. However I am very certain that there was no light coming from this direction before, since I have been monitoring the situation nearby."

"นี่เป็นแสงที่ประดิษฐขึ้นแน่นอน. แต่อย่างไรก็ตาม ผมมั่นใจมากว่า ไม่มีแสงมาจากทิศนี้มาก่อน, เพราะผมได้จับตาดูสถานการณ์อยู่ใกล้ๆ. "

"..."

"..."

Nagato and I utter no word, as we stare at the back of Haruhi who is using her skis to shovel the snow away.

นากาโตะและผมไม่ได้พูดอะไร, ขณะที่พวกเราจ้องที่หลังของฮารุฮิ ที่ใช้ไม้สกีของเธอขุดหิมะออกไป.

"Hurry up! Kyon, Yuki! Don't get left behind!"

"เร็วสิ ! คิยอน, ยูกิ ! อย่าอยู่ล้าหลังงั้นสิ ! "

There remains no other alternative. Rather than having our frozen corpse becoming the news headline a century later, I would gamble on this seemingly slim chance of survival. Even if it's a trap set in advance, we have no choice at this point.

เหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว. ดีกว่าจะปล่อยให้ศพแช่แข็งของพวกเรากลายเป็นพาดหัวข่าวในอีกร้อยปีข้างหน้า, ผมคงต้องพนันกับโอกาสรอดชีวิตเล็กน้อยนี่. แม้ว่ามันจะเป็นกับดักที่โดนสร้างไว้ล่วงหน้า, พวกเราก็ไม่มีทางเลือกแล้ว ตอนนี้.

I push on Nagato's back, as I head along the path in the snow that Haruhi has opened up.

ผมผลักหลังนากาโตะ, ขณะที่ผมมุ่งหน้าไปตามทางในหิมะที่ฮารุฮิถางทางไว้.

The closer we get, the brighter the light becomes. Haruhi's better than 20/20 vision is no joke. This is definitely an indoor light permeating from the window.

สิ่งเข้าใกล้เท่าไร, แสงยิ่งสว่างขึ้นเท่านั้น. ฮารุฮิสายตาดีกว่า 20/20 ไม่ใช่เรื่องโกหก. นี่เป็นแสงในบ้านทะลุผ่านจากหน้าต่างอย่างไม่ต้องสงสัย.

"It's a mansion! And a large one..."

"มันเป็นคฤหาสถ์และหลังใหญ่ทีเดียว.."

Haruhi stopped in her footsteps, shot her head straight up, and after having expressed her thoughts, kept going.

ฮารุฮิหยุดก้าวเท้า, เงยหัวขึ้นมอง, และหลังจากพูดสิ่งที่เธอคิดออกมา, ก็ไปต่อ.

I stare at the massive structure, and my darkened mood sinks some more. In a backdrop composed of the silvery white snow and the pencil grey sky, it stands like a house in a shadow play, making it all the more uninviting. It isn't so much that its appearance is not commonly seen. To call it a villa, well it stands as grand as a castle. Several towers of unknown purpose protrude from the roof, and though it could be due to inadequate lighting, they look very dark. To have such a structure within the snow mountain is the very definition of bizarre. If not, then all the dictionaries of the world should have to be rewritten with the new definition of the word.

ผมจ้องที่โครงสร้างของคฤหาสถ์, และอารมณ์ผมที่ดำมืดอยู่แล้ว ก็จมลึกลงไปอีก. ในฉากหลังที่ประกอบด้วยหิมะสีเงินยวงและท้องฟ้าสีเทา, มันตั้งอยู่เหมือนบ้านใน shadow play (= โดยสรุปคือเล่นกับเงา ตัวอย่างเช่น หนังตะลุง), ทำให้โดยรวมแล้วยิ่งไม่น่าเข้าไปใหญ่. ลักษณะภายนอกของมันไม่ใส่สิ่งที่เห็นได้ทั่วๆ ไป. จะเรียกมันว่าเป็นบ้านพัก, มันก็ใหญ่จนเหมือนเป็นปราสาท. มีหอคอยอยู่หลายหอคอยซึ่งตั้งอยู่โดยไม่รู้ว่ามีวัตถุประสงค์อะไรโผล่ออกมาจากหลังคา, และดูเหมือนมันจะมีแสงสว่างไม่เพียงพอ, ทำให้พวกมันทั้งหมดมืดมาก. มีสิ่งก่อสร้างแบบนี้ภายในภูเขาหิมะตรงกับคำจำกัดความว่า 'แปลกประหลาด' เป็นอย่างมาก. ถ้าไม่,พจนานุกรมทั้งหมดของโลกนี้น่าจะต้องเขียนคำจำกัดความขึ้นใหม่แล้วล่ะ.

The location is a snow mountain clouded by a blizzard. The cast is us who are in distress. Finding a dim light while we are lost on the way, and stumbling upon a strange mansion after following that light –

ตำแหน่งก็คือภูเขาหิมะปกคลุมด้วยพายุหิมะ. ดาราคือพวกเราที่กำลังกังวลใจ. ตามหาแสงสลัวๆ ขณะที่หลงทาง, และบังเอิญพบคฤหาสถ์ประหลาดหลังจากตามแสงนั่น -

Only one ingredient is left. Would what comes next be the appearance of the owner of the house, being even more peculiar than the mansion, or even some alien monster? Would the story head into suspense, mystery or horror?

ยังขาดไปส่วนประกอบเดียว. สิ่งที่จะออกมาต่อไปจะเป็นการปรากฎตัวของเจ้าของบ้าน, ที่แปลกซะยิ่งกว่าคฤหาสถ์, หรือสัตว์ประหลาดต่างดาว ? เรื่องข้างหน้าเป็นเรื่องซับซ้อนซ่อนเงื่อน, ลึกลับพิศวงหรือสยองขวัญ ?

"Hello –"

"ดีค่าา- "


Haruhi quickly faces the portal, and projects her voice. The door has no intercom nor does it have a doorbell. Haruhi's fist knocks on the inelegant door.

ฮารุฮิรีบไปเผชิญหน้ากับประตูใหญ่, และแพร่เสียงของเธอออกไป. ประตูไม่มีทั้งเครื่องติดต่อสื่อสารกัน และกระดิ่ง. ฮารุฮิใช้กำปั้นเคาะประตูหยาบๆ นั่น.


"Is anyone there!?"

"มีใครอยู่บ้างไหมคะะ ? "


I give the mansion another look, while standing behind Haruhi.

ผมมองคฤหาสถ์ในอีกมุม, ขณะที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังฮารุฮิ.


It is not that I'm cynical, but this setting is just too well prepared, as if it was custom-made for us. However, I am aware that this couldn't be the work of Koizumi. It'll be great if the moment that door opens, Arakawa-san as well as Mori-san are there to greet us ... but even Nagato has said that the current situation is beyond her, proving that this can't possibly be the doing of Koizumi, as I don't think Koizumi can fool Nagato. Even if he had Nagato in it, and got her to be part of the surprise, Nagato would not have lied to me.

ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนชอบถากถาง, แต่ฉากนี้ มีการเตรียมการณ์ไว้เป็นอย่างดี, ถ้านี่เป็นการจัดไว้ให้พวกเราโดยเฉพาะนะ. อย่างไรก็ตาม, ผมทราบว่านี่ไม่ใช่งานของโคอิซึมิ. มันคงเยี่ยมถ้าตอนที่ประตูเปิดออก, อาราคาว่า และโมริ อยู่นี่เพื่อรอต้อนรับพวกเรา... แต่แม้แต่นากาโตะก็พูดว่าสถานการณ์ตอนนี้เหนือกว่าเธอ, พิสูจน์ว่านี่จะเป็นผลงานของโคอิซึมิไปไม่ได้, เพราะผมไม่คิดว่าระดับโคอิซึมิจะหลอกนากาโตะได้. แม้ว่าเราจะให้นากาโตะอยู่ในแผน, แล้วให้เธอเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องประหลาดใจ, นากาโตะจะไม่มีทางหลอกผมหรอก.


Haruhi screams out with a booming voice comparable to this tempest:

ฮารุฮิกรีดร้องออกมา ด้วยเสียงดัง เมื่อเทียบกับพายุนี้ :


"We're lost! Would you please let us rest inside? We are trapped in the snow and are about to die!"

"พวกเราหลงทาง ! คุณช่วยให้พวกเราเข้าไปพักข้างในหน่อยได้ไหม ? พวกเราโดนขังอยู่ในหิมะ และใกล้จาตายแล้ว ! "


I turned my back to verify that everyone's still on board. Nagato looks at Haruhi's back with her typical marionette expression. Asahina-san is hugging her own body for warmth with a panicked face, occasionally letting loose a cute sneeze and wiping her entirely red nose. Koizumi's signature smile has vanished. His arms are crossed like he is deep in thought, with his head cocked on an angle. His expression is as if he has tasted something bitter. He looks as the indecisive Hamlet might, pondering whether or not one should open the door.

ผมหันหลังกลับไปยืนยันว่าทุกคนยังอยู่ไหม. นากาโตะมองอยู่ที่หลังของฮารุฮิด้วยอารมณ์หุ่นเชิดตามปกติของเธอ. อาซาฮินะกอดร่างกายตัวเองเพื่อความอบอุ่นพร้อมด้วยสีหน้าตกใจ, บางครั้งก็จามออกมาอย่างน่ารักและ ถูจมูกที่แดงไปหมดของเธอ. สัญลักษณ์ประจำตัวของโคอิซึมิอันได้แก่รอยยิ้มได้หายไปแล้ว. แขนของเขากอดอกเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ลึกๆ , หัวเอนไปเป็นมุมเล็กน้อย. การแสดงออกทางสีหน้าของเขา เหมือนเขากินบางอย่างที่ขมๆ. เขาดูเหมือน Hamlet (เจ้าชายแห่งเดนมาร์กในนวนิยายของเช็คสเปียร์) กำลังลังเล, ไตร่ตรองอยู่ว่าไม่ว่าจะยังไง ก็ควรจะเปิดประตู.



Haruhi's noise level is so high that should she be doing this close to my home, the neighbors would be up in arms. The question is that there is no answer so far.

ระดับความดังของเสียงฮารุฮิสูงมากขนาดที่ถ้าเธอทำแบบนี้ใกล้ๆ บ้านผม, เพื่อนบ้านจะต้องโกรธอย่างมาก. ปัญหาก็คือ ยังคงไม่มีคำตอบรับเสมอมา.


"Is nobody home?"

"ไม่มีใครอยู่เหรอไง ? "


Haruhi, with her gloves removed and blowing steam at her fists says spitefully:

ฮารุฮิ, ซึ่งถอดถุงมือของเธอออกแล้ว และกำลังเป่าลมใส่หมัดทั้งสองของเธอพูดอย่างเจตนาร้าย :


"There are lights inside, so I thought there'd be people inside... Kyon, what's next?"

"มีแสงจากข้างใน, ฉันคิดว่าต้องมีคนอยู่ข้างใน...คิยอน, เอาไงต่อ ? "


I can't give you an answer just like that even if you ask for one. Only some hot-blooded hero that would do whatever comes into his head would rush headlong into this place shrouded by mystery.

ผมให้คำตอบเธอไม่ได้หรอกแบบนี้ แม้ว่าเธอจะถามใครสักคน. มีแต่วีรบุรุษเลือดร้อนเท่านั้น , ที่จะทำในสิ่งอะไรก็ตามที่แล่นเข้าหัวเขา, จะวิ่งเข้าไปในนี้ - ที่ซึ่งซ่อนความลึกลับอยู่ข้างใน.


"It'll do if we can find a place to use as shelter... is there a garage or a shack nearby?"

"ฉันจะทำ...ถ้าพวกเราสามารถหาสักที่ ที่จะใช้เป็นที่พัก...มีโรงรถหรือกระท่อม อยู่แถวนี้บ้างไหม ? "


However, Haruhi opts not for such distractions as trying to find shelter. She puts on her gloves before us, grabs onto the handle that has accumulated ice on it, and lets go of a breath that looks like a prayer. With a serious expression, she slowly turns the handle.

อย่างไรก็ตาม, ที่ฮารุฮิเลือก ไม่ใช่เรื่องจะทำให้ไขว้เขวแบบพยายามหาที่พัก. เธอสวมถุงมือของเธอ ต่อหน้าพวกเรา, คว้าด้ามจับที่มีน้ำแข็งเกาะสะสมอยู่บนมัน, และปล่อยลมหายใจเหมือนผู้กำลังภาวนา. ด้วยสีหน้าจริงจัง, เธอค่อยๆ บิดด้ามจับ.


Maybe I should stop her. At least, after hearing Nagato's advice, I should have some idea about what's ahead. But it's too late now –

บางที ผมน่าจะหยุดเธอ. อย่างน้อย, หลังจากได้ยินคำแนะนำของนากาโตะ, ผมน่าได้ความคิดบ้าง ว่ามีอะไรรออยู่ข้างหน้า. แต่มันสายไปซะแล้ว ตอนนี้ ~


– it is as if the mansion is opening its mouth.

-มันเหมือนคฤหาสถ์ ได้อ้าปากของมันออก.


The door is open.

ประตูใหญ่ เปิดออกแล้ว.


Artificial lighting lit up our faces.

แสงประดิษฐ์ส่องต้องใบหน้าพวกเรา.


"So it's unlocked. Would it kill them to get the door if somebody's in the house?"

"มันไม่ได้ล็อคไว้นี่. มันจะฆ่าพวกเขาหรือไงนะแค่มาที่ประตูนี่ ถ้ามีใครสักคนอยู่ในบ้านน่ะ ? "


Haruhi storms in at the lead as she puts the skis and the poles off to the side of the wall.

ฮารุฮิพุ่งนำเข้าไปข้างใน และวางไม้สกีและไม้ค้ำที่ข้างกำแพง.


"Anyone? Is there anyone? Sorry for the interruption!"

"มีใครอยู่บ้างไหม? มีใครอยู่บ้างไหมคะ ? ขอโทษที่รบกวนนะ ! "


What can you do? We can only mimic what the chief does. Koizumi, the last in, shuts the door, and we are finally able to bid a temporary farewell to the hours of cold and the piercing sounds of the gust, so we can rest easy.

คุณจะทำอะไรได้บ้าง ? พวกเราทำได้แค่เลียนแบบสิ่งที่หัวหน้าทำ. โคอิซึมิ, เข้ามาเป็นคนสุดท้าย, ปิดประตู, และสุดท้าย พวกเราก็บอกลาชั่วคราว ต่อชั่วโมงแห่งความหนาวเย็น และเสียงทิ่มแทงของลมแรง, จากนี้ พวกเราสามารถพักผ่อนสบายๆ ได้แล้ว.


"Hoo-!"

"ฮู่~ "


Asahina-san lands right on the ground.

อาซาฮินะนอนลงที่พื้น.


"Hello! Is anyone there–?!"

"หวัดดี! มีใครอยู่บ้างไหม ? "


The boisterous shouts of Haruhi ring next to my ear, as the warmth and the brightness of the house sink into my bones. It is like the feeling one gets from taking a hot shower after coming back into the house deep in winter. The snow accumulated on our jackets as well as our heads quickly turns into droplets that drip onto the ground. The heating must be on pretty high here.

เสียงตะโกนเอะอะของฮารุฮิ ดังข้างหูผมนี่เอง, เพราะความอบอุ่นและความสว่างของบ้าน จมลงในกระดูกผม. มันเป็นความรู้สึกเหมือนได้อาบน้ำอุ่นๆ หลังจากกลับถึงบ้านในกลางหน้าหนาว. หินะที่สะสมบนแจ๊คเก็ตของพวกเราเหมือนกับบนหัวเรา กลายเป็นหยดน้ำอย่างรวดเร็ว ไหลเป็นหยดลงสู่พื้น. อุณหภูมิที่นี้ต้องสูงน่าดูเชียว.


Strangely, there is nobody in the house. It should be about time that someone comes out to express how they are disrupted by Haruhi and sends her out of here, but there remains no reply to Haruhi's calls.

น่าแปลก, ไม่มีใครอยู่ในบ้านเลย. มันน่าจะได้เวลาแล้วที่ใครสักคนจะออกมา เพื่อแสดงออกว่าโดนรบกวนจากฮารุฮิและส่งเธอออกไปจากที่นี่, แต่ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ การร้องเรียกหาของฮารุฮิ.


"Would this be a haunted house?"

"หรือนี่จะเป็นบ้านผี ? "

I mutter as I look around the house. The hall comes up the moment one steps through the gates. Is it easier to say that it's like the reception hall of a high-class hotel? The ceilings are quite high, with a large chandelier that hangs above for illumination. The floor is covered with a deep red carpet. The exterior might look like some haunted castle, but the inside is fairly modern. An impressive elevator that leads to the second floor is right in the centre of the hall. If there's a coatroom nearby, I might mistakenly call it the ground floor of a hotel.

ผมบ่นอุบอิบขณะที่มองไปรอบๆ บ้าน. ห้องโถงอยู่ห่างจากประตูเพียงก้าวเดียว. มันจะง่ายกว่าไหมถ้าบอกว่ามันเหมือนห้องโถงรับรองของโรงแรมระดับห้าดาว ? เพดานอยู่สูงมากทีเดียว, มีโคมระย้าอันใหญ่ห้อยแขวนอยู่เพื่อให้ความสว่าง. พื้นปูพรมสีแดงเข้ม. การตกแต่งภายนอก ดูเหมือนปราสาทผีสิง, แต่ภายในดูทันสมัยพอควร. มีลิฟท์ที่น่าชื่นชมที่จะนำสู่ชั้นสอง อยู่ใจกลางห้องโถง. ถ้ามีห้องฝากเก็บเสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ นะ, ผมต้องคิดผิดไปว่ามันเป็นชั้นกราวน์ (ชั้น G) ของโรงแรมแห่งหนึ่งแน่ๆ.


"I'll go take a look."

"ฉันจะไปตรวจดูหน่อย. "


The absent house owner has got onto Haruhi's nerves. She rids herself of the ski jacket as if shedding her skin, and kicks the boots away.

เจ้าของบ้านที่ไม่อยู่ ได้เข้าไปอยู่ในเส้นปราสาทของฮารุฮิแล้ว. เธอถอดเสื้อแจ๊คเก็ตสำหรับเล่นสกีของเธอออกเหมือนกับลอกคราบออกจากหนังของเธอ, และเตะรองเท้าบู้ทกระเด็นออกไปจากเท้า.


"Can't worry so much since this is an emergency, but I wouldn't want to get grilled for trespassing on private property. I will go and see if anyone's here. All of you wait here."

"ไม่ต้องวิตกไปนักหรอก เพราะนี่เป็นกรณีฉุกเฉิน, แต่ฉันก็ไม่อยากจะโดนขังคุกเพราะบุกรุกทรัพย์สินส่วนบุคคล. ฉันจะไปตรวจดูว่ามีใครอยู่ที่นี่บ้างไหม. ทุกคนรออยู่นี่นะ. "


As expected of the chief, having made a statement befitting a leader. Just as Haruhi is about to take off, with only her socks on -

เป็นที่คาดได้ ในฐานะหัวหน้า, แถลงการณ์ได้เหมาะสมกับความเป็นผู้นำ. ขณะที่ฮารุฮิกำลังจะไป, สวมแค่ถุงเท้าไว้ -


"Hold it."

"รอเดี๋ยว. "


I called to her.

ผมเรียกเธอไว้.


"I'll go with you. God forbid if you go alone and do something totally out of line."

"ผมจะไปกับเธอด้วย. ไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าเธอจะไปคนเดียวและทำบางอย่างที่ผิดโดยสิ้นเชิง. "


I take off the boots and the jacket in haste. My body instantly becomes more agile. All the fatigue from having been lost in the snow mountain clouded by the storm has seemingly vanished. I push the heavy clothing aside.

ผมถอดรองเท้าบู้ทและเสื้อแจ็คแก็ตอย่างเร็ว. ร่างกายผมขยับได้สะดวกขึ้นทันที. ความล้าทั้งหมด ที่ได้รับจากการที่หลงในภูเขาหิมะที่ล้อมไว้ด้วยพายุดูเหมือนจะหายไปแล้ว. ผมผลักชุดหนักๆ ไปด้านข้าง.


"Koizumi, take care of Asahina-san and Nagato in the meantime."

"โคอิซึมิ, ระหว่างนั้นก็ช่วยดูแลอาซาฮินะและนากาโตะด้วยนะ. "


A contorted smile appears on face of the esper guy who can't help us out of the snow mountain at all, and he nods lightly. I look at the worried look of Asahina-san, and glance at Nagato who is standing still.

รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฎบนใบหน้าของหนุ่มที่มีพลังพิเศษ ผู้ซึ่งไม่สามารถช่วยพวกเราออกจากภูเขาหิมะได้สักอย่าง, และเขาพยักหน้านิดๆ. ผมมองที่อาซาฮินะอย่างเป็นห่วง, และชำเลืองที่นากาโตะที่ยืนนิ่งอยู่.


"Let's go. This place is huge, the owners might be deep inside which is why they didn't hear you roaring."

"ไปกันเถอะ. สถานที่นี้ใหญ่น่าดู, เจ้าของต้องอยู่ข้างในลึกๆ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ได้ยินเธอแผดเสียง. "


"When is it ever up to you to call the shots? In times like this only I give out the orders! Do as I tell you to do!"

"เมื่อไหร่เหรอ ที่ขึ้นอยู่กับเธอ เป็นผู้ตัดสินใจน่ะ ? ในเวลาแบบนี้มีแต่ฉันเท่านั้น ที่จะออกคำสั่งได้ ! ทำตามที่ฉันบอกให้นายทำ ! "


The sharp-tongued Haruhi flaunts her power, grabs my wrist, and says to the three on stand by:

ฮารุฮิปากจัด โอ้อวดบารมีเธออีกแล้ว, คว้าข้อมือผม, และพูดกับสามคนที่เฝ้าดูอยู่ :


"We'll be back in no time. Koizumi-kun, take care of the two of them."

"เดี๋ยวพวกเราก็กลับมาแล้ว. โคอิซึมิ, ดูแลสองคนนี้ด้วยนะ. "


"Understood."

"รับทราบครับ. "


Koizumi replied to Haruhi with his everyday smile, and nodded his head to me.

โคอิซึมิตอบรับฮารุฮิด้วยรอยยิ้มประจำทุกวันของเขา, และพยักหน้าให้ผม.


I guess, that guy must be thinking the same thing that I am.

ผมเดา, หมอนี่ต้องคิดอย่างเดียวกับที่ผมคิด.


There is not a ghost of a person to be found even after scouring all the corners of this house.

ไม่มีเงาของใครสักคนที่จะให้หาเจอหรอก ต่อให้หลังจากเที่ยวค้นหน้าไปทั่วทุกมุมของบ้านหลังนี้.


For some reason, I just feel that way.

ด้วยเหตุผลบางอย่าง, ผมรู้สึกแบบนั้น.


Haruhi decides to explore the upper level first. Just walking up the grand staircase, long corridors to our left and right open themselves up, and the walls of the two corridors have countless wooden doors. We decided to open one such door, and it opened with ease. A tidy European bedroom lay within.

ฮารุฮิตัดสินใจจะสำรวจชั้นบนก่อน, กำลังเดินขึ้นไปบนบันไดใหญ่, เฉลียงยาวทางซ้ายและขวาของพวกเรา เปิดกว้างอยู่, และผนังของทั้งสองเฉลียงมีประตูไม้อยู่มากจนนับไม่ถ้วน. พวกเราตัดสินใจจะลองเปิดสักประตูหนึ่ง, และมันเปิดออกอย่างง่ายดาย. ในนั้นเป็นห้องนอนสไตล์ยุโรป ที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบ.


There appear to be stairs at the end of each corridor, and we walk up, of course following wherever Haruhi decides to go.

เหมือนจะมีบันไดอยู่ที่สุดของแต่ละเฉลียง,และพวกเราเดินไป, แน่นอน ไปที่ไหนก็ตาม ที่ฮารุฮิเป็นคนตัดสินใจ.


"There, after that go this way."

"นี่, ต่อจากนั้นก็มาทางนี้. "


Haruhi points to the headings with one hand, and using the other to pull on my wrist. Every time we hit a new level, she shouts out: "Is anyone there?" The volume is so loud that I am tempted to cover my ears, but I can't even do that, so all that I do is what Haruhi tells me, and tag along with her.

ฮารุฮิชี้ทิศทางด้วยมือข้างหนึ่ง, และใช้อีกข้างดึงข้อมือผม. ทุกครั้งที่พวกเราถึงชั้นใหม่, เธอตะโกน : "มีใครอยู่บ้างไหม ? " ออกมา. เสียงดังจนผมอยากจะปิดหู, แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้, ดังนั้น สิ่งที่ผมทำได้ก็แค่สิ่งที่ฮารุฮิบอกให้ผมทำ, และตามเธอไป.


Because there is an uncountable number of rooms, we can only randomly open some of the doors to peek inside. When we verified the same kind of bedroom, we are at the fourth floor. Are the night lamps always on in the corridors? Each and every level seems to be brightly lit.

เพราะมันมีจำนวนห้องมากมายจนนับไม่ถ้วน, พวกเราทำได้แค่สุ่มๆ เปิดประตูเพื่อมองเข้าไป. เมื่อพวกเราตรวจสอบพบว่าเป็นห้องนอนแบบเดียวกันหมด, พวกเราก็อยู่ที่ชั้นสี่. เฉลียงมีตะเกียงสำหรับตอนกลางคืนตลอดเลยเหรอ ? แต่ละ และ ทุกๆ ชั้นดูจะสว่างไปหมด.


Which door to open next? As I was taking my pick –

จะเปิดประตูไหนต่อล่ะ ? ขณะที่ผมกำลังเลือกอยู่ -


"This reminds me of that time in summer when we went outside to see if the boat was still there."

"นี่มันทำให้ฉันคิดถึงตอนนั้นในหน้าร้อน เมื่อพวกเราออกไปข้างนอกเพื่อจะตรวจสอบดูว่าเรือยังอยู่ไหม. "


... hmm, such a thing did happen. During that time, I was dragged by Haruhi as I am now and ran while it was pouring down.

....หือ, ตอนนั้นเกิดเรื่องหนึ่งขึ้น. ระหว่างช่วงเวลานั้น, ผมโดนฮารุฮิลาก,เหมือนกับที่ผมโดนอยู่ตอนนี้, และวิ่งขณะที่ฝนตกอย่างหนัก.


As I turned the dark brown films of my memory, Haruhi suddenly stops, and as she holds me by the wrist I come to a stop as well.

ขณะที่ผมย้อนกลับฟิล์มสีน้ำตาลเข้ม ของความทรงจำผม, ฮารุฮิ อยู่ๆ ก็หยุด, และเพราะเธอกำข้อมือผมไว้ ผมเลยต้องหยุดเหมือนกัน.


"Well I..."

"คือ ฉัน..."


Haruhi proceeds quietly:

ฮารุฮิพูดต่อเบาๆ :


"…can't remember when this started... I started to try to choose the road less traveled whenever possible all the time. Ahh, I don't mean typical road when I say road, but instead it's like the one with a direction or a heading, such as the road of survival for example."

"...จำไม่ได้ว่ามันเริ่มเมื่อไหร่...ฉันมักจะเลือกเส้นทางที่ผู้คนไปทางนั้นน้อยเมื่อไหร่ก็ตามที่มีโอกาส. อ่า, ตอนที่ฉันใช้คำว่าเส้นทาง ฉันไม่ได้หมายถึงเส้นทางทั่วๆ ไป , แต่มันเหมือนกับ สักอย่างที่มีทิศทางหรือ นำไปสู่น่ะ, อย่างเช่น เส้นทางรอดชีวิต อะไรแบบนี้. "


"Oh." I pay lip service. So? What about it?

"โอ้..." ผมแกล้งทำเป็นเห็นด้วย. แล้ว ? มันเรื่องอะไรเหรอ ? (pay lip service : idiom : ทำเป็นเห็นด้วย)


"Therefore, I would take a different path from everyone else right from the start, that way I would have a different experience from everyone else, given that the typical choice tends to be rather boring. Why it is that people would decide on dull things is beyond me. Subsequently, I found out something. As long as I start to make different choices from most people right off the bat, I would have interesting things awaiting me to discover."

"ดังนั้น, ฉันจะเลือกทางเลือกที่แตกต่างจากทุกคน ตั้งแต่เริ่มเลย, ทำแบบนี้ ฉันจะมีประสพการณ์ที่แตกต่างจากคนอื่นทุกคน, ต้องเลือก ตัวเลือก ตามแบบอย่าง (=เหมือนคนอื่น) มันน่าเบื่อออก. ทำไมผู้คนถึงตัดสินใจ น่าเบื่อแบบนั้น ฉันไม่เข้าใจเลย. ผลตามมาคือ, ฉันค้นพบบางอย่าง. ตราบเท่าที่ฉันเริ่มที่จะเลือกทางเลือกที่แตกต่างจากคนส่วนใหญ่ ทันทีทันใด, ฉันจะสนใจสิ่งต่างๆ ที่รอคอยให้ฉันไปค้นพบ. "


The born rebel would take the other path just because of things being too mainstream, choosing the alternative without considering the risk-benefit. I have that inclination myself, so it is not as if I don't understand what Haruhi is suggesting. However, I think you are a bit too extreme, and are operating beyond the level of mainstream or the niche.

ยัยหัวกบฎจะเลือกทางเลือกอื่น แค่เพราะสิ่งต่างๆ เป็นทางเลือกหลัก, เลือก ทางเลือกโดยไม่ประเมิน ความเสี่ยง-กำไร .(หลักเศรษฐศาสตร์ วิเคราะห์ว่าเลือกทางเลือกไหนจะดีสุดต่อการตัดสินใจ) ผมก็มีความชอบส่วนตัวของผมเหมือนกัน, ดังนั้นไม่ใช่ว่าผมไม่เข้าใจสิ่งที่ฮารุฮิแนะนำหรอกนะ. แต่ว่า, ผมคิดว่าเธอน่ะมากเกินไปหน่อย, และปฏิบัติการนอกเหนือระดับทางเลือกหลัก หรือไม่อยู่ในทางที่เหมาะสมเลย.


Haruhi gives a Mona Lisa smile back.

ฮารุฮิยิ้มกลับมาแบบ โมนา ลิซ่า.


"Nevermind, it's nothing serious."

"ช่างมันเถอะ, ไม่มีอะไรจริงจังหรอก. "


What! This clearly doesn't need my reply, so don't bother asking in the first place! Would you look our situation! This isn't the time to joke about and take it easy!

อะไร ! นี่จริงๆ แล้วไม่ได้ต้องการคำตอบผมเหรอ, แล้วทีแรกมาถามกันทำไม ! เธอไม่ได้ดูเหรอ ว่าพวกเราอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นตลกนะ !


"Although, something has been on my mind."

"ที่จริง, ฉันมีบางอย่างอยู่ในใจ. "


"What is it this time?"

"คราวนี้อะไรอีกล่ะ ? "


I asked impatiently.

ผมถามอย่างหงุดหงิด.


"What's with you and Yuki?"

"มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างนายกับยูกิเหรอ ? "


...


Haruhi doesn't look at me, and stares ahead at the corridor.

ฮารุฮิไม่ได้มองที่ผม, แต่จ้องไปที่เฉลียงข้างหน้า.


My response is off by a beat.

การตอบรับของผมติดขัดเพราะใจเต้น.


"... What are you saying? Nothing's going on between me and her."

"....ธะ..เธอพูดอะไร ? ระหว่างผมกับยูกิ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะหน่อย. "


"Liar. I can see that you've been paying attention to Yuki ever since Christmas Eve. Every time I look at you, you've been looking at Yuki."

"โกหก. ฉันเห็นนะว่านายสนใจยูกิมากขึ้น ตั้งแต่คืนก่อนคริสมาต. ทุกครั้งที่ฉันมองนาย, นายกำลังมองที่ยูกิ. "


Haruhi still stares ahead.

ฮารุฮิยังคงจ้องไปข้างหน้า.


"It's not because you hit your head or something? Or is it that you're plotting something for Yuki?"

"ไม่ใช่ว่าหัวนายโดนอะไรตีเข้านะ ? หรือนายวางแผนอะไรเกี่ยวกับยูกิ ? "


I don't feel that I have been staring at Nagato excessively. The ratio compared to looking at Asahina-san should be at best 6:4... now's not the time to say that!

ผมไม่ได้รู้สึกว่าผมจ้องที่นากาโตะมากเกินไปเลย. อัตราส่วนเทียบกับที่มองที่อาซาฮินะ อย่างดีที่สุดก็น่าจะเป็น 6:4... ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาพูดเรื่องนั้นนะ !


"As if..."

"แล้วถ้า.."


Cat got my tongue. Ever since the event of disappearance, just as said by Haruhi, I have paid a bit more care to Nagato. I do mind this somewhat, which is why I would verbally deny it. Although I have not anticipated that Haruhi would have noticed it, so I never did come up with a script to use. That, and it’s not as if I can tell her the truth.

โดนแมวจับลิ้นผมไว้. ตั้งแต่เหตุการณ์หายตัวไปของฮารุฮิ, เหมือนที่ฮารุฮิพูดแหละ, ผมเริ่มสนใจนากาโตะมากขึ้นนิดหน่อย. ผมมีความมุ่งหมายอยู่บางส่วน, ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงพูดปฏิเสธมัน. แต่ผมไม่เคยคาดล่วงหน้าว่าฮารุฮิจะสังเกตุมันออก, ดังนั้นผมจึงไม่เคยเตรียมบทที่จะใช้ตอนนี้ไว้. นั้นก็แน่นอน, ผมไม่สามารถบอกความจริงให้เธอรู้ได้.


"Say it!"

"พูดมาสิ ! "


Haruhi pronounces each word clearly.

ฮารุฮิเปล่งเสียงแต่ละคำอย่างชัดเจน.


"Yuki has changed somewhat. Although she looks the same as ever, I just know. Something has happened between you and Yuki right?"

"ยูกิได้เปลี่ยนไปบางส่วน. แม้ว่าเธอจะดูเหมือนเมื่อก่อนก็ตาม, ฉันเพิ่งรู้. มีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างนายกับยูกิใช่ไหม ? "


Just in the space of two to three sentences, we went from 'ill intent' to 'set in stone'. If we let her keep going at this rate, by the time we get back to Koizumi and the gang, it will have become 'for real' between Nagato and I. It is true that something did happen between us, so it is hard to outright deny this, to think about it all of a sudden.

แค่ช่องว่างสองถึงสามประโยค, (=คิยอนไม่ตอบ) พวกเราเปลี่ยนจาก 'เจตนาร้าย' เป็น 'เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว'. ถ้าพวกเราปล่อยให้เธอยังกดดันต่อไปเรื่อยๆ, ตอนพวกเรากลับไปหาโคอิซึมิและผองเพื่อน, มันจะกลายเป็น 'เรื่องจริง' ระหว่างนากาโตะกับผม. มันก็จริงแหละ ที่บางอย่างเกิดขึ้นระหว่างผมกับนากาโตะ, ดังนั้นมันถึงยากที่จะปฏิเสธเรื่องนี้ทั้งหมด, ต้องมาคิดเรื่องนี้ แบบทันทีทันใดอย่างนี้.


"Eh... um... well..."

"เอ่อ...อืม...อ่า..."


"Don't try to weasel your way out! You lowlife scum!"

"ไม่ต้องพยายามเลี่ยงเลย ! นายคนชั้นต่ำ ! "


"No! We didn't do anything shady! It's just that, just... actually..."

"ไม่นะ ! พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลวนะ ! มันแค่, แค่...ที่จริง..."


Haruhi's expression looks more and more like a hawk’s eye aiming at a target.

การแสดงออกทางสีหน้าของฮารุฮิ ยิ่งดู ยิ่งเหมือนสายตาเหยี่ยว จ้องที่เหยื่อ.


"Actually what?"

"ที่จริงเป็นยังไง ? "


I manage to squeeze my words out with great difficulty with Haruhi's provocative glares fixed on me.

ผมจัดการเค้นเอาคำพูดของผมออกมาจนได้ อย่างยากลำบากเพราะสายตาโมโหของฮารุฮิขมึงค้างอยู่ที่ผม.


"Nagato has had some troubles. Yea, that's it. She came to me to talk about it."

"นากาโตะเจอกับปัญหาบางอย่าง. ใช่, แบบนั้นล่ะ. เธอเลยมาหาผม เพื่อคุยเรื่องนั้น. "


To think at the same moment that you speak is quite a chore. It gets harder if you have to make up lies on the spot.

ต้องคิดไปในเวลาที่พูดไปด้วยนี่เป็นงานที่ลำบากทีเดียว. มันยิ่งยากหนักเข้าไปอีกเมื่อคุณต้องกุเรื่องในเวลาเดียวกัน.


"Actually, her problems aren't over yet. How should I put it... it's like... basically this is up to Nagato to resolve. I can only listen, and how to do it is also something that Nagato has to decide. Nagato has not told me what she will do, so of course I am worried, and maybe that's why I would look at her occasionally."

"ที่จริงแล้ว, ปัญหาของเธอยังไม่จบหรอก. ผมจะว่าถึงมันยังไงดีล่ะ...มันเหมือน... ว่าง่ายๆ นี่มันขึ้นกับนากาโตะแหละที่จะแก้ไขมัน. ผมทำได้แค่ฟัง, ส่วนจะทำยังไงกับมันเนี่ย เป็นเรื่องที่นากาโตะต้องตัดสินใจเอง. นากาโตะยังไม่บอกผมเลยว่าเธอจะทำยังไง, ดังนั้น แน่นอนเลยว่า ผมต้องเป็นห่วง, และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ผมมองที่เธอบ่อยๆ. "


"What's Yuki have to worry about? Why would she go to you? Talking to me is alright too!"

"เรื่องอะไรที่ยูกิต้องเป็นห่วง ? ทำไมเธอถึงไปหานายล่ะ ? คุยกับฉันก็ได้เหมือนกันนี่ ! "


She still sounds skeptical.

เธอยังคงมีน้ำเสียงสงสัยอยู่.


"I do not think that Yuki would find you to be more reliable than myself or Koizumi."

"ฉันไม่คิดว่ายูกิจะคิดว่านายน่าเชื่อถือว่าฉันหรือโคอิซึมิหรอก. "


"Basically anyone other than you is fine for Nagato to talk to."

"ที่จริงแล้วใครสักคนนอกจากนายก็ได้ทั้งนั้นแหละ ที่นากาโตะจะคุยด้วยน่ะ. "


My free hand caught Haruhi whose eyebrow was way up high, and my brain finally resumed its free thinking.

มือผมข้างที่ว่างอยู่จับฮารุฮิ ผู้ซึ่งคิ้วโก่งขึ้นสูงมาก, และที่สุด สมองผมก็กลับมาทำงาน คิดอย่างอิสระต่อได้.


"It's really like that. Do you know why Nagato has to live alone?"

"มันก็เป็นแบบนั้นจริงแหละ. เธอรู้ไหมว่าทำไมนากาโตะถึงต้องอยู่คนเดียว ? "


"Family reasons? I don't like poking my nose into private matters, so I don't know for sure."

"เหตุผลทางครอบครัวมั้ว ? ฉันไม่ชอบสอดรู้เรื่องส่วนตัวคนอื่นหรอก, ดังนั้นฉันเลยไม่รู้. "


"There's been changes to her family situation, depending on the outcome, Nagato might have to end her days living alone, renting her apartment."

"มันมีเรื่องเปลี่ยนแปลงกับสถานการณ์ของครอบครัวเธอน่ะสิ, ขึ้นอยู่กับรายจ่าย, นากาโตะอาจต้องจบชีวิตการอยู่คนเดียวของเธอ, และการเช่าอพาร์ทเม้นต์ของเธอ. "


"Just what's going on?"

"มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ? "


"To put it simply, she might have to move. Leave that luxury condo and move to some place faraway... maybe to a relative's place. Of course, that would have an impact on schooling, being that she will need to be transferred. She might head to another school by next spring when we head off to our sophomore year...

"พูดให้ง่ายๆนะ, เธอต้องย้ายน่ะ. ออกจากคอนโดหรูหรานั่นและย้ายไปที่ไหนสักแห่งที่ไกลหน่อย...อาจจะเป็นที่บ้านญาติ. แน่นอน, นั้นจะมีผลต่อเรื่องโรงเรียนด้วย, แบบนั้นเธอจะจำเป็นต้องย้ายโรงเรียน. เธอต้องไปอยู่โรงเรียนอื่นตอนฤดูใบไม้ผลิหน้าเมื่อพวกเราขึ้นปีสอง (ม 5)...


"Really?"

"จริงเหรอ ? "


Haruhi's eyebrows have lowered, so just a little bit more would do.

คิ้วฮารุฮิเริ่มตกลงแล้ว, งั้นอีกนิดคงเรียบร้อย.


"Really. But no matter what her parents have said, she doesn't want to transfer out. She wants to stay at North High until graduation."

"จริงสิ. แต่ไม่ว่าญาติๆ ของเธอจะพูดอะไร, เธอก็ไม่ได้อยากจะย้ายออกไป. เธอต้องการจะอยู่ที่โรงเรียน ม ปลายเหนือ จนกว่าจะเรียนจบ. "


"So she's worried over this..."

"งั้น เธอห่วงเรื่องนี้เองเหรอ..."


Haruhi lowered her head for some time, but she faces me with anger when she lifts it up:

ฮารุฮิก้มหน้าลงไปครู่หนึ่ง, แต่เธอมองหน้าผมด้วยความโกรธ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา :


"That's all the more reason to tell me about it! Yuki's an important brigade member, I wouldn't allow her to leave on her own!"

"นั่นยิ่งเป็นเหตุผลที่ต้องบอกฉันเรื่องนี้ ! ยูกิเป็นสมาชิกคนสำคัญของกลุ่ม, ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปคนเดียวหรอก ! "


I am satisfied the moment I hear her say that.

ผมพอใจเมื่อผมได้ยินเธอพูดแบบนี้.


"Talk to you… You would just blow this thing out of proportion. You would probably run off to her relative's home and protest to them about Nagato transferring out."

"ขอบคุณนะ... เธอเพิ่งจะขจัดเรื่องนี้ออกไปได้. เธออาจจะออกไปที่บ้านญาติของนากาโตะและประท้วงพวกเขา เกี่ยวกับเรื่องย้ายออกของนากาโตะก็ได้. "


"That's true."

"ใช่แล้ว. "


"Nagato has had her mind made up about solving this on her own. Although she might be a bit puzzled, her heart lies with that clubroom. To keep dwelling on it is quite an emotional burden, so she decided to talk about it. I was hospitalized at the time, so she told me when she visited alone. It's just that there was nobody but me over there."

"นากาโตะคิดจะแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง. แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่เข้าใจยากอยู่บ้าง, แต่ใจเธอก็อยู่กับห้องชมรม. เมื่อต้องกังวลเกี่ยวกับปัญหานี้ทำให้เป็นภาระทางอารมณ์, ดังนั้นเธอเลยตัดสินใจพูดเกี่ยวกับมัน. ผมเข้าโรงพยาบาลอยู่ตอนนั้นพอดี, ดังนั้นเธอเลยบอกผมเมื่อเธอมาเยี่ยมคนเดียว. มันแค่เพราะไม่มีใครเลยตอนนั้น แต่มีผมอยู่พอดี. "


"So that's it..."

"อา มันเป็นแบบนี้เอง..."


Haruhi sighed lightly.

ฮารุฮิยอมรับเบาๆ.


"So that Yuki worries about such things...? She looks to be happy lately so I can't tell. Before vacation, I saw peons of the Denkensha giving her a full ninety degree bow. She didn't seem to mind it..."

"งั้นก็แปลว่ายูกิมีเรื่องต้องกังวลอยู่...? ช่วงหลังดูเธอออกจะมีความสุขอยู่ ฉันเลยดูไม่ออก. ก่อนวันหยุดปิดเทอม, ฉันเห็นเหล่าเบ๊จากชมรมศึกษาคอมพิวเตอร์ โค้งคำนับเธอแบบก้มไปเก้าสิบองศาเลยนะ. เธอไม่มีทีท่าจะรังเกียจเลย... "


I try as hard as I might to picture how Nagato not minding that would look like, but I simply cannot, so I shook it off. Just then Haruhi suddenly lifts her head and says:

ผมพยายามอย่างหนักคิดภาพนากาโตะตอนไม่รังเกียจพวกนั้น จะดูเป็นยังไง, แต่ผมก็คิดไม่ออก, ผมเลยเขย่าความคิดทิ้งไป. ตอนนั้นเองฮารุฮิ จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นและพูด :


"But, hmm, never mind. That does sound like what Yuki would do."

"แต่, อืมม, ช่างมันเถอะ. แบบนี้ก็ดูเหมือนสิ่งที่ยูกิจะทำดี. "


Looks like she bought it. I let out the air in me. Just what part of this little serenade sounds like something that Nagato would do? Even I find it unbelievable. I should wrap this up given that Haruhi seems to have concluded that Nagato is that kind of a girl.

ดูเหมือนเธอจะเชื่อมันแล้ว. ผมผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก. ว่าแต่ส่วนไหนของการแสดงดนตรีเล็กๆ นี่ เหรอที่ดูเหมือนสิ่งที่ยูกิจะทำ ? แม้แต่ผมยังรู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่อเลย. ผมควรจะสรุปว่าเรื่องที่ผมแต่งนี้ มีผลให้ ฮารุฮิ ดูเหมือนจะเหมาว่านากาโตะเป็นผู้หญิงแบบนั้นไปซะแล้ว.


"Don't leak this out to other people, and most definitely not to Nagato. Don't worry, she'll be sitting still in the clubroom and reading her books come next year."

"อย่าให้เรื่องนี้รั่วไปสู่คนอื่นนะ, โดยเฉพาะนากาโตะ. ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก, เธอจะนั่งนิ่งๆ อยู่ในห้องชมรมและอ่านหนังสือของเธอไปนั้นแหละ ในปีหน้าน่ะ. "


"Of course, or I wouldn't leave it at that!"

"แน่นอน, ฉันจะไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นแน่ ! " (=เรื่องรั่ว)


"But..."

"แต่..."


I, whose wrist was burning from Haruhi's steel grip, gave out supplemental explanation.

ผม, คนที่ข้อมือชักเจ็บเพราะการกำอย่างแรงของฮารุฮิ, อธิบายเพิ่มเติมอีก.


"In case, just in case, Nagato still has to transfer, or taken away by force, you can make as much a ruckus as you like, and I will stick with you all the way."

"ในกรณี, สมมตินะ, นากาโตะยังคงต้องย้าย, หรือโดนบังคับเอาตัวไป, เธอสามารถเอะอะโวยวายขนาดไหนก็ได้ ตามที่เธอต้องการเลยนะ, และผมจะช่วยหนุนเธอเต็มที่เลย. "


Haruhi stared at me dully after her eyes blinked twice. Following this with a wide open smile and says:

ฮารุฮิจ้องที่ผมทื่อๆ หลังจากกระพริบตาสองที. จากนั้นจึงยิ้มปากกว้างและพูด :


"Of course!"

"แน่นอน ! "


By the time that we returned to the main hall on the first floor, the three that were left behind had taken their jackets off, and greet us with varying looks.

ตอนที่พวกเรากลับไปที่ห้องโถงหลักบนชั้นหน่ง, สามคนที่พวกเราทิ้งไว้ได้ถอดเสื้อแจ๊คแก็ตของพวกเขาออกหมดแล้ว, และทักทายพวกเราด้วยรูปแบบแตกต่างกัน.


For some reason, Asahina-san still looks as if she is almost in tears.

ด้วยเหตุผลบางอย่าง, อาซาฮินะยังทำท่าทางดูเหมือนว่า เธอใกล้จะร้องไห้แล้ว.


"Kyon-kun, Suzumiya-san... you are back, finally..."

"คิยอน, สุซึมิยะ... ที่สุด,พวกเธอก็กลับมา..."


"Why are you crying, Mikuru-chan. Didn't I say that we'll be back in no time?"

"เธอจะต้องร้องไห้ทำไม, มิคุรุ. ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแป๊ปเดียวก็กลับมาแล้ว ? "


Haruhi happily comforts Asahina-san, and touches her fine hair, while Koizumi gives a most distracting expression. Just what is that look trying to say? Making a pass with that kind of stare is useless, it just won't reach my heart try as you might.

ฮารุฮิมีความสุขที่ได้ปลอบอาซาฮินะ, และลูบผมบอบบางของเธอ, ขณะที่โคอิซึมิแสดงอาการกวนใจผมที่สุด. ทำท่าทางแบบนั้นน่ะ จะบอกอะไรเหรอ ? ส่งความรู้สึกมาด้วยการจ้องแบบนั้น ไม่มีประโยชน์หรอก, มันไม่เข้ามาสู่ใจผม เหมือนอย่างที่นายคิดไปได้หรอก.


The lone Nagato just stands there, looking directly at Haruhi with those dark pupils. She looks even more inanimate than usual. Even for an alien made organic life form, having going around in all that snow like a snow blower might be too taxing. I explain it this way so that I can comprehend myself. Nagato is not a perfect individual. I thoroughly understood by this point.

นากาโตะผู้โดดเดี่ยว ยังคงยืนอยู่นี่, กำลังมองตรงไปที่ฮารุฮิด้วยลูกตาดำทั้งสองข้าง. เธอดูเซื่อมซึมกว่าปกติ. แม้แต่สำหรับรูปแบบสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์ต่างดาวสร้างขึ้น, ต้องเดินวนเวียนท่ามกลางหิมะเหมือนเป็น เครื่องเป่าหิมะ (เครื่องกำจัดหิมะจากพื้นที่ ๆ ไม่ต้องการหิมะ) เป็นอะไรที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก. ผมอธิบายมันแบบนี้เพื่อให้ผมสามารถทำความเข้าใจกับตัวผมเอง. นากาโตะไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบทุกอย่าง. ผมเข้าใจทะลุปุโปร่งในตอนนี้.


"There is something that I need to tell you..."

"มีบางอย่างที่ผมจำเป็นต้องบอกคุณ..."


Koizumi approaches nonchalantly to my ear.

โคอิซึมิเข้าใกล้หูผมอย่างเมินเฉย.


"But you must keep this from Suzumiya-san."

"แต่คุณต้องปิดเรื่องนี้ไม่ให้สุซึมิยะรู้. "


Since he puts it this way, I better hear this out.

เมื่อเขาบอกแบบนี้, ผมยิ่งอยากฟังเรื่องนี้.


"How long do you think that you and Suzumiya-san have been gone for?"

"คุณคิดว่าเมื่อกี้ คุณกับสุซึมิยะ ได้ไปนานเท่าไร ? "


"Should be no more than thirty minutes."

"ก็ไม่น่าจะเกินสามสิบนาทีนี่. "


Although I have heard Haruhi rambling on about rubbish and having to lie to her, but I feel as if that we only that long.

แม้ว่าผมต้องฟังฮารุฮิบ่นเรื่อยเปื่อยในเรื่องไม่เข้าเรื่อง และจำเป็นต้องโกหกเธอ, แต่ผมก็รู้สึกว่ามันไม่นานนัก.


"I knew that you would say that."

"ผมกะแล้วว่าคุณจะตอบแบบนี้. "


Koizumi sounds puzzled yet somewhat satisfied.

โคอิซึมิพูดเป็นปริศนา เหมือนจะพอใจอะไรบางอย่าง.


"To us who have stayed behind, three hours have passed since you and Suzumiya-san have set out exploring to the point that you come back."

"สำหรับพวกเราที่เหลืออยู่, ตั้งแต่คุณและสุซึมิยะได้เริ่มออกไปค้นหา จนถึงเมื่อพวกคุณกลับมา เวลาผ่านไปรวมสามชั่วโมง. "


Nagato was the timekeeper, said Koizumi.

นากาโตะเป็นคนจับเวลา, โคอิซึมิพูด.


"That is because you have taken too long."

"นั่นเป็นเพราะพวกคุณไปกันนานมาก. "


The guy brushes some of his dried fringe aside, and goes on with a smile:

หมอนี่เสยผมแห้งๆ ที่ปรกหน้าผาก (fringe : the front part of the hair that hangs down above the eyes.) และพูดต่อพร้อมรอยยิ้ม :


"That is why I have decided to carry out an experiment, so I asked Nagato-san to head off to a corner where we cannot see her, and asked her to time herself for ten minutes before she returns."

"นั่นเป็นเพราะผมตัดสินใจดำเนินการทดสอบดู, ผมเลยขอให้นากาโตะเดินไปที่มุม ที่พวกเราไม่สามารถเห็นเธอ, แล้วขอให้เธออยู่ตรงนั้นสิบนาที ก่อนที่จะกลับมา. "


Nagato did so with no objection. She headed off to the passageway off to the side of the hall, and disappeared at the corner –

นากาโตะทำตามโดยไม่ปฏิเสธ. เธอมุ่งหน้าไปที่ทางผ่านข้างห้องโถง, และหายไปที่มุม -


"However, before I had even counted up to two hundred, Nagato-san had returned. I cannot help but wonder, since I feel as if that she had only been gone for about three minutes, but Nagato-san did in fact clock herself at ten minutes."

"อย่างไรก็ตาม, ก่อนที่ผมจะนับถึงสองพัน, นากาโตะก็กลับมาแล้ว. ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากแปลกใจ, เพราะผมรู้สึกว่าเธอเพิ่งไปประมาณแค่สามนาที, แต่นากาโตะจับเวลาของตัวเธอเองได้สิบนาที. "


Nagato can't possibly have been mistaken. Could it be that you either fell asleep, or rounded off incorrectly?

นากาโตะน่ะไม่มีทางทำผิดพลาดได้หรอก. เป็นไปได้ไหมว่านายแอบหลับ, หรือปัดเลขผิด ?


"Asahina-san was counting quietly with me, and got around the same result."

"อาซาฮินะก็นับเงียบๆ ไปพร้อมกับผมด้วย, และได้ผลใกล้เคียงกัน. "


Is that so... I still feel that Nagato's figures would be more precise.

ถึงแบบนั้น...ผมยังรู้สึกว่าตัวเลขของนากาโตะน่าจะแม่นยำกว่า.


"Not even I doubt the precision of Nagato-san. She cannot make an error with simple counting."

"ผมไม่เคยสงสัยความแม่นยำของนากาโตะนะ.เธอต้องไม่ทำพลาดกับแค่การนับง่ายๆ หรอก. "


What then? The world is like that.

แล้วไง ? โลกก็เป็นแบบนี้แหละ.


"I suspect that the flow of time within this mansion vary depending on the location... or that, the perceptual time of each of us and the general time have a discrepancy. I cannot say which is more correct... it could be that both are valid."

"ผมสงสัยว่าการไหลของเวลาภายในคฤหาสถ์นี้แตกต่างกันไปตามตำแหน่ง...หรือไม่, การรับรู้เวลาของพวกเราแต่ละคน และเวลาจริงๆ จะแตกต่างกันทั้งๆ ที่ควรจะเหมือนกัน. ผมไม่สามารถบอกได้ว่าอย่างไหน ตรงกับสถานการณ์กว่ากัน... มันอาจจะเป็นไปได้ว่า ทั้งสองอย่างถูกต้องทั้งคู่. "


Koizumi looks at Haruhi who is comforting Asahina-san happily with a brash manner, and at me.

โคอิซึมิมองที่ฮารุฮิซึ่งกำลังปลอบอาซาฮินะอย่างมีความสุข ด้วยวิธีการก๋ากั๋น, และที่ผม.


"It would be best to move as a group, for I fear this chronological quarrel might worsen. It is rather a relief if that is the scope of the matter, for there are means to compensate if time disruption applies only within this building. However, what if this chronological quarrel had occurred before we were lured into here? What do you have to say about that storm which came without warning, and the trip without ever reaching the destination that followed? What if we were pulled into another space-time then..."

"มันจะดีที่สุดถ้าจะไปไหนมาไหนกันเป็นกลุ่ม, เพราะผมกลัวว่า ความไม่ลงรอยกันของลำดับเวลา จะแย่ไปกว่านี้.. มันคงจะโล่งใจได้นิดหน่อยถ้าขอบเขตของเหตุการณ์นี้, ซึ่งหมายถึง การแก้ไข ถ้า การแตกแยกของเวลา เกิดกับแค่ภายในคฤหาสถ์นี้เท่านั้น. อย่างไรก็ตาม, ถ้าเกิด ความไม่ลงรอยกันของลำดับเวลา ได้เกิดตั้งแต่ก่อนที่พวกเราจะถูกล่อเข้ามาในนี้ล่ะ ? คุณจะอธิบายยังไงเกี่ยวกับพายุที่อยู่ๆ ก็เกิดขึ้น อย่างไม่มีสาเหตุ, และ การเดินทางที่ไม่มีทางเจอจุดหมาย ที่เกิดต่อจากนั้น ? และถ้าพวกเราโดนดึงเข้าสู่มิติเวลาอื่นต่อจากนั้นล่ะ..."


I look at Asahina-san whose hair has been disheveled by Haruhi, and at Nagato. Her hairstyle, which was blown out of shape, is now dried and has returned to normal, even her complexion has returned to a white warmer than the white snow.

ผมมองที่อาซาฮินะซึ่งผมของเธอโดนฮารุฮิทำให้กระเซิง, และที่นากาโตะ. ทรงผมของเธอ, ซึ่งตะกี้โดนเป่าจนไม่เหลือทรง, ตอนนี้แห้งและกลับสู่ปกติแล้ว, แม้แต่ผิวของเธอก็กลับสู่สีขาวอบอุ่น มากกว่าจะเป็นสีขาวหิมะ.


I start to whisper to Koizumi.

ผมเริ่มกระซิบกับโคอิซึมิ.


"And then, you and Nagato and Asahina-san must have had a group meeting? Any results?"

"แล้วจากนั้น, นาย นากาโตะ และอาซาฮินะ ต้องมีการประชุมกลุ่มกันแน่ ? สรุปว่าไง ? "


"Asahina-san had nothing to offer."

"อาซาฮินะไม่มีความเห็น. "


It is self-evident looking at her crying like that. The focus is now on that other person.

มันเป็นข้อพิสูจน์อยู่ในตัวเองแล้วล่ะ ก็ดูเธอกำลังร้องไห้อยู่แบบนี้สิ. จุดสนใจผมน่ะ อยู่ที่คนอื่นเฟ้ย.


Koizumi further lowers his voice.

โคอิซึมิเบาเสียงของเขาลงไปอีก.


"She said absolutely nothing. She went off without a word also when I asked of her help earlier, and remained silent when she returned. When I asked her if she really did measure for ten minutes, she responded only with a nod. Otherwise she has revealed no other opinion."

"เธอไม่ได้พูดอะไรเลย. เธอเดินออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไรเลย ตอนที่ผมขอให้เธอช่วยก่อนนั้น, และยังคงเงียบในตอนที่เธอเดินกลับมา. เมื่อผมถามเธอ ว่าเธอจับเวลาได้สิบนาทีจริงหรือ, เธอตอบรับโดยแค่พยักหน้า. นอกจากนั้นแล้วเธอไม่ได้แสดงความเห็นอื่นเลย. "


Nagato continues to stare still at the red carpet. Her poker face is the same today as it was yesterday. Although I feel as if she is somehow dumbfounded... am I just thinking too much? Just as I am about to show some sign of concern toward Nagato –

นากาโตะจ้องที่พรมสีแดงต่อ. หน้าเฉยเมินของเธอในวันนี้ก็เหมือนกับเมื่อวาน. แม้ว่าผมรู้สึกเหมือนว่าเธอจะรู้สึกแปลกใจอะไรบางอย่าง... หรือผมจะคิดมากไป ? ขณะที่ผมกำลังจะแสดงอาการกังวลบางอย่างต่อนากาโตะ -


"Kyon, what the hell are you doing? Hurry up and report to everyone!"

"คิยอน, นายทำบ้าอะไรอยู่ ? มานี่และรายงานเรื่องให้ทุกคนรู้ ! "


Haruhi, with piercing glare, talks about the result of the expedition:

ฮารุฮิ, จ้องอย่างแหลมคม, พูดเกี่ยวกับผลของการเดินทาง :


"We came back after going around once, and it's all bedrooms from second floor and up. We thought that there'd be telephones..."

"พวกเรากลับมาหลังจากไปได้รอบหนึ่ง, และมันเป็นห้องนอนไปทุกห้องเลย ตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไป. พวกเราคิดว่ามันน่าจะมีโทรศัพท์..."


"Yes, but we found none." I added. "In addition there is no television nor is there radio. We also didn't see any telephone jacks or wireless equipment."

"ใช่, แต่พวกเราไม่เจอเลย. " ผมเสริม. "นอกจากนี้ ก็ไม่มีโทรศัพท์ หรือวิทยุ. พวกเรายังไม่เห็นช่องเสียบสายโทรศัพท์สักช่องหรืออุปกรณ์ไร้สายอะไรก็ไม่มี. "


"I see."

"เป็นแบบนี้เอง..."


Koizumi touches his chin with his fingertip.

โคอิซึมิจับคางด้วยปลายนิ้ว.


"In other words, there is no channel to contact or to obtain information from the outside world."

"หรือจะพูดอีกแบบ, ก็คือไม่มีช่องทางติดต่อหรือรับข่าวสารจากโลกภายนอกเลย. "


"At least for floor two and up."

"อย่างน้อยก็ตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไป. "


There is not a shred of anxiety in Haruhi's smile:

ไม่มีความวิตกกังวลแม้แต่น้อยในรอยยิ้มของฮารุฮิ :


"It's fine if there's something on the first floor, although is there any? This house is so big, there might be a room used specially for communication somewhere."

"มันคงเยี่ยม ถ้ามีสักอย่างอยู่ในชั้นแรก, มีไหมหนอ ? บ้านนี้ออกจะใหญ่, ต้องมีห้องที่ใช้เป็นพิเศษสำหรับติดต่อสื่อสารอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่. "


Let us then set out to find it – Haruhi uses a hand signal instead of a flag sign, and pulls the concerned Asahina-san to her side.

ให้พวกเราแยกย้ายไปหามัน - ฮารุฮิใช้สัญญาณมือ แทนสัญญาณธง, และดึงเอาอาซาฮินะที่กำลังกังวล ไปอยู่ข้างๆ กายเธอ.


I followed suit after Koizumi and Nagato, and walked out. We started resting in the dining room soon after. In a space furnished with antique style exists a luxurious, glittering, shining golden candelabra that sits atop a dining table with a white cloth cover over it. Which are also seen in three-star hotel restaurants that I have never graced before so I know very little of. Just look upward and there is another chandelier hanging from the ceiling, watching over the members of the SOS Brigade coldly.

ผมตามหลังโคอิซึมิและนากาโตะ, และเดินออกไป. หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราเริ่มต้นพักผ่อนในห้องทานอาหาร. ในห้องประดับด้วย สไตล์ศิลปสมัยโบราณที่ยังหลงเหลืออยู่ แท่นปักเทียน สีทองส่องแสงแวววาว ที่หรูหรา, พร่างพราย วางอยู่บนยอดโต๊ะอาหาร,ซึ่งปูผ้าสีขาวคลุมไว้. ซึ่งจะเห็นได้ในภัตตาคารของโรงแรมสามดาวซึ่งผมไม่เคยไปมาก่อน ดังนั้นผมเลยรู้เรื่องแนวนี้ไม่มากนัก. เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปก็จะเห็นโคมระย้าอีกอันห้อยแขวนจากเพดาน, เฝ้าดูเหล่าสมาชิกกลุ่ม SOS อย่างเฉยเมย.



"There really is no one else."

"ไม่มีคนอื่นสักคนจริงๆ. "


Haruhi lifts a steaming teacup to her lips.

ฮารุฮิยกถ้วยชาที่มีควันลอยขึ้น ไปที่ริมฝีปากเธอ.


"Where did everybody go? Lighting and heating are still turned on. Talk about a waste of electricity. There's no communication room. Why is that?"

"ทุกคนไปที่ไหนกันหมดนะ ? ทั้งไฟและเครื่องทำความอุ่นก็ยังเปิดอยู่แท้ๆ. เปลืองไฟจริง. และยังไม่มีห้องติดต่อสื่อสารด้วย. ทำไมเป็นแบบนี้เนี่ย ? "


The hot milk tea that Haruhi sips was taken promptly from the kitchen, which is of the same class as the ones in high-class restaurants along with the teacups and water bottles. While waiting for the water to boil, Asahina-san and Haruhi dug around and found glittering kitchen wares in a storage drawer that looks to be washed and dried. The extra large refrigerator houses quite a stock of food, making it hard to imagine that this is an abandoned house. It feels as if the moment we arrived, the inhabitants of the place just packed up and left. No, even that hypothesis has holes in it. For if that is true, than there should still be some sign of life in here.

ชานมร้อนๆ ที่ฮารุฮิจิบอยู่ เอามาจากห้องครัว, ซึ่งเป็นระดับเดียวกับในภัตตาคารอย่างหรู พร้อมกับถ้วยชาและขวดน้ำ. ขณะที่กำลังรอให้น้ำเดือด, อาซาฮินะและฮารุฮิ ค้นหาไปทั่ว และเจออุปกรณ์ครัวพร่างพรางในลิ้นชักเก็บของซึ่งดูเหมือนจะถูกล้างไว้และแห้งสะอาด. ตู้เย็นขนาดจัมโบ้เต็มไปด้วยอาหารสำรองไว้มากทีเดียว, ทำให้มันจินตนาการยาก ว่า นี่เป็นบ้านที่โดนทิ้งไว้จริงๆ. มันเหมือนว่า ตอนที่พวกเรามาถึงปุ๊ป, ผู้อาศัยอยู่ในที่นี่ก็เก็บของและออกไป. ไม่, สมมติฐานนั้น มีช่องโหว่. เพราะถ้านั้นเป็นความจริง, มันต้องยังมีสัญญาณของการใช้ชีวิตอยู่ในที่นี่บ้างสิ.


"It almost mirrors the Mary Celeste."

"มันเกือบจะเหมือนเงาของ Mary Celeste. " (เรือผี ที่ถูกทอดทิ้ง สร้างปี 1861 ตอนแรกสร้างมาเต็มไปด้วยโชคร้าย การผจญภัยเลวร้าย เปลี่ยนเจ้าของเป็นว่าเล่น จนจมลงในที่สุด ซากเรือถูกค้นพบ ปี 2001)



Haruhi wanted to lighten the mood, but no avail.

ฮารุฮิอยากจะให้อารมณ์พวกเราดีขึ้น, แต่ไม่มีประโยชน์.


The exploration of the first floor was carried out with all five of us. Walking in file, we opened up any door that we come across, and each time we found something we could use. There was the laundry room with a massive washing machine, an enormous bath the size of a bath house, and even a gaming room complete with billiard table, ping-pong table and an automatic Mah-jong table...

การสำรวจชั้นแรก ถูกดำเนินการโดยพวกเราทั้งห้าคน. เดินกันเป็นแถว, พวกเราเปิดแต่ละประตูที่พวกเราเดินผ่าน, และแต่ละครั้ง พวกเราจะเจอบางอย่างที่พวกเราสามารถใช้ได้. มีห้องซักรีด พร้อมด้วยเครื่องซักผ้าขนาดใหญ่, อ่างอาบน้ำขนาดมหึมา พอกับโรงอาบน้ำ, และแม้แต่ห้องเล่นเกมที่ประกอบด้วย โต๊ะบิลเลียด, โต๊ะปิงปอง และ โต๊ะ ไพ่มาจอง อัตโนมัติ ...


I only wish that the rooms over this corridor are not newly made space.

ผมหวังเพียงแต่ว่าห้องทุกห้อง ตลอดเฉลียงนี้ ไม่เป็นมิติที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่สดๆ ก็พอ.


"There is another possibility..."

"นั่นก็มีทางเป็นไปได้..."


Koizumi puts the teacup on the saucer, and plays with the glimmering candelabra. I thought he wanted to claim it as his own, but after giving it a good appraisal, he placed it back where it was.

โคอิซึมิวางถ้วยชาลงบนจานรอง, และเล่นกับ แท่นปักเทียน ที่ส่องแสงระยิบๆ. ผมคิดว่าเขาต้องการจะเอามันเป็นสมบัติของเขา, แต่หลังจากตีราคามันอยู่สักพัก, เขาก็วางมันคืนที่เดิม.


"The inhabitants of the mansion went off on a trip before the storm started, but cannot return under this inhospitable weather."

"ผู้ที่อาศัยคฤหาสถ์นี้ ออกไปเที่ยวก่อนที่พายุจะเริ่ม, แต่ไม่สามารถกลับมาได้ ภายใต้อากาศที่ไม่เอื้ออำนวย. "


He shows a light smile, looks to be for the sake of Haruhi.

เขายิ้มบางๆ, เหมือนจะเห็นแก่ฮารุฮิ.


"If so, then they will return when the storm dies down. Hopefully they will put themselves into our shoes, and forgive us for rudely intruding upon their property."

"ถ้าเป็นแบบนั้น, พวกเราคงจะกลับมาเมื่อพายุสงบ. หวังว่าพวกเขาจะเข้าใจพวกเรา, และยกโทษให้พวกเราที่ไม่สุภาพ บุกรุกทรัพย์สินส่วนตัวของพวกเขา. "


"They definitely will, since we really have no place to go. Ahh, could it be that this mansion was set up as an emergency shelter for skiers like us who have lost their way? That would explain why there is nobody inside."

"พวกเขาต้องเป็นแบบนั้นแน่, เพราะพวกเราไม่มีที่จะไปจริงๆ. อ่า, เป็นไปได้ไหมว่าคฤหาสถ์นี้ถูกสร้างขึ้นเป็นที่พักฉุกเฉินสำหรับนักสกีที่หลงทางแบบพวกเรา ? นี่จะอธิบายได้ว่าทำไมที่นี่ถึงไม่มีคนอยู่ข้างในเลย. "


"What kind of emergency shelter would have no telephone?"

"ที่พักฉุกเฉินแบบไหนกัน ที่ไม่มีโทรศัพท์ ? "


I sounded rather weary. We have accomplished so little after having all five of us heading door-to-door on this one floor. This building not only has no means of contacting or to obtain information from the outside world, nor is there even a clock.

ผมพูดอย่างระอาใจ. พวกเราบรรลุเป้าหมายแค่นิดเดียว หลังจากพวกเราทั้งห้า ไปตรวจสอบ ประตู-ต่อ-ประตู บนชั้นแรกนี่. สิ่งก่อสร้างนี้ไม่ต้องการจะติดต่อหรือรับข้อมูลข่าวสารจากโลกภายนอกเลย, ไม่มีแม้แต่นาฬิกา.


But before all of this, I think that this mansion has clearly violated the building and fire codes.

แต่ก่อนทุกอย่างที่ว่านี้, ผมคิดว่าคฤหาสถ์นี้ ฝ่าฝืนกฏสิ่งก่อสร้างและกฏป้องกันเพลิง... ที่ว่า :


"Who on earth would build such a large and unwieldy emergency shelter?"

"ใครบนโลกนี้จะสร้าง -สิ่งก่อสร้างใหญ่ขนาดนี้และเทอะทะ/ไม่คล่อง- เป็นที่พักฉุกเฉิน ? " ... อย่างชัดเจน


"Maybe some national or municipal organization? Operating on the tax money of the people? Looking at it this way makes me feel justified drinking this black tea. I am paying tax after all. Mikuru-chan, give me a hand."

"บางทีอาจจะเป็นองค์กรระดับชาติหรือองค์กรรัฐ ? ปฏิบัติงานโดยใช้เงินภาษีประชาชน ? คิดแบบนั้นแล้วทำให้ฉันรู้สึกถูกต้องที่กำลังดื่มชาดำนี่. ในที่สุดฉันก็จะจ่ายภาษีเหมือนกันแหละ. มิคุรุ, มาช่วยฉันหน่อย. "


"Eh? Ahh, okay."

"เอ๋ ? อ่า, ได้จ้ะ. "


Asahina-san is dragged into the kitchen moments after throwing us a worried look. This is unfair for Asahina-san, but Koizumi's time distortion theory upsets me, so having Haruhi out of sight cannot come at a better time.

อาซาฮินะโดนลากไปในห้องครัว ในตอนหลังจากมองที่เราด้วยสายตาเป็นกังวล. มันไม่ยุติธรรมกับอาซาฮินะเท่าไร, แต่ทฤษฎีการบิดเบือนเวลาของโคอิซึมิทำให้ผมกลุ้ม, ดังนั้น การที่ฮารุฮิ ลับสายตาไป ตอนนี้กำลังเหมาะ.


"Nagato," I say to the short-haired girl who is staring at the bottom of the chinaware off to the side.

"นากาโตะ, " ผมพูดกับสาวผมสั้นที่จ้องที่จุดต่ำสุดของเครื่องลายคราม ข้างๆ.


"Just what is with this mansion? Where exactly are we?"

"คฤหาสถ์นี้มีอะไรเหรอ ? พวกเราอยู่ที่ไหนแน่ ? "


"This space is providing significant stress to me."

"มิตินี้สร้างแรงกดดันอย่างมากใส่ฉัน. "


She tossed such a sentence at me.

เธอขว้างประโยคแบบนี้มาใส่ผม.


Don't get it. What does that mean? Couldn't you contact your maker or your patron, and ask for their help? This is an extraordinary situation. Is the occasional helping hand too much to give?

ก็ไม่เข้าใจ. นั่นหมายความว่าไง ? เธอช่วยติดต่อคนที่สร้างเธอหรือดูแลเธอ, และขอให้พวกเขาช่วยหน่อยได้ไหม ? นี่เป็นสถานการณ์ไม่ธรรมดา. หรือการยื่นมือเข้ามาช่วยเป็นครั้งคราว นี่มันมากเกินไป จนให้กันไม่ได้ ?


The face that finally turns my way still shows no sign of emotion.

ใบหน้า -ที่สามารถเปลี่ยนชีวิตผมได้- ยังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ.


"My connection to the Integrated Data Sentient Entity has been disrupted. Reason unknown."

"การเชื่อมต่อของฉันกับหน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด หยุดชะงักไป. ไม่ทราบสาเหตุ. "


I didn't understand it because she put it so lightly. After getting myself together, I ask yet again.

ผมไม่เข้าใจมัน เพราะเธออธิบายไม่กระจ่าง. หลังจากผมรวบรวมสติได้, ผมถามเธออีกครั้ง.


"... When did this happen?"

"...เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ? "


"From my own perspective time, as of six hours and thirteen minutes ago."

"จากมุมมองเวลาของฉัน, เป็น หกชั่วโมง สิบสามนาที ก่อน. "


It is hard to have that expressed in numerical terms with the sense of time lost. Just as I am pondering –

มันยากที่จะแสดงความรู้สึกถึง เวลาที่สูญไป ออกมาในรูปของตัวเลข. ขณะที่ผมกำลังครุ่นคิดอยู่ -


"Since the moment that we were plunged into the blizzard."

"ตั้งแต่ตอนที่พวกเราตกลงไปอยู่ในพายุหิมะ. "


The dark pupils are as still as before, but my heart is now brewing a torrent.

ลูกตาดำๆ ยังอยู่นิ่งเหมือนก่อน, แต่หัวใจผม เหมือนโดนชงอยู่ในกระแสน้ำเชี่ยว.


"Why did you not say anything at the time?"

"ทำไมเธอไม่พูดอะไรตั้งแต่ตอนนั้น ? "


I am not laying blame on her. Nagato's spell of silence is her own personal trait. Better to say that she's born with it rather than saying that she picked this up.

ผมไม่ได้จ้องตำหนิเธอ. คาถาแห่งความเงียบของนากาโตะเป็นคุณสมบัติประจำตัวของเธอ. พูดให้ดีกว่าก็ เธอเกิดมาพร้อมกับมัน มากกว่าที่ เธอเลือกจะเป็นคนเงียบ.


"So you mean, this place is not the real world? Not only just this mansion... but also the snow mountain that we cannot get out of. All of this is an alternate space created by someone out there?"

"งั้นเธอหมายความว่า, สถานที่นี้ ไม่ใช่โลกจริงๆ ? ไม่ใช่แค่คฤหาสถ์นี้... แต่รวมถึงภูเขาหิมะที่พวกเราไม่สามารถออกไปได้. ทั้งหมดนี่เป็นมิติบิดเบือนที่สร้างโดยใครบางคน ข้างนอกเหรอ ? "


Nagato falls into silence for some time before saying:

นากาโตะตกอยู่ในความเงียบระยะหนึ่ง ก่อนจะพูด :


"I don't know."

"ฉันไม่รู้. "


She sinks her head as if in defeat. I am somewhat anxious since this reminded me of Nagato that day. However, is there anything outside of Haruhi that could cause such an anomaly that not even this person could comprehend?

เธอก้มหน้าต่ำลงเหมือนยอมรับความพ่ายแพ้. ผมรู้สึกกังวลอยู่บางส่วน เพราะนี่เตือนให้ผมนึกถึงนากาโตะในวันนั้น. อย่างไรก็ตาม, มีสิ่งอื่นนอกจากฮารุฮิไหม ที่สามารถเป็นสาเหตุของความผิดปกติที่แม้แต่ คนๆ นี้ (=นากาโตะ) ยังไม่เข้าใจ ?


I look towards the ceiling, and ask another member of the SOS Brigade.

ผมมองไปที่เพดาน, และถามสมาชิกอีกคนของกลุ่ม SOS.


"What do you think? Anything to add?"

"นายคิดว่าไง ? มีอะไรจะเสริมไหม ? "


"Nagato-san's comments aside, this anomaly is beyond my understanding."

"นอกเหนือจาก ความเห็นของนากาโตะ, ความผิดปกตินี้เกินกว่า ความเข้าใจของผม. "


I pay a little interest to the right honorable vice Brigade chief who is straightening himself a little:

ผมไม่ค่อยสนใจ รองประธานกลุ่ม ผู้มีเกียรติ ผู้ซึ่งกำลังยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย :


"From what I know, this is not the enclosed space in prior case. This is not a space created by the will of Suzumiya-san."

"เท่าที่ผมรู้, นี่ไม่ใช่มิติปิดเหมือนกรณีก่อนๆ. นี่ไม่ใช่มิติที่สร้างจากความต้องการของสุซึมิยะ. "


You positive?

นายมั่นใจ ?


"Yes. You can coin me an expert when it comes to the study of Suzumiya-san's mental activities. If she had changed the physical world, I would definitely know. However, Suzumiya-san has done nothing of the sort this time, since she does not hope for such contingency to occur. I can guarantee that this is in no way related to her. Let's bet on this if you want, no matter what you bet, I will double the wager."

"ใช่, คุณสามารถ ระบุว่าผมเป็นผู้เชี่ยวชาญได้เลย เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับการศึกษากิจกรรมที่เกิดขึ้นในใจของสุซึมิยะ. ถ้าเธอทำการเปลี่ยนแปลงโลกกายภาพ , ผมจะต้องรู้อย่างแน่นอน. อย่างไรก็ตาม, สุซึมิยะ ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย ในตอนนี้, เพราะเธอไม่ได้หวังจะให้ เรื่องบังเอิญแบบนั้น เกิดขึ้น. ผมสามารถยืนยันได้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเกี่ยวพันกับเธอได้. มาพนันกันก็ได้ถ้าคุณต้องการ, ไม่ว่าคุณจะเดิมพันอะไร, ผมจะเกทับสองเท่า. "


"Then who can it be?"

"แล้วใครเป็นคนทำ ? "


I feel a slight sense of chill. It might have been because of the storm, but the view from the dining room window is a uniform grey. Even if a neon blue 'avatar' suddenly takes a peek inside, it wouldn't really clash with the background.

ผมรู้สึกเย็นขึ้นมาเยือกหนึ่ง. มันต้องเป็นเพราะพายุแน่, แต่วิวจากหน้าต่างห้องทานอาหาร เป็นสีเทาเรียบไปหมด. แม้แต่จะมีสีน้ำเงินนีออน 'อวตาร' อยู่ๆ ก็ปรากฏในวิวนั้น, มันก็จะไม่ตัดกันกับฉากหลังจริงๆ หรอก. (=ถึงมีอะไรโผล่ออกมา ก็ สังเกตุดูไม่ทัน-ไม่ออก)


Koizumi does a Nagato impression, and silently lifts his shoulder. He doesn't seem to be worried. It could just be his acting abilities at play though, since he doesn't want to show his worried face to me.

โคอิซึมิทำสีหน้าเหมือนนากาโตะ, และยกไหล่เขาขึ้นเงียบๆ. เขาทำท่าทางเหมือนจะไม่กังวลอะไร. มันน่าจะเป็นความสามารถในการเล่นละครของเขากำลังทำงานอยู่, เพราะเขาไม่อยากจะแสดงใบหน้าวิตกกังวลของเขาให้ผมเห็น.


"Sorry to keep you all waiting!"

"ขอโทษที่ปล่อยให้พวกนายรอนะ ! "


Just then, Haruhi and Asahina-san carry a huge plate full of sandwiches toward us, as tall as a small mound.

ตอนนั้นเอง, ฮารุฮิและอาซาฮินะแบกถาดใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยแซนวิช มาทางพวกเรา, สูง เกือบเท่าเนินเล็กๆ.


My biological clock tells me that we have not been waiting for all that long. It must have been no longer than five minutes since Haruhi had dragged Asahina-san along into the kitchen. However when I ask Haruhi while acting as if nothing has happened, it turns out that it must have taken at least thirty minutes to make all those sandwiches. Judging from the results, I don't think she is exaggerating. Each individual toast had been toasted, the ham and the cabbage all had to be flavored, the eggs were sliced after fully boiled, and mayonnaise was used to top it all off. Just preparing the ingredients alone would have consumed more than five minutes. Besides, given the quantity of the sandwiches made, no matter how much corners were cut, quite a commitment in time would have been needed nonetheless. This is off topic, but I have to mention that the taste is pretty good. Of course, I had the chance to experience Haruhi's culinary skills in that Christmas stew already. Just what is this person not good at? Had I met her in elementary school, about the only subject that I could've trumped her at would be ethics maybe...

นาฬิกาชีวะของผม บอกผมว่า พวกเราไม่ได้รอคอยอะไรกันนานเลย. มันต้องไม่นานไปกว่าห้านาที ตั้งแต่ฮารุฮิลากอาซาฮินะไปในห้องครัว. อย่างไรก็ตามเมื่อผมถามฮารุฮิ, โดยแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น, เหตุกลายเป็นว่า มันได้เวลาอย่างน้อยๆ ก็สามสิบนาที เพื่อทำแซนวิชทั้งหมดนั่น. ตัดสินกันตามผลแล้ว, ผมไม่คิดว่าเธอพูดเกินจริง. ขนมปังแต่ละแผ่นโดนปิ้ง, แฮมและผักกะหล่ำปลีทั้งหมดได้รับการแต่งรส, ไข่ ถูกเฉือนเป็นแผ่นบางๆ หลังจากต้มจนสุกเต็มที่, และมายองเนสถูกราดบนมันทั้งหมด. แค่เตรียมส่วนผสมอย่างเดียวก็ต้องกินเวลานานกว่าห้านาทีแล้ว. นอกจากนี้, จากคุณภาพของแซนวิชที่ทำ, ไม่ว่าตัดขอบไปกี่ขอบ, แต่ต้องใช้เวลาทำอยู่ไม่ใช่น้อยแน่. ถึงสิ่งต่อไปนี้จะไม่ใช่ประเด็น, แต่ผมก็ต้องอธิบายว่า รสชาติมันดีมากเลย. แน่นอน, ผมเคยมีโอกาสได้ลิ้มรส ฝีมือทำครัวของฮารุฮิ ในสตูคริสมาต (=หม้อไฟ) ไปแล้ว. มีอะไรสักอย่างที่เธอคนนี้ ทำได้ไม่ดีบ้างไหมนี่ ? ถ้าผมเจอเธอในโรงเรียนประถม, สิ่งเดียวที่ผมจะเก่งกว่าเธอได้น่าจะเป็นเรื่องจริยธรรม บางทีนะ...


I hit myself on the head.

ผมทุบหัวตัวเอง.


Now's not the time to think of such trivial things. The thing to really worry about is our current situation.

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้น. สิ่งที่ต้องสนใจคือสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเรา.


Asahina-san seems to be mindful of who is eating her works. Whenever I started grabbing a new sandwich, she would look on intensely with anticipation, and her facial expression would go from relax to tense intermittently. You can tell really easily that the one before would be Haruhi's and the one after it Asahina-san's.

อาซาฮินะดูเหมือนจะให้ความสนใจกับใครก็ตามที่กำลังกินผลงานของเธอ. เมื่อไหร่ก็ตาม ที่ผมกำลังจะคว้าแซนวิช ชิ้นใหม่, เธอจะมองอย่างตั้งใจ พร้อมกับรอคอยอย่างคาดหวัง, และการแสดงอารมณ์บนใบหน้าเธอจะเปลี่ยนจากผ่อนคลายเป็นตึงเครียด เป็นพักๆ. คุณสามารถบอกได้ง่ายๆ เลย ว่าชิ้นไหน ฮารุฮิทำ และ ชิ้นไหนเป็นฝีมืออาซาฮินะ.


There is something that she doesn't know. I haven't even told Koizumi. Haruhi most definitely must not know.

ยังมีบางอย่างที่เธอยังไม่รู้. ผมยังไม่บอก แม้แต่กับโคอิซึมิ. ฮารุฮิยิ่งให้รู้ไม่ได้.


Only Nagato and I are aware that there is something that I haven't done.

มีแต่นากาโตะและผมที่ทราบดี ถึงบางอย่างที่ผมยังไม่ได้ทำ.


That's right-

ใช่แล้ว -


I have yet to return to the past to save the world.

ผมต้องย้อนอดีตกลับไปรักษาโลกนี้ไว้. (vol7 prolog)

I thought initially that this was not a priority, and getting around to it after New Year's would be fine. The fact that I had to somehow break it to Asahina-san only made me drag this on. So leaving it till the next year and forgetting about it just won't do? What if we can never escape from this estate...

ตอนแรกผมคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำก่อน, และโยนมันไว้ค่อยทำหลังปีใหม่ น่าจะพอรับได้. ความจริงก็คือผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้อาซาฮินะยังไง ทำให้ผมลากเรื่องนี้ไว้ก่อน. ดังนั้นปล่อยทิ้งไว้จนกว่าจะปีหน้าแล้วเกิดลืมมันไปจะเป็นยังไง ? แล้วถ้าหนีออกจากคฤหาสถ์นี้ไม่ได้ล่ะ...


"Wait, hold on."

"เดี๋ยว, แป๊ปนะ. "


This is odd. Nagato and I, along with Asahina-san definitely headed to the past sometime in the middle of December. How else do you account for me seeing those three that time? To put it another way, we definitely will return to our rightful space-time. Thinking like that gives me some assurance.

นี่มันก็แปลก. นากาโตะและผม, รวมทั้งอาซาฮินะ ต้องย้อนอดีตไปสู่เวลาหนึ่ง ในกลางเดือนธันวาคม. ไม่งั้นคุณจะอธิบายกับผม เรื่องเห็นสามคนนั่น ตอนนั้นได้ไง ? หรือพูดอีกแบบ, พวกเราน่ะ ต้องย้อนอดีตกลับไปมิติเวลาที่ถูกต้องนั่น อย่างแน่นอน. คิดแบบนั้นแล้วก็เหมือนได้ให้หลักประกันบางอย่างแก่ผม. (=คราวนี้ไงๆ ก็รอด)


"Come, come, everybody dig in."

"มา, มา, กินๆ. "


Haruhi grabs the sandwiches and stuffs her mouth full with them while gulping down black tea at the same time.

ฮารุฮิคว้าแซนวิชและยัดใส่ปากซึ่งเต็มไปด้วยแซนวิช ขณะที่ดื่มชาดำอึกใหญ่ๆ ไปพร้อมกัน.


"There's still plenty left, dig in, I can make whatever you guys want. There is more than enough food in the storage for us to go through."

"ยังเหลืออีกเยอะเลย, กินสิ, ฉันสามารถทำมากเท่าไรก็ได้ที่พวกนายต้องการ. มีอาหารในที่เก็บ มากเกินพออีก เหลือให้เรากินอีกเพียบเลย. "


Koizumi gives an awkward smile as he enjoys a ham and pork chop sandwich.

โคอิซึมิยิ้มแบบเคอะเขิน ขณะที่เขาเพลิดเพลินกับแซนวิชแฮมและแซนวิชเนื้อหมูสับ.


"Delicious. Simply delicious. This is as good as the ones made in great restaurants."

"อร่อย, อร่อยมากๆ. นี่ดีเท่ากับกุ๊กตามภัตตาคารชั้นหนึ่งทำเลย. "


This exaggerated compliment is of course directed at Haruhi, although I don't really worry about her. Nor am I worry about Asahina-san who can't seem to enjoy the meal due to her guilty conscience acting up from using someone else's stock.

ความเห็นที่พูดเกินจริงนี้ แน่นอนว่าให้กับฮารุฮิ, แม้ว่าผมจะไม่ได้ห่วงเธอนัก. และก็ไม่ได้ห่วงอาซาฮินะ, ผู้ซึ่งดูจะไม่สนุกสนานเท่าไร เพราะเธอมีความรู้สึกผิดเกิดขึ้น เพราะใช้ของในคลังใครก็ไม่รู้ , เหมือนกัน.


"..."

"..."


Rather, it's Nagato.

ในทางตรงกันข้าม, เป็นนากาโตะต่างหาก.


To take only one small bite after another is not her typical way.

กินทีละคำเล็กๆ มันไม่ใช่แบบปกติ ที่เธอเป็น.


The ferocious appetite of the alien-made organize artificial intelligence robot is nowhere to be seen. The hand to mouth motion seems to have decreased by half at least.

ความอยากอาหารอย่างป่าเถื่อนของหุ่นเลียนแบบมนุษย์ปัญญาประดิษฐ์ที่มนุษย์ต่างดาวสร้างขึ้น หายไปอย่างไม่เหลือร่องรอย. การเคลื่อนไหวจากมือถึงปาก ลดลงไปอย่างน้อยก็กว่าครึ่ง.


After the scene degenerated to Haruhi and I going neck to neck to swipe the majority of the light meal-

หลังจากที่ฉากทานอาหารแย่ลงเพราะ ฮารุฮิและผม (neck to neck = neck and neck = การแข่งขันที่ทั้งสองฝ่าย มีโอกาสชนะพอๆ กัน) ฟาดอาหารส่วนใหญ่กัน -


"Off to bath."

"จะไปอาบน้ำล่ะ. "


Haruhi's sudden proposal meets no objection. It's her nature to assume that no objection means outright approval from everyone.

ฮารุฮิอยู่ๆ ก็ประกาศ ซึ่งไม่มีคำค้าน. มันเป็นนิสัยของเธอที่จะสรุปว่า ไม่มีคำค้าน หมายถึง การเห็นด้วยโดยสมบูรณ์จากทุกคน.


"This bath is pretty big, but there's no gender separation, so it's a must that we take turns. As the chief, I cannot allow indecent acts to take place in the Brigade. Females first, any problem?"

"อ่างอาบน้ำนี่ใหญ่มาก, แต่ไม่มีการแบ่งแยกเพศ, ดังนั้น พวกเราต้องผลัดกัน. ในฐานะหัวหน้า, ฉันไม่สามารถปล่อยให้การกระทำไม่เหมาะสมเกิดขึ้นในกลุ่ม. ให้ผู้หญิงอาบก่อน, มีปัญหาไหม ? "


Having no real clue what to do first makes having a person such as Haruhi directing everyone step by step a good thing. That way we can focus elsewhere. If one is stuck without a lead, we might as well as to move the body in a mechanical fashion to stimulate the brain. Who knows if sudden sparks of inspiration will appear. Here's to my brain power.

ไม่มีข้อมูลว่าควรจะทำอะไรก่อน การที่มีคนแบบฮารุฮิคอยออกคำสั่งทุกคน เป็นขั้นเป็นตอน ก็ดีไปอย่าง. แบบนี้ พวกเราสามารถไปสนใจในเรื่องอื่นได้. ถ้ามีใครค้างเติ่ง โดยไม่มีผู้นำ, คงทำได้อย่างดีก็แค่ขยับร่างกายไปมาตามหลักกล เพื่อกระตุ้นให้สมองทำงานเท่านั้น. ใครจะรู้ ถ้าอยู่ๆ ก็เกิดคิดอะไรออกมาได้. นี่แหละ พลังสมองของผม.


"Before that, let's decide on the rooms. Which one do you want? And yes they're all the same."

"ก่อนหน้านั้น, มาตัดสินใจเรื่องห้องก่อน. นายจะเลือกห้องไหน ? ใช่ มันก็เหมือนกันหมดแหละ. "


According to Koizumi's hypothesis, it would be best to cram everyone into the same room, but if anyone even dare to propose such a thing, you can expect a right fly from Haruhi at you. Sometimes self-preservation comes first.

ตามสมมติฐานของโคอิซึมิ, มันจะดีที่สุดถ้าอัดทุกคนอยู่ในห้องเดียวกัน, แต่ถ้าใครสักคนกล้าเสนอความเห็นแบบนี้, คุณสามารถคาดได้เลยว่าฮารุฮิจะกระโดดถีบใส่ทันที. ในบางครั้ง การรักษาตัวรอดเป็นยอดดี.


"It's better to have us sleep in close proximity. Something like opposite or neighbouring rooms so long as we can get five of them."

"มันจะดีกว่าถ้าพวกเราหลับอยู่ใกล้ๆ กัน. อย่างเช่น ห้องตรงข้ามกัน หรือห้องข้างๆ กัน ตราบเท่าที่เราหาได้ห้าห้อง. "


Having said these more serious words, Haruhi stands up.

เมื่อต้องพูดอย่างจริงจังขึ้น, ฮารุฮิยืนขึ้น.


"Well then, let's sleep on the second floor."

"งั้นเอางี้, นอนที่ชั้นสองแล้วกัน. "


Haruhi walks out in broad steps, and we hurriedly follow. Before heading up we had the ski jackets left out in the hall dumped into the dryer in the laundry room.

ฮารุฮิเดินออกไปด้วยก้าวกว้างๆ, และพวกเรารีบตามไป. ก่อนจะขึ้นชั้นบน พวกเราเอาเสื้อแจ๊คแก็ตสำหรับสกีที่ทิ้งไว้ในห้องโถง ใส่ลงในเครื่องอบแห้งในห้องซํกรีด.


Haruhi chose the five rooms closest to the staircase to address the matter of getting downstairs the moment that the owner of the estate returned. I sleep next to Koizumi, and the opposite rooms in order are taken up by Nagato, Haruhi and Asahina-san. Haruhi's room is dead opposite mine.

ฮารุฮิเลือกห้าห้องที่ใกล้กับบันไดที่สุด เพื่อจัดการกับปัญหาเรื่องลงบันไดในตอนที่เจ้าของคฤหาสถ์ได้กลับมา. ผมนอนถัดจากโคอิซึมิ, และห้องตรงข้ามเรียงตามลำดับ เป็นของนากาโตะ, ฮารุฮิและ อาซาฮินะ. ห้องฮารุฮิอยู่ตรงข้ามไกลสุด จากห้องผม.


The feel of the bedrooms remain the same as when Haruhi and I inspected them before. There's little furniture and it is just a place to crash. Even those cheap business suites have more furniture. Apart from an archaic dressing table, there's only curtains and a bed. The window is totally sealed shut. Look closely, and you'll see that it's a two layer type. Maybe that gives better sound insulation, since although horrendous weather brews outside, it remains quiet as a mouse inside, which actually gives a sense of suspense instead.

ความรู้สึกของห้องนอนยังคงเหมือนกับตอนที่ฮารุฮิและผมตรวจสอบมันคราวก่อน. มีเฟอร์นิเจอร์เล็กๆ และมันก็เป็นแค่ ที่ๆ ไว้สำหรับนอน. แม้แต่ห้องชุดระดับธุรกิจถูกๆ ยังมีเฟอร์นิเจอร์มากกว่านี้. นอกจากโต๊ะแต่งตัวแบบโบราณ, ก็มีแค่ผ้าม่านและเตียง. หน้าต่างได้ถูกปิดไว้แน่นสนิท. มองดูใกล้ๆ, คุณจะเห็นว่ามันเป็นแบบสองชั้น. บางทีนี่อาจจะเป็นฉนวนป้องกันเสียงได้ดีกว่า, เพราะแม้แต่อากาศข้างนอกจะพัดอย่างน่ากลัว, มันยังคงเงียบเหมือนหนูอยู่ข้างใน, ซึ่งจริงๆ แล้วให้ความรู้สึกซับซ้อนน่าสงสัย เกิดขึ้นแทน.


Since we have no personal luggage to sort through, we decided that after claiming the rooms, we are to meet at the passageway paved with red carpet.

เพราะพวกเราไม่มีกระเป๋าเดินทางส่วนตัวจะต้องจัด, พวกเราตัดสินใจว่าหลังจากเลือกห้องแล้ว, พวกเราจะเจอกันที่ทางผ่าน ที่ปูพื้นด้วยพรมสีแดง.


Haruhi speaks with a smile meant to provoke:

ฮารุฮิพูดพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท:


"Kyon, you know what?"

"คิยอน, นายรู้อะไรไหม ? "


What do I know?

ผมรู้อะไร ?


"Who are you kidding? You definitely can't do the one thing that boys filled with worries would do in such a setting. I hate that mundane behavioural pattern."

"นายจะหลอกใครหา ? นายต้องไม่ทำ,เรื่องหนึ่งที่เด็กผู้ชายขี้สงสัยชอบทำแบบนั้น, เด็ดขาดเลย. ฉันเกลียดพฤติกรรมตามธรรมชาติแบบนั้นที่สุดเลย. "


What should I do then?

งั้นผมต้องทำอะไรล่ะ ?


"Therefore..."

"ฉะนั้น... "


Haruhi catches the arms of the two female members, butt her head in right next to the hair on the side of the immobile Nagato, and lay everything out with a shout:

ฮารุฮิจับแขนสองสมาชิกหญิงทั้งสอง, ขวิดหัวเธอใส่ใกล้ๆ ผมด้านข้างของนากาโตะที่ยืนนิ่งๆ, และตะโกนออกมา :


"Don't peek!"

"ห้ามแอบดู ! "



I left, more like slipped out of my room as soon as the group of three girls walk away, the jittery Haruhi amongst them. The air is warm and the passageway is dead quiet, unaffected by the blizzard outside, but my heart is anything but calm. I am not gratified by this warmth contrasting with the chill in my heart.

ผมออกมา, เหมือนหลบออกจากห้องผมเงียบๆ ทันทีที่กลุ่มสาวสามเดินจากไป, ฮารุฮิคุยไม่หยุดอยู่ท่ามกลางพวกนั้น. อากาศกำลังอบอุ่นได้ที่และทางเดินก็เงียบสิ้นดี, ไม่ได้รับผลกระทบจากพายุหิมะข้างนอกเลย, แต่หัวใจผมก็สงบดี. ผมไม่ได้พอใจไปกับความอบอุ่นนี้ ซึ่งแตกต่างกันอย่างชัดเจนกับความเย็นในหัวใจผมตอนนี้.


I tiptoe to the neighbouring room and knock on the door lightly.

ผมเดินย่องไปที่ห้องข้างๆ และเคาะประตูเบาๆ.


"May I help you?"

"มีอะไรให้ผมช่วยเหรอ ? "


Koizumi shows his face and unveils a welcoming smile. Just as he is about to speak, I put my index finger against my lips and he shuts his mouth in response. Without a word, I sneak into Koizumi's room. I actually would rather sneak into Asahina-san's room, but this is no time for that.

โคอิซึมิโผล่หน้าออกมาและเผยรอยยิ้มต้อนรับ. ขณะที่เขากำลังจะพูด, ผมเอานิ้วชี้จุ๊ปากผม และเขาปิดปากเขาเป็นการรับทราบ. โดยไม่มีคำพูดใด, ผมแอบเข้าไปในห้องโคอิซึมิ. ที่จริงผมน่าจะย่องเข้าไปในห้องอาซาฮินะมากกว่า, แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาสำหรับแบบนั้น.


"There is something that I have to tell you first."

"มีบางอย่างที่ผมต้องบอกนายก่อน. "


"Oh?"

"โอ้ ? "


Koizumi sits by his bed and signals me to take a seat as well.

โคอิซึมินั่งลงที่เตียงของเขา และส่งสัญญาณให้ผมนั่งลงไปเหมือนกัน.


"What might it be? I am curious. Is it something that must be kept from the other three?"

"มันเป็นเรื่องอะไรเหรอ ? ผมอยากรู้จริง. มีอะไรที่ต้องปิดไม่ให้สามคนที่เหลือรู้เหรอ ? "

"Well Nagato getting wind of this is ok."

"คือ นากาโตะรู้เรื่องนี้ได้. " (get wind = get to know, become aware of ,usually accidentally)


What is it? You still ask what it is about?

มันเรื่องอะไร ? คุณยังจะถามว่ามันเรื่องเกี่ยวกับอะไรอีกเหรอ ?


Of course it is about what happened from the point that Haruhi had vanished to when I woke up in the hospital ward. The revival of Asakura Ryouko, the second coming of Tanabata three years ago, the SOS Brigade members on totally tweaked settings, adult Asahina-san and the world resurrection project up ahead-

แน่นอนมันเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ตอนที่ฮารุฮิได้หายไป จนถึงเมื่อผมฟื้นขึ้นในห้องคนไข้ของโรงพยาบาล. การกลับมาอีกครั้งของอาซาคุระ เรียวโกะ, การย้อนสู่วันทานาบาตะเมื่อสามปีก่อน เป็นครั้งที่สอง, สมาชิกกลุ่ม SOS โดนกำหนดบิดเบือนบทบาทใหม่, อาซาฮินะ ที่เป็นผู้ใหญ่ และโปรเจ็คการฟื้นคืนโลก ข้างหน้า -


"This will take some time."

"นี่ต้องใช้เวลานานทีเดียว. "


Koizumi is a great listener. Not only does he give me good feedback when I come to a pause, he also retains the attentiveness of a top student all the way until the end.

โคอิซึมิเป็นผู้ฟังชั้นเยี่ยม. ไม่เพียงแต่เขาแสดงการตอบสนองที่ดี เมื่อผมหยุดพัก, เขายังรักษาความสนใจอย่างนักเรียนชั้นนำ ตลอดจนกระทั่งผมเล่าจบ.


Since I only focus on the major points, it didn't take all that long for me to explain everything. I thought of going into grisly details for parts of the story, but with the concern of putting ease of understanding first, I opt for a compact summary.

เพราะผมเน้นแต่จุดหลักๆ, มันจึงไม่ได้ใช้เวลานานมากนักเพื่ออธิบายทุกอย่าง. ผมคิดจะเจาะไปในรายละเอียดที่น่าขนลุกในบางส่วนของเรื่อง, แต่อยากจะให้เข้าใจได้ง่ายๆ ก่อนเป็นอันดับแรก, ผมจึงเลือกสรุปให้กระชับ.


Koizumi exclaims after having listened to everything.

โคอิซึมิอุทาน หลังจากได้ฟังทุกอย่างแล้ว.


"So that's it."

"แบบนี้นี่เอง. "


He doesn't seem to be particularly moved. I see him touching the side of his mouth with a finger.

เขาไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอย่างเจาะจง. (=เหม่อ) ผมเห็นเขาสัมผัสข้างปากของเขาด้วยนิ้วหนึ่ง.


"If everything that you have said is true, then I can only say that it is all very interesting."

"ถ้าทุกอย่างที่คุณเล่ามาเป็นเรื่องจริง, ละก็ ผมแค่บอกได้ว่า ทุกอย่างน่าสนใจมากๆ. "


Are you trying to be courteous with that 'interesting'?

นายพยายามพูดให้สุภาพ ด้วยคำว่า 'น่าสนใจมาก' เหรอ ?


"No, I really do think this way, for I thought of something in my mind as well. If you have experienced all those events, then my suspicion will have support."

"ไม่, ผมคิดแบบนี้จริงๆ, และผมก็คิดบางอย่างอยู่ในใจเหมือนกัน. ถ้าคุณเคยผ่านเหตุการณ์เหล่านั้น, ความสงสัยของผมก็มีข้อสนับสนุนแล้ว. "


My facial expression should be along the lines of: "That's not good. Just what on earth was it that he thought of?"

การแสดงออกทางใบหน้าของผมน่าจะประมาณว่า : "นั่นไม่ดีซะแล้ว. หมอนี่กำลังคิดไรอยู่แน่ฟะ ? "


"I suppose that it has weakened."

"ผมคาดการณ์ว่า มันได้อ่อนแอลง. "


What is it?

มันน่ะ อะไร ?


"Suzumiya-san's power. That and Nagato-san's data manipulation ability."

"พลังของสุซึมิยะ. นั่นล่ะ และก็ความสามารถจัดการข้อมูลของนากาโตะด้วย. "


What are you talking about? I look at Koizumi. He shows that innocent smile of his.

นายกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ ? ผมมองที่โคอิซึมิ. เขาแสดงรอยยิ้มไร้เดียงสาของเขา.


"Suzumiya-san creating enclosed space has become less frequent, which I mentioned to you during Christmas. Almost in response to this, I feel that Nagato-san's... how do I put it? That air of being alien? Such a feeling or sign seems to have drastically decreased."

"มิติปิดที่สุซึมิยะสร้าง เกิดขึ้นน้อยลง, ซึ่งผมได้บอกคุณไปแล้วในช่วงคริสมาต. เกือบเป็นคำตอบของเรื่องนี้, ผมรู้สึกว่านากาโตะ....อ่า ผมจะพูดยังไงดี ? บรรยากาศของความเป็นมนุษย์ต่างดาว ? ทั้งความรู้สึกหรืออากัปกิริยา ดูเหมือนว่าจะลดลงไปมากเลย. "


"...what?"

"...อะไร ? "


"Suzumiya-san is increasingly becoming more and more like an ordinary girl. As is Nagato-san, who is less and less like a terminal for the Integrated Data Sentient Entity."

"สุซึมิยะกำลังกลายเป็นเหมือนเด็กผู้หญิงปกติมากขึ้นๆ ทุกที. ก็เหมือนกับนากาโตะ, ซึ่งความเหมือน ของการเป็นตัวเชื่อมกับหน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด เริ่มจะลดลงๆ ทุกที. "


Koizumi looks at me.

โคอิซึมิมองที่ผม.


"In my view, I cannot ask for a better development. If Suzumiya-san can come to terms with herself in reality, she would not need to think of things such as changing the world, which effectively will end my mission. It is also to my benefit should Nagato-san become an ordinary high school girl with no special power. As for Asahina-san... well, there is no difference to someone from the future no matter how things turn out."

"ในความเห็นผม, ผมไม่สามารถถามหาการพัฒนาที่ดีกว่านี้ไปได้แล้ว. ถ้าสุซึมิยะสามารถปรับปรุงความคิดตัวเองให้เข้ากับความเป็นจริงได้, เธอจะไม่จำเป็นต้องคิดสิ่งต่างๆ เช่น จะเปลี่ยนแปลงโลก, ซึ่งมีประสิทธิภาพมากพอที่จะยุติหน้าที่ของผม. สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผมเหมือนกันก็น่าจะเป็นการที่ นากาโตะกลายเป็นนักเรียน ม ปลาย หญิง ธรรมดาที่ไม่มีพลังพิเศษ. สำหรับอาซาฮินะ...อืม, มันไม่มีความแตกต่างสำหรับใครสักคนจากอนาคตหรอก ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะปรากฏผลออกมาแบบไหน. "


Koizumi continues with his monologue, as if I am not there.

โคอิซึมิพูดคนเดียวของเขาต่อไป, เสมือนผมไม่ได้อยู่ที่นี่.


"You have to return to the past to restore the world and yourself back to normal. That is because your past self witnessed your future self with Nagato-san and Asahina-san- is that correct?"

"คุณต้องกลับไปในอดีตเพื่อซ่อมแซมโลกและตัวคุณเองให้กลับอยู่สภาพปกติ. นั่นเป็นเพราะตัวคุณในอดีตเห็นตัวคุณในอนาคตพร้อมกับนากาโตะและอาซาฮินะ อย่างนั้นใช่ไหม ? "


Aye.

ใช่.


"However we are now lost in this mountain covered up by a blizzard, and find ourselves inside this strange mansion that someone had gone to great length to prepare for us, coupled with having been locked inside an alternate space that not even Nagato-san can comprehend. If this state of being continues, all of you will never return to the past. Therefore, at least you, Nagato-san and Asahina-san must return to normal space. No, it should be that it is for certain that all of you returning to normal space is an established fact..."

"อย่างไรก็ตาม พวกเราตอนนี้หลงอยู่ในภูเขานี้ซึ่งปกคลุมด้วยพายุหิมะ, และพบว่าพวกเราอยู่ในคฤหาสถ์ประหลาดๆ นี่ ซึ่งใครบางคนได้ทำการจัดเตรียมไว้ให้พวกเรา ตั้งแต่ก่อนนี้นานแล้ว, พ่วงกับโดนขังอยู่ภายในมิติบิดเบือนที่แม้แต่นากาโตะก็ยังไม่เข้าใจ. ถ้าสถานการณ์นี้ยังเป็นแบบนี้ต่อไป, พวกคุณทุกคนก็จะไม่มีทางได้ย้อนอดีตกลับไป. ดังนั้น, อย่างน้อย คุณ, นากาโตะและอาซาฮินะ ก็ต้องกลับสู่มิติปกติ. ไม่, มันน่าจะเป็นว่า... มันแน่นอนว่าพวกคุณทุกคนได้กลับไปสู่มิติปกติเป็นชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว..."


It would be weird if it is not so. I am not in a state of panic because of that. During that time I most definitely heard my own voice. Although, if I have yet to return to that point in time, going back to the past must be something that will be done in the future. This indicates that we won't be stuck in this crazy house with the raging storm outside forever as a safe escape is firmly set in stone. To paraphrase Asahina-san (big): "or else, the current you would not be here."

มันคงจะพิลึกล่ะ ถ้ามันไม่เป็นแบบนั้น. ผมไม่ได้อยู่ในอารมณ์วิตกเพราะเรื่องนั้น. ในช่วงเวลานั้น ผมได้ยินเสียงผมเองแน่นอน. อย่างไรก็ตาม , ผม 'ต้อง' ย้อนกลับไปเวลาตอนนั้น, กลับไปในอดีต ต้องเป็นบางอย่างที่จะ 'ถูกทำในอนาคต'. นี่แสดงให้เห็นว่า พวกเราจะไม่ค้างอยู่ในบ้านบ้าๆ นี่ พร้อมกับพายุที่พัดกระหน่ำอยู่ข้างนอก ตลอดไปแน่ เพราะ การหลบหนีออกไปได้อย่างปลอดภัย ได้ถูกกำหนดไว้ แน่นอนแล้ว. เลียนแบบคำที่ อาซาฮินะ (ใหญ่) เคยใช้ ก็ : " ไม่อย่างนั้น, ตัวคุณตอนนี้ก็จะไม่ได้อยู่ที่นี่. " (vol 4 chapter 4)


"So that's it."

"แบบนี้นี่เอง. "


Koizumi repeats the same line, and smiles at me.

โคอิซึมิพูดประโยคเดิมซ้ำ, และยิ้มให้ผม. (comment : ประโยคเดิมอะไรกัน ย้อนไปตั้งไกล)


"However, I have other assumptions, but they are all pessimistic. To put it simply, they would be arguments which suggest that it is of no matter even if we never are able to return to the original space-time."

"อย่างไรก็ตาม, ผมยังมีสมมติฐานอื่นๆ อีก, แต่ทั้งหมดเป็นการมองโลกในแง่ร้าย. ถ้าจะอธิบายให้ง่าย, ทั้งหมดเป็นข้อคิดเห็นที่เสนอแนะว่า ไม่ว่าจะยังไง พวกเราจะไม่มีทางกลับคืนสู่มิติต้นฉบับได้เลย. " (comment: อ่านประโยคอังกฤษข้างบนนะ แล้วดูว่าคนแปลมั่วประโยคหรือเปล่า หรือเป็นผมที่แปลมันไม่ดีเอง --> suggest that it is of no matter even if we never are able.... ทำไปได้...)


Stop with going around in circles, get on with it.

หยุดวนไปวนมาเป็นวงกลมได้แล้ว, อธิบายต่อเถอะ.


After that lead-in, Koizumi lowers his voice carefully-

หลังจากนำเข้าเรื่องแล้ว, โคอิซึมิเบาเสียงของเขา อย่างระมัดระวัง-


"Suppose that us right now are not the 'original us', and are mere duplicates that exist in an alternate world."

"สมมติว่าพวกเราตอนนี้ ไม่ใช่ 'ตัวเราต้นฉบับ', และเป็นเพียงแค่ 'จำลอง' ที่มีตัวตนอยู่ในมิติบิดเบือน. "


Koizumi keeps staring at me, as if waiting for me to digest those words. To be honest, I am having digestive problems.

โคอิซึมิเอาแต่ 'จ้อง' ที่ผม, เหมือนกำลังรอให้ผมเข้าใจคำบอกเหล่านั้น. พูดตามตรงนะ, ผมเริ่มมีปัญหาเกี่ยวกับการเก็บใจความสำคัญแล้วล่ะ.


"I will word it another way to make it easier for you to understand. Suppose our minds were copied as-is and pasted to a digital space, what would happen? Let's assume that only the minds were moved as-is to an imaginary reality?

"ผมจะใช้คำแบบอื่นนะ ให้คุณเข้าใจได้ง่ายขึ้น. สมมติความคิดต่างๆ ของพวกเราโดนเลียนแบบ และทำสำเนาไปที่ มิติดิจิตอล (digital= ระบบเชิงตัวเลข), อะไรจะเกิดขึ้น ? สมมติว่าแค่ความคิดต่างๆ โดนย้าย ลองจินตนาการสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงดู ?


"This is what you meant for duplicates?"

"นี่คือความหมายของคุณสำหรับ 'จำลอง' ? "


"Yes. Anything can be duplicated, not just the mind. It is possible at the Integrated Data Sentient Entity class level. In other words, we who are caught in this alternate space are not the originals, and are merely accurate copies made at some fixed time. And as for our originals... well, perhaps they are partying happily at Tsuruya-san's estate as we speak."

"ใช่, ทุกสิ่งทุกอย่าง สามารถ 'จำลอง', ไม่ใช่แค่ ความคิด. มันเป็นไปได้ในระดับ หน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด. หรือพูดอีกแบบ, พวกเรา , ผู้ซึ่งโดนขังในมิติบิดเบือน, ไม่ใช่ ตัวต้นฉบับ, และเป็นเพียงสำเนาที่แม่นยำ ที่ถูกสร้างขึ้นในเวลาที่กำหนด. และสำหรับพวกเรา ตัวต้นฉบับ...,บางทีพวกเขาอาจจะกำลังปาร์ตี้กับอย่างมีความสุขที่บ้านพักของสซึรุยะ ขณะที่พวกเรากำลังพูดกันอยู่นี่ก็ได้. "


Wait a second. This has just gone way over my head. Could it just simply be that I lack knowledge?

เดี๋ยวก่อน. นี่มันเกินกว่าที่หัวผมจะคิดไหว. หรือบางทีผมจะมีความรู้น้อยไป ?


"I don't think so. To give a better example. Suppose you are playing some video game, let's say one of those fantasy type RPG games. It would be smart to save progress before you enter a cave with god knows what inside it. Saving the game is an obvious thing to do. Even if the entire party gets wiped out by the monsters, you can restart from the save point. As long as you duplicate all data, you can keep the master copy safe and let the duplicate version of the Brigade members take all the risk. Should something go wrong, pressing the Reset button will solve everything. Would you say that it is sensible to use this as a metaphor of our current situation?"

"ผมไม่คิดแบบนั้นหรอก. ลองตัวอย่างที่ดีกว่านะ. สมมติว่าคุณกำลังเล่นวีดีโอเกมสักเกม, เอาเป็นเกมจินตนาการแนว RPG แล้วกัน. มันจะเป็นการฉลาดที่จะบันทึกความก้าวหน้าก่อนที่ คุณจะเข้าไปในถ้ำ ที่มีพระเจ้าเท่านั้น ที่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างในนั้น. บันทึกข้อมูลเกม เป็นสิ่งที่ชัดเจน ที่ควรทำ. แม้ว่าทั้งปาร์ตี้โดนกวาดล้างด้วยฝีมือสัตว์ประหลาด, คุณก็สามารถเริ่มต้นใหม่จากจุดที่บันทึกไว้. ตราบเท่าที่คุณ 'จำลอง' ข้อมูลทั้งหมดไว้, คุณสามารถเก็บ ต้นฉบับบันทึกข้อมูลเกม และ 'จำลอง' สมาชิกกลุ่ม ให้พวกนี้ไปเสี่ยงแทน. ถ้ามีอะไรผิดพลาด, กดปุ่ม Reset (=เริ่มใหม่) ก็จะแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง. คุณคิดว่า มันมีเหตุผลไหม ที่จะใช้นี่เป็น คำเปรียบเทียบ กับสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเรา ?


"Koizumi..."

"โคอิซึมิ... "

A very intense sense of familiarity hits me the moment I let that out. Just like that feeling I experienced during that endless August with the sudden memory disconnect. What is it? I shout out in my mind for a memories which I should not recall. Come on! Hurry!

ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรง แล่นสู่ผมตอนที่ผมเรียกโคอิซึมิ. เหมือนกับความรู้สึกที่ผมประสพ ระหว่างเดือนสิงหาคมที่ไม่มีที่สิ้นสุด แต่อยู่ๆ ความทรงจำนั่นก็หายไป. มันคืออะไร ? ผมตะโกนในความคิด เรียกหาความทรงจำนั่น ซึ่งผมไม่ควรจะระลึกถึง. มาสิ ! มาเร็ว !


I hazily said:

ผมพูดอย่างสับสน :


"Have we experienced anything similar in the past?"

"พวกเราเคยผ่านประสพการณ์บางอย่างคล้ายๆ กับแบบนี้ มาก่อนไหม ? "


"You mean trapped in a snow mountain? No, not personally."

"คุณหมายถึงโดนขังในภูเขาหิมะเหรอ ? ไม่, ไม่เคยเจอเหมือนแบบนี้. "


"That's not it."

"ไม่ใช่อย่างนั้น. "


It's not related to the snow mountain. I mean other than this encounter, I keep thinking that somewhere in my head there's memories of us being tossed into other dimensions... and some place very unreal...

มันไม่ได้มีความสัมพันธ์กับภูเขาหิมะ. ผมหมายถึงอย่างอื่นที่ไม่ใช่ แบบที่เผชิญหน้าอยู่นี่, ผมพยายามคิด มันอยู่ในหัวผมเอง... ความทรงจำที่ว่าโดนโยนไปในมิติอื่น...และสถานที่บางแห่งที่ไม่เหมือนจริง...


"You mean that time we took down the giant Cricket? That happened in an alternate space."

"คุณหมายถึงคราวนั้น ตอนที่พวกเราไปทำลายจั่กจั่นยักษ์ ? คราวนั้นก็เกิดในมิติบิดเบือน. "


"Not that one either."

"นั่นก็ไม่ใช่เหมือนกัน. "


I keep wracking my brain and a barely visible watermark appears. There's Koizumi in strange clothing, Haruhi, Nagato with Asahina-san, and lastly myself.

ผมยังคิดต่อไปและปรากฏภาพ watermark (พิมพ์เส้นลายน้ำ : จะเห็นภาพเมื่อโดนแสงส่อง) ขึ้นมาอย่างเลือนลาง. มีโคอิซึมิในชุดแปลกๆ, ฮารุฮิ, นากาโตะ พร้อมด้วยอาซาฮินะ, และสุดท้ายก็ตัวผม.


"Ahh there we go. Koizumi, for some reason, I keep thinking of you with a harp in hand and everybody being dressed in historical clothing and doing something..."

"อ่า ได้เรื่องแล้ว. โคอิซึมิ, ไม่รู้ทำไม, ผมคิดเป็นภาพนาย มีพิณอยู่ในมือ และทุกคนแต่งตัวในชุดของยุคหนึ่งในอดีตและกำลังทำบางอย่างอยู่..." (comment : ต้นฉบับญี่ปุ่น น่าจะไม่ใช่ historical รู้สึกมันคำกว้างไป)


"Are you trying to say that you have retained memories of previous incarnations? I thought you didn't believe in that."

"คุณพยายามจะบอกว่า คุณจดจำความทรงจำของชาติก่อนได้ ? ผมคิดว่าคุณไม่เชื่อเรื่องนั้นซะอีก. "


If there really is such a thing as reincarnation, people should be more understanding and would be more forgiving towards each other. That kind of stuff is just mere fantasy made for people that want to find an excuse to escape from the present reality.

ถ้ามีเรื่องประเภทกลับชาติมาเกิดใหม่จริง, ผู้คนน่าจะ เข้าใจและยกโทษ ให้แก่คนอื่นมากขึ้น. เรื่องประเภทนั้นเป็นเพียงจินตนาการที่สร้างขึ้นโดยผู้คนที่ต้องการจะค้นหาทางหนีออกจากความเป็นจริงในปัจจุบันเท่านั้น.


"Exactly."

"แน่นอน. "


Damnit. I can't recall anything. My own logic dictates that I have no recollection of any alternate space, but my gut instincts deep inside tell me that is definitely not the case.

ให้ตายเถอะ. ผมไม่สามารถระลึกถึงอะไรสักอย่าง. ระบบตรรกะของผมบอกว่า ผมไม่มีความทรงจำของมิติบิดเบือนเลย, แต่สัญชาติญาณความกล้าของผม ลึกๆ ข้างในบอกผมว่า ต้องไม่ใช่แบบนี้แน่นอน.


What could it be, although I can only recall key words in fragments, there are fleeting visions such as kings, pirates and gunfights in a spaceship drifting about in my mind. Just what is with this? My memory tells me that there's nothing of the sort, but what's with these pieces that I can't seem to piece together that are intertwined inside my heart? I can't put the whole picture together.

มันเป็นอะไรได้บ้าง, อย่างไรก็ตาม ผมสามารถจำคีย์เวิร์ดได้ชิ้นๆ, มีภาพ - ราชา, โจรสลัดและการยิงปะทะกันในอวกาศ- โผล่มาประเดี๋ยวเดียว ล่องลอยไปมาอยู่ในความคิดผม. แล้วมันเกี่ยวอะไรกับไอ้พวกนี้เล่า ? ความทรงจำของผม บอกผมว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้, แต่ ชิ้นส่วนๆ ที่ผมไม่สามารถประกอบเชื่อมต่อมันได้ พันร้อยเกี่ยวกันไปหมด อยู่ในหัวใจผม ? ผมไม่สามารถทำให้มันเป็นรูปสมบูรณ์ได้.


Who knows how Koizumi interprets my puzzled appearance? He continues with a calm tone:

ใครจะรู้ว่าโคอิซึมิ ตีความอาการสับสนของผม เป็นแบบไหน ? เขาพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น :

"If not even Nagato-san is able to interpret everything that has happened here, along with how this space is creating a burden to her, then it's basically not hard to conclude who the mastermind is, that has orchestrated this snow mountain disaster along with this mansion."

"ถ้าแม้แต่นากาโตะก็ไม่สามารถเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่, พร้อมทั้ง มิตินี้กำลังสร้างความลำบากให้เธอ, แล้วมันก็ไม่ยากที่จะสรุปว่าผู้บงการเป็นใคร, ที่ได้ประพันธ์ วิกฤติภูเขาหิมะ รวมถึงคฤหาสถ์แห่งนี้. "


I can say nothing.

ผมพูดอะไรไม่ออก.


"It would have to be someone on the same level or surpassing Nagato-san."

"มันต้องมีใครสักคนในระดับเดียวกับนากาโตะหรืออาจจะเหนือกว่า. "


"Who then?"

"แล้วใครล่ะ ? "


"I do not know, but, assuming the intent of the opponent is to force us into this crisis and make us stay put over here, Nagato-san would pose as the greatest obstacle to that plan."

"ผมไม่รู้, แต่, สมมติว่าความตั้งใจของฝ่ายตรงข้ามคือ บังคับพวกเราให้เข้าสู่วิกฤตินี้ และทำให้พวกเราต้องค้างอยู่ที่นี่ (โดยกลับไม่ได้), นากาโตะจะเป็นอุปสรรคสำคัญที่สุด ต่อแผนนั้น. "


Koizumi touches his lower lip.

โคอิซึมิสัมผัสริมฝีปากล่างของเขา.


"Had I been that individual, I would target Nagato-san first, for she, unlike I who is powerless alone and unlike Asahina-san, is an alien android with direct connection to the Integrated Data Sentient Entity."

"ถ้าผมเป็นคนๆ นั้น, ผมจะตั้งเป้าหมายที่นากาโตะเป็นคนแรก, สำหรับเธอ, ไม่เหมือนผม-ที่ไม่มีพลังอะไรเลยถ้าตัวคนเดียว และไม่เหมือนอาซาฮินะ, เป็นหุ่นมนุษย์ต่างดาวซึ่งเชื่อมต่อโดยตรงกับหน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด. "


From that description, this person might be above Haruhi. Whether it'd be a person or a whole group, I have no idea as well. But Nagato did say that her connection with her boss had been disrupted.

จากคำจำกัดความนั่น, บุคคลนี้ต้องเหนือกว่าฮารุฮิ. ไม่ว่ามันจะเป็นแค่คนๆ เดียว หรือทั้งกลุ่ม, ผมคิดไม่ออกเลย. แต่นากาโตะได้บอกว่าการเชื่อมต่อของเธอกับหัวหน้าของเธอได้หยุดชะงักไป.


"Perhaps the mastermind is far more powerful than even the creators of Nagato-san. If that is the case, than we are in effect already out of the game..."

"บางทีผู้บงการอาจจะมีพลังมากกว่าแม้แต่ผู้สร้างนากาโตะขึ้นก็ได้. ถ้าเป็นกรณีนั้น, พวกเราก็เหมือนกับทำอะไรไม่ได้แล้ว... "


Right in the middle of his speech, the young chap seems to think of something, and crosses his arms around his chest.

กลางการพูดของเขา, ชายหนุ่มดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้, และกอดอก.


"You do recall Asakura Ryouko?"

"คุณยังจำอาซาคุระ เรียวโกะ ได้ไหม ? "


I almost forgot, but the series of unforgettable events this month jogs my memory.

ผมเกือบลืมไปแล้ว, แต่ ภาพเหตุการณ์ที่ไม่อาจลืมได้ในเดือนนี้วิ่งเหยาะๆ อยู่ในความทรงจำผม.


"There exists a minority within the Integrated Data Sentient Entity who are radical elements. Just think, if they had a successful coup d'état, what might happen? From our point of view, they are omnipotent entities. To isolate Nagato-san and detain us in another world over in some other dimension would be a walk in the park for them."

"มีคนกลุ่มน้อย อยู่ใน หน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด ซึ่งเป็นพวกหัวรุนแรง. ลองคิดดู, ถ้าพวกเขา ก่อการปฏิวัติ (coup d'état : sudden overthrow of a government... : ไม่เชิงปฏิวัติ แต่ใช้คำนี้ เข้าใจง่ายสุด) สำเร็จ อะไรจะเกิดขึ้น ? จากมุมมองของพวกเรา, พวกเขาเป็นสิ่งมีตัวตนที่มีอำนาจมหาศาล. จะโดดเดี่ยวนากาโตะ และกักขังพวกเราไว้ใน โลกอื่น บน มิติอื่น สำหรับพวกเขาก็ง่ายยังกับปอกกล้วยเข้าปาก. "


I remember that socialable, outstanding and easy-going class rep, along with that sharp machete. I was attacked by her twice, and saved by Nagato twice.

ผมจำสาวนักเข้าสังคมนั้นได้, โดดเด่นและเป็นที่นิยมในห้อง, รวมทั้งมีดแหลมนั่น. ผมโดนเธอจู่โจ่มสองครั้ง, และได้รับการช่วยไว้โดยนากาโตะ สองครั้ง.


"At any rate, this will not affect the outcome. If we cannot leave this mansion, we will have to stay here forever."

"ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม, นี่ไม่ได้มีผลต่อ ผลลัพธ์หรอก. ถ้าพวกเราไม่สามารถออกจากคฤหาสถ์นี่, พวกเราจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป. "


What? Is this Ryugu-jo [3]?

อะไรนะ ? นี่เป็น Ryugu-jo (ปราสาทใต้ทะเล) เหรอ ?


"Bullseye. I can even say that we are being given the VIP treatment. Everything has been provided for. A comfortable mansion, fridge stuffed full of food, a bath house filled with hot water, comfortable bedrooms ... just about everything is here save the necessities that can help us leave this house."

"ตรงเผงเลย. ผมสามารถพูดได้เลยว่า พวกเราได้รับการปฏิบัติระดับ VIP เชียวนะ. ทุกอย่างเตรียมไว้ให้พร้อม. คฤหาสถ์เต็มไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก, ตู้เย็นเต็มไปด้วยอาหาร, อ่างอาบน้ำใส่น้ำร้อนๆ, เตียงนอนนุ่มๆ... แทบจะมีทุกอย่างอยู่ที่นี่ ยกเว้นแต่สิ่งที่สามารถช่วยให้พวกเราออกจากบ้านนี้. "


That existence would be meaningless. I am not so disappointed at my life as to want to stay in this unknown space and enjoy a carefree life. It is just too short to call my high school life over in less than one year. Other than the people here, there are still others that I want to see again. It is just too tragic to be unable to see my family as well as Shamisen, you can count Taniguchi and Kunikida in as well. To top it all off, I don't like winter, sorry to the Icelanders, I don't think that I can ever get used to having to spend my life in frigid ice and snow. Call me a man that craves the heat of summer and the noise of a cicada.

อยู่ไปแบบนี้ก็ไม่มีความหมาย. ผมไม่ได้ผิดหวังกับชีวิตผมมาก ขนาดที่อยากจะอยู่ในมิติที่ไม่รู้จักนี่ และเพลิดเพลินไปกับชีวิตไร้กังวลไปวันๆ. มันสั้นเกินไปที่จะยุติชีวิต ม ปลาย ภายในเวลาน้อยกว่าหนึ่งปีอีก. นอกจากคนที่อยู่ที่นี่แล้ว, ยังมีคนอื่นที่ผมอยากจะเจออีก. มันน่าสลดใจที่ไม่สามารถจะเป็นครอบครัวผม และซามีซัน, คุณสามารถจะนับรวม ทานิกุจิ และคุนิคิดะ เข้ามาในนี้ด้วยก็ได้นะ. ยิ่งกว่านั้น, ผมไม่ชอบหน้าหนาว, ขอโทษด้วยนะ Icelander (ชนเผ่าในเมืองหนาว), ผมไม่คิดว่า ผมจะชินที่จะต้องใช้ชีวิต ในน้ำแข็งและหิมะที่หนาวจัด. เรียกผมเป็นหนุ่มผู้ปรารถนาความร้อนของหน้าร้อน และเสียงร้องของจั่กจั่น เถอะ.


"I am much relieved hearing you say that."

"ได้ยินคุณพูดแบบนั้นผมก็โล่งใจขึ้นเยอะ. "


Koizumi sighs dramatically.

โคอิซึมิพูดยืดยาว :


"The aftermath of Suzumiya-san releasing her power after realizing the problem in the situation is anyone's guess. That might be the actual intent of the perpetrator. If there is no progress, one might as well as to put in some stimulants and induce her into action. This is a common tactic. Should this really be a simulated environment, and if we are all mere duplicates of the original, the hidden hand would not need to be too reserved about anything. Very rarely do you see anyone having a sense of remorse from working video game characters to death, are you like that as well?"

"ผลพวงของการที่สุซึมิยะปลดปล่อยพลังของเธอหลังจากได้รู้ว่าเกิดปัญหาขึ้นในสถานการณ์ เป็นเรื่องที่ทุกคนสามารถเดาได้. นี่ต้องเป็นความตั้งใจที่แท้จริงของผู้ก่อการครั้งนี้. ถ้าเรื่องไม่มีความก้าวหน้า, บางคนต้องอยากใส่ตัวกระตุ้นบางอย่าง และบังคับให้เธอต้องเคลื่อนไหว. นี่เป็นกลยุทธ์ธรรมดาๆ. ถ้าที่นี่เป็น สิ่งแวดล้อม เลียนแบบจริง, และถ้าพวกเราทั้งหมดเป็นเพียงตัว 'จำลอง' จากต้นฉบับ, เงื้อมมือที่ซ่อนอยู่ก็ไม่จำเป็นจะต้องจัดเตรียมอะไรไว้ให้มากมาย. มันยากมากที่คุณจะมีโอกาสเห็นใครสักคนมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจจากการที่ตัวละครในวีดีโอเกมได้ตายลง, คุณเป็นแบบนั้นไหมล่ะ ? "


Since he mentioned it, of course I won't feel remorse. However, video game characters are just numbers, and I'd rather be a real character within the real world.

เพราะเขาอ้างถึงมัน, แน่นอน ผมไม่รู้สึกเห็นอกเห็นใจหรอก. จะยังไงก็ตาม, ตัวละครในวีดีโอเกมก็เป็นเพียงตัวเลข 1 0 0 1, ผมต่างหากมีตัวตนจริงๆ อยู่ในโลกจริงๆ.


"The priority right now is to escape from here. It would be better to face disaster in the real world than to stay in this alternate space. There will be a way, no, rather we have to think of a way. Whoever it is that has Suzumiya-san and all of us trapped is evidently 'our' enemy. I do not mean 'us' as in the 'Organization' or the Integrated Data Sentient Entity, but rather the SOS Brigade."

"สิ่งที่ต้องทำก่อนตอนนี้ คือต้องหนีออกจากที่นี่. มันจะดีกว่า ที่จะเผชิญวิกฤติในโลกจริงๆ มากกว่าอยู่ในมิติบิดเบือนแบบนี้. มันต้องมีทางสิ, ไม่, แทนที่พวกเราจะคิดหาทาง. ใครก็ตามที่วางกับดัก สุซึมิยะและพวกเราทั้งหมด เป็นศัตรูของ 'พวกเรา' อย่างชัดเจน. ผมไม่ได้หมายถึง 'พวกเรา' ใน องค์กร หรือหน่วยรวบรวมข้อมูลที่มีความคิด, แต่หมายถึง กลุ่ม SOS.


Whatever is fine. So long as you see eye to eye with me, I will see you as a brother.

จะยังไงก็ดี. ตราบเท่าที่คุณเห็นด้วยกับผม, ผมจะเห็นว่าคุณเป็นเหมือนพี่น้องผมคนหนึ่ง.


After that, I embarked on some deep thinking. Koizumi joins me in thought as he lifts his chin with his hand.

จากนั้น, ผมเริ่มใช้หัวคิด. โคอิซึมิก็ช่วยผมคิดด้วย ขณะที่เขาใช้มือกุมคางไว้.


Soon after-

ผ่านไปครู่หนึ่ง-


The sound of a light knock breaks the silence between I and Koizumi. I lifted my waist, which was as heavy as if it was stuck to the bed by glue and opened the door.

เสียงเคาะเบาๆ ทำลายความเงียบระหว่างผมและโคอิซึมิ. ผมยกเอว, ซึ่งหนักเหมือนถูกทากาวยึดไว้กับเตียง และไปเปิดประตู.


"Umm... the bath is now empty. The two of you can use it now."

"อืมม...ห้องน้ำว่างแล้วนะ. เธอสองคนไปใช้มันได้แล้ว. "


Asahina-san's façade shows blushes that are just right at displaying a sense of sweetness and innocence. A strand of rinsed hair stuck to the side of the cheek stirs up affection, and the thigh exposed from the slightly long T-shirt is incredibly sexy. If my mental state is at its normal state, I would be thinking about taking her back to my room, putting her in a corner and enjoying the view.

ใบหน้าของอาซาฮินะเป็นสีแดง แสดงความรู้สึกหวาน และบริสุทธิ์ไร้เดียงสา. เปียของผมที่สระแล้วอยู่ข้างแก้มปลุกเร้าเสน่หา, และต้นขาที่เปิดเผยออกมาจากเสื้อยืดคอกลมตัวยาวนั้น ช่างเซ็กซี่ อย่างเหลือเชื่อ. ถ้าสภาวะทางจิตผมยังอยู่ในสภาวะปกติ, ผมอาจจะคิด พาเธอกลับไปที่ห้องผม, ผลักเธอไปที่มุมหนึ่งและเพลิดเพลินไปกับสิ่งที่เห็น. (comment: ใส่เสื้อตัวเดียวเหรอ ? no pant ? อ่านต่อให้ถึงตอนเจออาซาฮินะในห้องนอนก่อนครับ)


"Where's Haruhi and Nagato?"

"ฮารุฮิกับนากาโตะอยู่ไหมเหรอ ? "


I gaze at the hallway, and Asahina-san smiles beautifully.

ผมเพ่งไปที่ทางเดิน, อาซาฮินะยิ้มอย่างสวยงาม.


"They are drinking juice in the dining room."

"พวกนั้นดื่มน้ำผลไม้อยู่ในห้องทานอาหาร. "


Seeming aware of my thirsty eyesights, she pulls on the front and the ends of the T-shirt.

เหมือนจะรับรู้ถึงสายตากระหายของผม, เธอพยายามดึงทั้งข้างหน้าและหลังของเสื้อยืด.


"Ahh, spare clothing is in the changing room. I got the T-shirt there. Towels and bathing necessities are all..."

"อ่า, มีชุดที่สำรองไว้ อยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ. ฉันไปได้เสื้อยืดนี่มา. ผ้าเช็ดตัวและของที่ต้องใช้อาบน้ำ ก็มี.. "


It is hard to express the sense of beauty of her being so timid and embarrassed.

มันยากที่จะอธิบายความรู้สึกสวยงามในอาการกระดากอายของเธอ.


I turn my head with a look to thwart Koizumi's moves, quickly move to the passageway and shut the door with my hand reversed.

ผมหันไปมองการเคลื่อนไหวของเจ้าตัวขัดขวางโคอิซึมิ, แล้วรีบขยับไปที่ทางผ่าน และไขว้มือกลับหลังปิดประตู.


"Asahina-san, I have a question."

"อาซาฮินะ, ผมมีคำถาม. "


"What is it?"

"อะไรเหรอ ? "


Those round, large eyes look up at me as her head leans off to a side with uncertainty.

คราวนี้, ดวงตากว้างมองที่ผม ขณะที่หัวเธอเอนไปด้านข้างด้วยความไม่มั่นใจ.


"What do you have to say about this mansion? I find it odd, how about you?"

"เธอมีอะไรจะพูดเกี่ยวกับคฤหาสถ์นี่ไหม ? ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ, เธอล่ะ ? "


Asahina-san blinks her long and thick eyelashes and answers this:

อาซาฮินะกระพริบขนตาที่ยาวและหนาของเธอ และตอบ :


"Umm, Suzumiya-san thinks that this is a part of Koizumi-san's detective game... what is it called? Yes, something like a prelude. That's what she said in the bedroom."

"อืมม, สุซึมิยะคิดว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของเกมสืบสวนของโคอิซึมิ... มันเรียกว่าอะไรนะ ? ใช่, โหมโรงหรือไงเนี่ยแหละ. เธอบอกแบบนี้ตอนนอนอยู่ในเตียง. "


It's for the best if Haruhi can think of it like that, although it will be problematic if Asahina-san also see it that way.

มันดีที่สุดแล้วถ้าฮารุฮิคิดเป็นแบบนั้น, แต่มันจะเป็นปัญหาแน่ ถ้าอาซาฮินะจะคิดแบบนั้นเหมือนกัน.


"How then can you account for the irregularity in the flow of time? You witnessed Koizumi's experiment firsthand didn't you?"

"แล้วเธอจะอธิบายเกี่ยว การไหลของเวลาที่ผิดปกติยังไง ? เธอเห็นการทดลองของโคอิซึมิมาโดยตรงแล้วนี่ ใช่ไหม ? "


"Yes. But that's a part of the plan... right? Or is it not?"

"ใช่. แต่นั่นเป็นส่วนหนึ่งของแผนนี่...? ไม่ใช่เหรอ ? "


I press on my forehead, trying to hold off my sigh. I really don't know if Koizumi is that capable, but if even time dilation is a part of the whole setup, it would be too unfair not to give an advanced warning to Haruhi. Besides, isn't time the expertise of Asahina-san?

ผมกดหน้าผาก, พยายามจะไม่ออกอาการ. ผมไม่รู้จริงๆ ว่าโคอิซึมิมีความสามารถจะทำแบบนั้นได้ไหม, แต่ถ้าแม้แต่ การยืดเวลา ยังสามารถเป็นส่วนหนึ่งของแผน, มันน่าจะไม่ยุติธรรมที่ไม่เตือนฮารุฮิล่วงหน้า. นอกจากนี้, ไม่ใช่ว่า เวลา เป็นเรื่องที่อาซาฮินะมีความเชี่ยวชาญหรอกหรือ ?


I decide to take a shot at it.

ผมตัดสินใจจะทำอะไรสักอย่าง.


"Asahina-san, can you contact the future? Right now, right here?"

"อาซาฮินะ, เธอสามารถติดต่อกับอนาคตได้ไหม ? ตอนนี้, ที่นี่ ? "


"Ehh?"

"เอ๋ ? "


The puzzled childish face of the upperclassman looks at me.

หน้าเด็กงุนงง ของรุ่นพี่ มองที่ผม.


"How can I tell such things to you ? Huhu. That's classified information!"

"ฉันจะบอกเรื่องนั้นกับเธอได้ยังไง ? หุหุ. นั้นเป็น ข้อมูลลับสุดยอด ! "


She chuckles as if she finds it funny, but I am not joking nor do I find it funny.

เธอหัวเราะเบาๆ เหมือนเธอคิดว่ามันตลก, แต่ผมไม่ได้เล่นมุก หรือคิดว่ามันตลกเลย.


However Asahina-san keeps laughing.

อย่างไรก็ตาม อาซาฮินะก็หัวเราะไม่หยุด.


"Enough of this, just go and take a bath, or else Suzumiya-san will get angry again. Hoho."

"พอแล้วๆ, ไปอาบน้ำไป, ไม่งั้นเดี๋ยวสุซึมิยะก็โกรธอีก. หุหุ. "


With footsteps as light as butterflies flying about in a field of rapeseed flowers [4] in springtime, the diminutive upperclassman drifts toward the stairs, and disappears after turning her head over and tossing an unnatural, enchanting look at me.

พร้อมฝีเท้าเบา ดั่งผีเสื้อบินล่องลอยในทุ่งดอกไม้ rapeseed (ดอกไม้ชนิดหนึ่งสีเหลืองๆ) ในฤดูใบไม้ผลิ, รุ่นพี่ตัวจิ๋ว ล่องลอยไปมาสู่บันได, และหายไปหลังจากหันมามองและทอดสายตาผิดปกติ,ชวนหลงไหล มาที่ผม.


No good. Asahina-san cannot be depended upon. The only one reliable is...

ไม่ดีซะแล้ว. ไม่สามารถไปหวังพึ่งอาซาฮินะได้. คนเดียวที่เชื่อถือได้ก็...


"Damnit!"

"ตายล่ะ ! "


I sighed towards the carpet.

ผมสบถใส่พรม.


I really don't want to give additional stress towards her right now. As luck would have it though, she is the only one that can turn things around for us. Koizumi's guesses are all just playing armchair strategist and who knows what kind of chaos Haruhi would unleash with her ways. Even if I were to hold the trump card, after all that horror talk that Koizumi gave me, I wouldn't act recklessly. It could well have been that the individual that had set us up in this situation had already anticipated this.

ผมไม่อยากจะกดดันใส่เธอมากขึ้นไปอีกในตอนนี้. แต่เหมือนโชคชะตาจะกำหนด, เธอเป็นแค่คนเดียวที่สามารถแก้ไขสถานการณ์ของพวกเราได้. การคาดเดาของโคอิซึมิเป็นแค่การเล่น กลยุทธที่ 'ห่างไกลความเกี่ยวข้อง' (armchair = remote from active involvement : คำใน ' ' ถ้ามีคำดีกว่าก็แนะนำผมนะ) และใครจะรู้ว่าฮารุฮิจะปล่อยให้พลังของเธอสร้างความยุ่งเหยิงอะไรบ้าง. แม้ว่าผมจะถือไพ่เหนือกว่า, แต่หลังจากฟังเรื่องสยองๆ ที่โคอิซึมิเล่า, ผมก็ไม่ควรจะทำอะไรบุ่มบ่าม. มันมีโอกาสเป็นไปได้มาก ว่าคนที่ใส่เราในสถานการณ์นี้จะเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้าแล้ว.


"What to do now...?"

"ตอนนี้จะทำอะไรดี...? "


I was banking on being able to come up with some good idea after taking a bath and having my blood circulation improve itself, but my brain knows itself best. Even if I squeeze at it, not even half of an idea that might turn things around will come out. That is just a no-brainer. I don't feel discouraged, but it's kind of sad now that I think about it.

ผมหวังจะได้ความคิดดีๆ หลังจากอาบน้ำ และปล่อยให้ระบบหมุนเวียนเลือดทำหน้าที่ของมันได้คล่องขึ้น, แต่สมองผม รู้ความสามารถของมันเองดี. แม้ว่าผมจะคั้นสมองผม, ไม่มีแม้สักครึ่งของความคิด-ที่จะแก้ไขสิ่งต่างๆ ได้-จะคิดออกมาได้. มันเป็นแค่คำถามง่ายๆ. ผมไม่ได้รู้สึกท้อแท้ , แต่มันก็เป็นความเศร้าอย่างหนึ่งเมื่อผมคิดถึงมัน. (สรุปย่อหน้า=คำถามง่ายๆ แท้ๆ คิดไม่ออก เศร้าจัง แต่ไม่ท้อ...)


Just as Asahina-san had said, the changing room has towels and spares ready. Elastic pants and T-shirts were lined up on the racks nearby. I put on a random set, and headed to the dining room with Koizumi.

เหมือนอย่างที่อาซาฮินะบอก, ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ามีทั้งผ้าเช็ดตัวและชุดสำรองไว้ให้เลือกพร้อม. กางเกงยืดหยุ่น (กางเกงที่มันมียางยืด) และเสื้อยืดคอกลม เรียงอยู่ในชั้นใกล้ๆ. ผมหยิบสุ่มๆ มาใส่, และมุ่งหน้าไปห้องทานอาหารพร้อมโคอิซึมิ.


The three that bathed beforehand had placed a whole row of juice jugs on the dining table and have been waiting for us.

สามคนที่อาบน้ำเสร็จก่อนแล้ววางเหยือกน้ำผลไม้ทั้งแถว บนโต๊ะอาหารและรอพวกเราอยู่.


"So slow, why the hell did you all take so long?"

"ช้าจริง, ทำไมพวกนายถึงช้ากันแบบนี้ ? "


To me, that was only a little longer than the time a crow might take in the bath.

สำหรับผม, คิดว่ามันใช้เวลานานกว่า ,อีกาใช้เวลาของมันอาบน้ำ, นิดเดียว.


I sip on the orange juice that Haruhi handed over, and my vision is directed not at Nagato, but outside the window. Perhaps because her body has warmed up, Haruhi is chugging at the canned juice happily with her good index finger shooting upward, Asahina-san has a smile from being oblivious to the current situation, while Koizumi who clearly understands everything does the same. Nagato seems even more minute than usual, could it be because her wet hair is hanging downward in a straight fashion?

ผมจิบน้ำส้มที่ฮารุฮิยื่นให้, สายตาผมไม่ได้อยู่ที่นากาโตะ, แต่อยู่ข้างนอกหน้าต่าง. บางทีอาจเป็นเพราะตัวเธออุ่นขึ้น, ฮารุฮิแกว่งกระป๋องน้ำผลไม้ด้วยการชูนิ้วชี้ขึ้นไป เป็นเสียง ชั๊กๆ อย่างมีความสุข, อาซาฮินะยิ้มเหมือนลืมสถานการณ์ตอนนี้ไปแล้ว, ขณะที่โคอิซึมิซึ่งได้เข้าใจทุกอย่างแล้ว ก็ทำเหมือนกัน. นากาโตะดูจะ minute กว่าปกติ,หรือจะเป็นเพราะผมชื้น ของเธอห้อยลงในทรงเหยียดตรง ? (ไม่มั่นใจว่า minute ตรงนี้แปลว่าอะไร)


Although just what time is it right now? The view outside the window is still a snowstorm as before, but it seems gloomy and not pitch black, which gives me the chills.

ว่าแต่ตอนนี้กี่โมงแล้ว ? วิวข้างนอกหน้าต่างยังเป็นพายุหิมะเหมือนเดิม, แต่มันดูมืดคลิ้มและไม่เป็นสีดำเข้มทั้งหมด, ซึ่งทำให้ผมรู้สึกกลัว.


Haruhi seems to have lost the sense of time.

เหมือนฮารุฮิจะสูญเสียความรับรู้เรื่องเวลาไป.


"Let's go and play in the gaming room."

"ไปเล่นกันในห้องเล่นเกมกันเถอะ. "


Still in the mood to play.

ยังมีอารมณ์จะเล่น...


[ย่อหน้าต่อไปนี้ อาศัย ความรู้ไพ่มาจองอย่างมาก แน่นอน... ผมเล่นไม่เป็น ]
"Even Karaoke is fine, but we haven't played Mahjong for such a long time. The bet is three times the number of tiles, and anything goes, but I want to do major tiles, so there's no need to chip or need to add points. We will decide based on the final points. Kokushi Shisan-men and Su-ankou Tanki on yakuman alright?" (note: Japanese Mahjong terminologies are unique)

"จะร้องคาราโอเกะกันก็ได้นะ, แต่พวกเราไม่ได้เล่น ไพ่ มาจอง กันมานานแล้วนี่. มาเดิมพันกับสามเท่าของจำนวนเบี้ย , แต่ฉันอยากจะเล่นเบี้ยหลัก, ดังนั้นไม่จำเป็นต้องชิปหรือต่อแต้ม. พวกเราจะตัดสินผลตามแต้มสุดท้าย. Kokushi Shisan-men และ Su-ankou Tanki บน yakuman ตามนี้นะ ? " (ศัพท์มาจองญี่ปุ่น)


Although I don't want to complain about the rules of the game, I still slowly shake my head. Right now, what must be done isn't Karaoke, nor is it to bet on Mahjong, but to think.

แม้ว่าผมจะไม่ได้ ไม่พอใจเกี่ยวกับกฏของเกม, ผมยังต้องส่ายหัวช้าๆ. ตอนนี้, สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่คาราโอเกะ,หรือพนันมาจองกัน, แต่ต้องใช้หัวคิด.


"I say that we should get some shut-eye. We'll have plenty of time to play later. I am really tired."

"ผมขอบอกว่า พวกเราควรจะไปนอนกันได้แล้ว. พวกเรายังมีเวลาอีกมากให้เล่น. ผมเหนื่อยมากแล้ว. "


Before this we had walked for hours with skis on our back, being half buried in the snow. Only Haruhi's muscles are not totally worked to exhaustion it seems.

ก่อนนี้พวกเราต้องเดินแบกไม้สกีไว้บนหลัง เป็นเวลาหลายชั่วโมง, จมไปครึ่งตัว ในหิมะ. ดูเหมือนจะมีแต่ กล้ามเนื้อของฮารุฮิเท่านั้นแหละ ที่ยังไม่หมดแรง.


"That's true..."

"นั่นก็จริง..."


Haruhi seems to want to know which side the others are on. After having examined everyone's expressions:

ดูเหมือนฮารุฮิจะอยากรู้ว่าคนอื่นอยู่ฝ่ายไหน. หลังจากตรวจดูการแสดงออกของทุกคนแล้ว :


"Fine, alright, let's take a break. But once we wake up I want everyone to play with their all."

"ก็ได้, เอาล่ะ, งั้นพักกันก่อนแล้วกัน. แต่เมื่อพวกเราตื่น ฉันต้องการให้ทุกคนเล่นทั้งหมดเลยนะ. "


She announces with the glow of two to three nebulae coming from her pupils.

เธอประกาศ พร้อมเปล่งแสงเนบิวล่า สองสามลำ ออกจากลูกตาดำของเธอ.


After everyone returns to their respective den, I start to engage in a self-personality meeting inside my head as I lie on the bed to think of a way out. Sadly my personalities just had to expose my uselessness right at this moment as not even one constructive proposal comes out. Everyone stays silent, hoping that someone will break the ice. As the time passes by minute by minute, my conscious becomes more and more hazy. Why would I say that?

หลังจากทุกคนกลับสู่ห้องพักผ่อนของแต่ละคน, ผมเข้าร่วมนัดพบ กับตัวเองในหัวผม ขณะที่ผมนอนบนเตียง เพื่อคิดหาทางออก.(=จินตนาการเป็นตัวเอง หลายๆ ตัว คุยกันเอง) น่าเศร้าที่ ตัวเอง หลายๆ ตัว , เลียนแบบความใช้ไม่ได้ของผมในตอนนี้, ไม่มีสักตัว ที่สามารถเสนอความคิดสร้างสรรออกมาได้เลย. ทุกตัวนิ่งเงียบ, หวังจะให้สักตัว ทำลายความเงียบ. เวลาผ่านไป นาทีแล้วนาทีเล่า, ความรู้สึกนึกคิดของผมยิ่งพร่ามัวๆ ขึ้นทุกที. ทำไมผมถึงพูดแบบนี้น่ะเหรอ ?


"Kyon-kun."

"คิยอนจ๋า. "


I didn't even catch the sound of the door closing, or the footsteps of someone entering the door, nor the sound of ruffling clothing. I got scared from this anyway, and I am just shocked by the silhouette of the person standing in the middle of the room.

ผมว่าผมไม่ได้ยินเสียงประตูปิดนะ, หรือเสียงฝีเท้าบางคน ก้าวผ่านประตูเข้ามาด้วย, รวมถึงไม่ได้ยินเสียงเสื้อผ้าขยับกระเพื่อม. ผมชักกลัวแล้วสิ, และผมเริ่มตกใจ เพราะ...เงาของคนที่กำลังยืนอยู่กลางห้อง.


"Asahina-san?"

"อาซาฮินะ ? "


The source of light in the room comes reflected off the snow, shining through the window with the shade pulled to one side. However, even under this dim light, I am sure of what I am seeing is correct. The one here is the cute fairy stationed in the clubroom, the lucky charm of the SOS Brigade, Asahina-san.

แสงสว่างจากในห้อง ออกไปสะท้อนหิมะ, ส่องสว่างผ่านหน้าต่างพร้อมด้วยเงาเทไปอีกด้านหนึ่ง. อย่างไรก็ตาม, แม้แต่ภายใต้แสงสลัวเยี่ยงนี้, ผมยังมั่นใจในสิ่งที่ผมเห็น. หนึ่งเดียวที่ยืนอยู่นี่...นางฟ้าแสนสวย...ประจำห้องชมรม, เครื่องลางนำโชค สู่กลุ่ม SOS... อาซาฮินะ.


"Kyon-kun..."

"คิยอนจ๋า..."


Asahina-san reveals a smile on her face as she calls my nickname, moves ever so lightly and sits by my side. I scramble to sit up straight, as her naked legs close on each other. There is an unexplainable surreal sense somehow. Looking closely, what she is wearing right now is different from the moment that we bid each other goodnight across the hallway. It is not that single long T-shirt, but the amount of cloth hasn't increased by much.

อาซาฮินะเผยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ขณะที่เธอเรียกชื่อเล่นผม, ค่อยๆ ขยับเบาๆ...และนั่งลงข้างผม. ผมรีบขึ้นมานั่งตัวตรง, ขณะที่ท่อนขาเปลือยเปล่าของเธอ แนบชิดอีกข้าง. นี่ช่างเหมือนฝัน...เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เลย... มองดูดีๆ, ที่เธอสวมใส่อยู่ตอนนี้ แตกต่างจากตอนที่พวกเราบอกอำลากันสำหรับคืนนี้ ตรงทางเดิน. มันไม่ใช่เสื้อยืดคอกลมตัวยาวตัวเดียว, แต่จำนวนชิ้นของเสื้อผ้าตอนนี้ก็ไม่ได้เพิ่มนัก. (comment : อ่านถึงตรงนี้แล้ว ทำให้ผมคิดว่า ตอนแรก อาซาฮินะใส่แต่ เสื้อยืดคอกลม ตัวยาวๆ ...ผมคิดผิดไปเปล่าครับ...ถ้าไม่ผิด sexy โคตร)

At this time, Asahina-san is looking up at me, dressed in a white shirt that is almost ripped from my imagination, and cannot get any closer to me.

ตอนนี้,อาซาฮินะกำลังมองที่ผม, การแต่งตัวในเสื้อยืดสีขาวตอนนั้น เกือบจะถูกตัดไปจากจินตนาการของผม, และจะไม่กลับมาใกล้ผมอีกแล้ว. (=เพราะตอนนี้เธออยู่บนเตียงด้วยแล้ว)


"Well..."

"คือ..."


That beautiful, childish face seems to want something.

ใบหน้าใสเหมือนเด็ก , สวยงาม ดูเหมือนต้องการบางอย่าง...


"May I sleep over here?"

"ให้ฉันนอนที่นี้ได้ไหม ? "


Her speech is enough to force the two sides of my lung out of my mouth. (crazy)

คำพูดของเธอ เพียงพอที่จะทำให้ปอดทั้งสองข้างของผม กระเด็นออกมาจากปากผม. (จะบ้าแล้ว)


Those watery eyes look straight at my face, as the cheeky Asahina-san leans on my shoulder softly. Wha... whawhawhat is this about?

นัยน์ตาที่เหมือนมีน้ำคลอมองตรงๆ ที่หน้าผม, ขณะที่อาซาฮินะทะลึ่ง เอนซบลงบนไหล่ผมเบาๆ. นะ นะ นะ นี่ นี่มันอะไร ?

"I was scared by myself. Kept tossing around and couldn't fall asleep... if I am beside Kyon-kun, I should be able to get a good sleep..."

"ฉันกลัวจังเลย. นอนกลิ้งไปมาแต่ยังไงก็หลับไม่ลง... แต่ถ้า...ข้างๆ คิยอน, ฉันคงจะหลับสบายๆ ได้... "


Hot body temperature seeps through that shirt. It is a heat that someone will mistakenly think of as burning. Something soft is pressing on me. Asahina hugs my arm, and presses her face closer to me.

อุณหภูมิร่างกายพุ่งสูงขึ้น ซึมออกจากเสื้อ. มันร้อนจนบางคนเข้าใจผิด คิดว่ากำลังไหม้. บางอย่างนิ่ม...กดบนผม. อาซาฮินะกอดแขนผม, และยื่นหน้าเธอมา...ใกล้...ผม.


"Is it OK?"

"ได้ไหมจ้ะ ? "


This isn't a matter of OK or not. There is no man or woman in this world that has the heart to turn down a pleading Asahina-san. So the answer is of course. Yes, this bed is a bit too big for one person.... (hold it)

ที่สำคัญมันไม่ใช่ว่าได้หรือไม่ได้. ไม่มีผู้ชายหรือผู้หญิงคนไหนในโลกนี้หรอกที่ใจดำพอจะปฏิเสธ คำขอร้องของอาซาฮินะได้. ดังนั้นคำตอบก็แน่นอน. ได้, เตียงนี้ใหญ่ไปสำหรับแค่คนเดียวอยู่แล้ว....(เดี๋ยวก่อน)


Hoho, she lets my arm go with a gorgeous smile, and starts to unbutton that shirt which is already very loose. That bedazzling, soft curve slowly starts to reveal itself. The full bosom that I saw when she was forced into being a bunny girl by Haruhi, that I saw when I accidently barged into the clubroom and saw her changing, that I caught in a photo now sleeping deep within a hidden folder on the hard drive of the computer ... was now before me. (wake up, that's not it)

โฮะโฮะ, เธอปล่อยแขนผม พร้อมด้วยยิ้มอย่างยินดี, และเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต ที่เกือบจะหลุดอยู่แล้ว. ตาลายแล้วโว้ย, ส่วนโค้งเว้าเริ่มที่จะเผย... หน้าอกใหญ่ๆ ที่ผมเห็น ตอนเธอโดนฮารุฮิบังคับให้ใส่ชุดกระต่าย, และที่ผมบังเอิญเห็นตอนที่ผมรีบเข้าไปในห้องชมรม แล้วเห็นเธอกำลังเปลี่ยนชุด, และที่ผมถ่ายรูปไว้ซึ่งซ่อนอยู่ใน ที่เก็บไฟล์ลับ บนฮาร์ดดิสของคอมพิวเตอร์... ตอนนี้...ปรากฏต่อหน้าผม. (ตื่น, มันต้องไม่จริงแน่)


Only two buttons left on the white shirt... no, one. This is more tempting than even full nudity, since the model is of high quality. Besides, no matter how you put it, the one doing these provoking poses is Asahina-san. (hey)

เหลือกระดุมอีกแค่สองเม็ดเท่านั้นบนเสื้อเชิ้ตสีขาว...โอ้ ไม่, เม็ดเดียวแล้ว. นี่มันยั่วยิ่งกว่าโป๊เต็มๆ อีก, เพราะนางแบบช่างมีคุณภาพสูงเหลือเกิน. นอกจากนี้, ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง, คนที่กำลังโพสท่ายั่วอารมณ์น่ะ อาซาฮินะ เชียวนะ. (เฮ้)


Asahina-san takes a snipe at me with her eyes tilting upward, and tosses a shy, teasing smile at me. Her finger finally lets the last button loose. Should I move my sight elsewhere? (keep your focus!)

อาซาฮินะมองที่ผมด้วยดวงตากระดกขึ้น , และยิ้มเอียงอาย, ยั่วยวนผม. และแล้ว...นิ้วก็เธอก็ปลดกระดุมเม็ดสุดท้าย... ผมควรจะย้ายสายตาไปทางอื่นไหม ? (จ้องต่อๆ !)


From the innards of the totally loose shirt, pure white skin moves up and down with each breath. On the body of this person that is so artistically crafted to perfection that even Venus herself will cower inside the clamshell (not telling you to look that way), on top of the half mound over that smooth and round breast, lies a very visible star...

จากภายใต้เสื้อที่ปลดกระดุมหมดแล้ว,... ผิวขาวสะอาด เคลื่อนไหว ขึ้น และ ลง ตามจังหวะหายใจ. บนร่างกายของเธอคนนี้ช่างเป็นศิลปะที่ปั้นแต่งมาอย่างสมบูรณ์ไร้ที่ติ ซึ่งแม้แต่ วีนัส ,เทพธิดาแห่งความรักและความงาม, ยังต้องอาย ซ่อนตัวเธอเองหลบในเปลือกหอย (ไม่ได้บอกให้คุณคิดแบบนั้นเหมือนกันนะ), บนสุดของ หน้าอกที่ราบเรียบ และกลมกลึง, มีดาวที่มองเห็นได้แจ่มชัด...


A deep breath comes forth from the depths of my throat.

ลมหายใจลึกๆ ออกจากคอหอยผม.


"Hoo...!"

"ฮู่...! "


I jump out of my bed as if I had a spring in me.

ผมกระโดดออกจากเตียง เหมือนมีสปริงติดอยู่กับผม.


"No way!"

"ไม่มีทาง ! "



Look closely! Why is it that I didn't notice this? The person before me is not 'my Asahina-san'. I should have known better than anyone else. Didn't I do this last time to verify for authenticity? You would know after looking at 'that spot' on Asahina-san.

ดูดีๆ สิ! ทำไมผมไม่สังเกตุมันนะ ? คนที่อยู่หน้าผมนี่ไม่ใช่ อาซาฮินะของผม. ผมน่าจะรู้ดียิ่งกว่าทุกคน. ไม่ใช่ว่าผมก็ทำแบบนี้ครั้งล่าสุดเพื่อพิสูจน์ความน่าเชื่อถือของผมเหรอ ? (vol 4) คุณน่าจะรู้หลังจากเห็น 'จุดนั่น' บนอาซาฮินะ. ( ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดนะ 'มีดาวที่เห็นได้อย่างแจ่มชัด...' นั่นเป็นประโยคที่คิยอน คาดคิดไปก่อน )


"Who are you?"

"เธอเป็นใคร ? "


-There is no mole on the left breast of this Asahina-san.

-ไม่มีไฝ (ตำหนิ/แผลเป็นตั้งแต่เกิด) บนหน้าอกซ้ายของอาซาฮินะ คนนี้.


The half-naked beauty sitting on the bed talks with a distressed look.

สาวสวยกึ่งเปลือยที่นั่งอยู่บนเตียงพูดด้วยท่าทางเสียใจ.


"Why? You don't want me?"

"ทำไมล่ะ ? นายไม่ต้องการฉันเหรอ ? "


If this were the real Asahina-san (I told you she's not it!), I should still be able to hang on. No, nope. The problem isn't that. Asahina-san would never sneak in and seduce me. I am hooked without her having to do that.

ถ้านี่เป็นอาซาฮินะตัวจริง (ผมบอกคุณแล้วนะ ว่าเธอไม่ใช่ !), ผมน่าจะยังจัดการได้อยู่. ไม่, ไม่สิ. ปัญหาไม่ใช่แบบนั้น. อาซาฮินะจะไม่มีทางแอบย่องเข้ามาและยั่วยวนผมหรอก. นอกจากเธอจะจำเป็นต้องทำ.


"You are not Asahina-san."

"เธอไม่ใช่อาซาฮินะ. "


I keep retreating, and gazing upon those alluring eyes that are about to burst into tears. My reasons are about to derail. How can a man make a lady sad. This isn't related to her not being Asahina-san right? (get a grip of yourself)

ผมถอยห่างจากเธอ, และจ้องที่ตาทรงเสน่ห์ที่กำลังจะร้องไห้. ความมีเหตุผลของผม เริ่มจะตกราง. เป็นผู้ชาย จะทำให้ผู้หญิงร้องไห้ได้ยังไง. นี่ไม่เกี่ยวกับที่เธอไม่ได้เป็นอาซาฮินะนี่ ? (ควบคุมตัวเองหน่อย)


"Please don't do this."

"อย่าทำแบบนี้น่า. "


I finally utter this out.

สุดท้ายแล้ว ผมก็พูดออกไปจนได้.


"Who are you? Are you the maker of this strange house, an alien or a slider? Why did you do this?"

"เธอเป็นใคร ? เธอเป็นคนสร้างบ้านประหลาดๆ นี่ใช่ไหม, เป็นมนุษย์ต่างดาว หรือนักเดินทางข้ามมิติ ? เธอทำแบบนี้ทำไม ? "


"...Kyon-kun."

"...คิยอน. "


The Asahina-san before me sounds so sad. Her head lies low and her lips are twisted from being depressed. And then-

อาซาฮินะข้างหน้าผมดูน่าสงสารมาก. หัวของเธอก้มต่ำและริมฝีปากเธอผิดรูปร่างเพราะเสียใจ. จากนั้น -


"!"

"!"


She turns around and flies to the door like wind, her shirt lifted about in the air. The moment she leaves the room, she turns around, looks at me with tears in her eyes and heads to the hallway. The bang is surprisingly loud, and that sound wakes my memory. I locked the inner lock. Without a key there should be no way to get in from outside.

เธอหันกลับและพุ่งสู่ประตูเหมือนสายลม, เสื้อเชิ้ตของเธอพริ้วขึ้นในอากาศ. ตอนที่เธอออกจากห้อง, เธอหันกลับมา, มองที่ผม พร้อมกับน้ำตาในดวงตา และมุ่งหน้าไปตามทางเดิน. เสียงกระแทกดังอย่างน่าประหลาด, และมันทำให้ผมจำบางอย่างได้. ผมล็อคห้องจากข้างใน. ถ้าไม่มีกุญแจ น่าจะไม่มีทางเข้าไปข้างในได้.


"Please, wait a second!"

"ช่วยรอเดี๋ยวสิ ! "


In that instant I suddenly say this in a respectful tone and run to the door to open it.

ทันใดนั้นเอง ผมรีบพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ และวิ่งไปที่ประตูเพื่อเปิดมัน.


Bang! A loud noise is made. No matter how forceful I get, the sound of a door opening shouldn't be so intense that my abdomen would tremble. Just as I thought of this-

ปัง ! เกิดเสียงดังขึ้น. ไม่ว่าผมจะใช้แรงแค่ไหนก็ตาม, เสียงเปิดประตูก็ไม่น่าจะดัง จนทำให้ช่องท้องผมปั่นป่วนได้นี่. ขณะที่ผมคิด -


"Ehh, you..."

"อ่าา, นาย... "


I run straight into Haruhi. Haruhi, with her room directly opposite mine, has her head out of the door, and looks at me with her mouth wide open.

อยู่ๆ ก็เจอฮารุฮิ. ฮารุฮิ, ซึ่งห้องของเธออยู่ตรงข้ามกับของผมพอดี, โผล่หัวของเธอออกมาจากประตู, และมองที่ผม พร้อมด้วยอ้าปากของเธอกว้าง.


"Kyon, you were in my room a moment ago... or were you?"

"คิยอน, เมื่อกี้นายอยู่ในห้องนาย...หรือ...อยู่ไหน ? "


There are more people than just Haruhi and I with their head stuck out into the hallway.

ไม่ใช่ว่ามีแค่ฮารุฮิและผม ที่โผล่หัวมาอยู่ในทางเดิน.


"Umm..."

"อืมม... "


Haruhi's neighbor to the right, 'T-shirt' clad Asahina-san is also puzzled and has her door half-open. As for the neighbor to the left-

เพื่อนห้องทางขวาของฮารุฮิ, อาซาฮินะ ที่แต่งตัวในชุด 'เสื้อยืดคอกลม' ก็งุนงงอยู่และเปิดประตูห้องเธอไว้ครึ่งหนึ่ง. ขณะที่เพื่อนห้องทางซ้าย -


"..."

"..."


Nagato's slim body is present. I look over the side-

ตัวผอมเพียวของนากาโตะได้ปรากฏขึ้น. ผมมองไปด้านข้าง-


"What was that..."

"นั่นเป็นอะไร..."


Koizumi touches the tip of his nose, and gives me a strange look along with a very awkward smile.

โคอิซึมิแตะขอบจมูกของเขา, และทำท่าทางประหลาด พร้อมทั้งยิ้มอย่างเคอะเขินมาก ให้ผม.


It becomes clear that the reason why the reverberation from opening the door was so loud was because all five of us had opened our doors at the same time. This would be the resonance of an ensemble of five.

มันชัดเจนแล้วว่าเหตุผลที่ทำไมเสียงเปิดประตูถึงได้ดังมาก นั่นก็เพราะพวกเราทั้งห้าคนได้เปิดประตู พร้อมๆ กัน นั่นเอง. นี่น่าจะเป็นเสียงก้องของการมารวมกันของห้าเสียง.


"Why everyone? Something happen?"

"ทำไมทุกคน? บางอย่างเกิดขึ้น ? "


Haruhi's mind returns first and talks as if she is staring right at me.

ฮารุฮิได้สติของเธอคืนกลับมาก่อนเป็นคนแรก และพูดขณะที่เธอจ้องตรงที่ผม.


"Why is everyone out of their room at the same time?"

"ทำไมทุกคนออกมาจากห้องในเวลาเดียวกันล่ะ ? "


I went after the fake Asahina-san- just as I was thinking of saying that, I realized something. Haruhi's prior words were not grammatically sound.

ขณะที่ผมคิดจะพูดว่า- ผมออกมาตามอาซาฮินะตัวปลอม, ผมก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้. คำพูดก่อนๆ ของฮารุฮิ มันไม่ถูกหลักไวยากรณ์นี่.


"How about you then? You wouldn't be out to go to the toilet."

"แล้วเธอล่ะ ? เธอคงไม่ได้กำลังจะออกไปห้องน้ำมั้ง. "


Surprisingly, Haruhi actually lowers her head, bites on her lower lip and only opens up after some time.

น่าแปลก, ฮารุฮิก้มหัวต่ำลง, กัดริมฝีปากล่างของเธอเองและเปิดปากหลังผ่านไปครู่หนึ่ง.


"I had the strangest dream. I dreamed that you sneaked into my room and didn't talk like you would have... urr, and did things that you wouldn't do. I find it odd... in the end, I punched you hard and ran off! Odd, that's a dream! Right? But it didn't feel quite like a dream."

"ฉันฝันประหลาดที่สุดเลย. ฉันฝันว่านายแอบเข้ามาในห้องฉัน และไม่พูดเหมือนตามแบบที่นายควรจะพูด.... เอ่อ, แบบที่นายจะไม่ทำน่ะ. ฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆ... สุดท้าย, ฉันเลยต่อยนายแรงๆ และวิ่งหนีออกมา! แปลกจัง, นั่นเป็นแค่ฝัน ใช่ไหม ? แต่ทำไมฉันไม่รู้สึกว่ามันเหมือนฝันเลยล่ะ. "


If that was a dream, then this would be a continuation of the dream. As I look at the vexed Haruhi with locked eyebrows, Koizumi heads to my direction.

ถ้านั่นเป็นฝัน, งั้นตอนนี้น่าจะเป็นฝันต่อเนื่อง. ขณะที่ผมมอง ,ที่ฮารุฮิผู้กำลังกลุ้ม, ด้วยอาการคิ้วขมวด , โคอิซึมิเดินมาทางผม.


"I, as well."

"ผม, ก็เหมือนกัน."


He stares right at my face.

เขาจ้องที่หน้าผม.


"You appeared in my room as well. The appearance might have been you, but the behaviour was just terrifying... anyways, you did things that you wouldn't do."

"คุณเข้ามาในห้องผมเหมือนกัน. จากรูปร่างหน้าตาต้องเป็นคุณแน่, แต่พฤติกรรมน่ากลัวมาก..... นอกจากนั้น, คุณยังทำสิ่งที่ คุณไม่น่าจะทำ. "


I start to get frightened out of the blue. My sight moves away from that smiling face of Koizumi, seemingly up to something, and turns instead towards Asahina-san. This is the real McCoy. One look and there's no question about it. How could I have mistaken that person as her? Whether it'd be the feel or in her actions, she cannot compare to the bona fide Asahina-san.

ผมเริ่มจะกลัวขึ้นมาทันทีทันใด. หลบสายตา จากหน้าที่กำลังยิ้มของโคอิซึมิ, เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างขึ้น, และหันไปหาอาซาฮินะแทน. นี่สิของแท้. (=อาซาฮินะตัวจริง) แค่มองครั้งเดียวก็ไม่มีปัญหาแล้ว. ผมคิดว่าคนนั้นเป็นเธอไปได้ยังไงเนี่ย ? ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือการกระทำ, เธอเทียบกับอาซาฮินะตัวจริงไม่ได้เลย.


Perhaps my gaze embarrasses her. Asahina-san blushes. Did I appear before her? Just as I assume that to be the case-

บางทีการจ้องของผมอาจทำให้เธออายมั้ง. อาซาฮินะหน้าแดง. หรือผมจะโผล่ขึ้นหน้าเธอ ? ขณะที่ผมสมมติว่ามันเป็นแบบนั้น-


"Suzumiya-san came into my room."

"สุซึมิยะเข้าไปในห้องฉัน. "


Her fingers are caught together and move uneasily.

นิ้วของเธอจับกุมกันไปหมดและขยับไม่สะดวก.


"That strange Suzumiya-san... I don't know how to describe it, was like a fake..."

"สุซึมิยะนั้นแปลกมาก...ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง, เหมือนเป็นตัวปลอม..."


Yes, definitely a fake. That is for sure, the problem is for this to have happened. Why did fake versions of ourselves appear on each other's room? Asahina-san in mine, I went to Haruhi and Koizumi's rooms, and Haruhi in Asahina-san's room...

ใช่,ตัวปลอมแน่นอน. นั่นมันแน่อยู่แล้ว, ปัญหาก็คือที่เกิดขึ้นนี้...ทำไมตัวปลอมของพวกเราถึงปรากฏในห้องของคนอื่น ? อาซาฮินะในห้องผม, ผมไปในห้องฮารุฮิและโคอิซึมิ, และฮารุฮิไปในห้องอาซาฮินะ...



"Nagato." I keep pressing. "Who came into your room?"

"นากาโตะ. " ผมถามต่อ. "ใครเข้าไปในห้องเธอเหรอ ? "


The sullen façade of Nagato, who is in a t-shirt as is Asahina-san, lifts up and looks directly into me:

ใบหน้าเฉื่อยชาของนากาโตะ, ผู้ซึ่งอยู่ในเสื้อยืดคอกลมเหมือนกับ อาซาฮินะ, ยกขึ้นและมองตรงที่ผม :


"You."

"นาย. "


Having said that in a whisper, she slowly closes her eyelids.

พูดนี่...แบบกระซิบ, เธอค่อยๆ ปิดเปลือกตา.


And then-

จากนั้น-


"...Yuki?!"

"...ยูกิ ? "


With the background music composed of Haruhi's puzzled shout on the side, I witness an unbelievable scene.

กอปรด้วยเพลง, แต่งโดยฮารุฮิ-ตะโกนอย่างงุนงงจากด้านข้าง, เป็นแบล็คกราวน์ (ฉากหลัง), ผมเห็นฉากที่ไม่น่าจะเป็นไปได้.


Nagato, the very Nagato Yuki falls, as if pressed down by an unseen demonic hand, flat on the ground.

นากาโตะ, ยูกิ นากาโตะ ผู้ยิ่งใหญ่ ล้มลง, เหมือนโดนกดลงด้วยเงื้อมมือปีศาจที่ซ่อนเร้น, หมดสติลงบนพื้น.


"Yuki! What happened? Yuki..."

"ยูกิ ! เกิดอะไรขึ้น ? ยูกิ... "


Everyone is too surprised to utter a word, and are dumbstruck frozen on the scene, with only Haruhi rushing in and lifting that small body up.

ทุกคนประหลาดใจจนพูดไม่ออก, และฉงนค้างอยู่แบบนั้น, มีเพียงฮารุฮิพุ่งเข้าไปอุ้มร่างเล็กๆ นั้นขึ้น.


"Whoa... so hot! Yuki, are you alright? Yuki? Yuki!"

"หวา..ร้อนจัง ! ยูกิ, สบายดีไหม ? ยูกิ ? ยูกิ ! "


The sleeping face of Nagato had her eyelids shut and head slanted downwards. My instinct told me however that Nagato is not in a sound slumber.

ใบหน้าที่กำลังสลบของนากาโตะปิดเปลือกตาสนิทและเอียงลงสู่ที่ต่ำ. สัญชาติญาณของผมบอกว่าเธอไม่ได้หลับไปธรรมดาแน่.


Haruhi hugs Nagato's shoulder and hollers out with a sharp gaze:

ฮารุฮิโอบไหล่นากาโตะ และตะโกนออกมาพร้อมด้วยจ้องอย่างแหลมคม :


"Koizumi-kun, get Yuki onto her bed quickly. Kyon, go find some ice pillows. There should be some over there. Mikuru-chan, go prepare the wet towels."

"โคอิซึมิ, พายูกิไปที่เตียงของเธอเร็ว. คิยอน, ไปหาหมอนเย็นมา. มันต้องมีบ้างแหละ. มิคุรุ, ไปเตรียมผ้าเช็ดตัวเปียกๆ. "


Seeing how I, Asahina-san and Koizumi stand still, Haruhi barks out again:

เมื่อเห็น ผม, อาซาฮินะ และโคอิซึมิยังยืนนิ่ง, ฮารุฮิตะโกนออกมาอีกครั้ง.


"Hurry up!"

"เร็วสิ ! "



[ตามไปอ่าน ส่วนที่ 3 (ส่วนจบ) คลิ๊กที่นี่]

kyon --> asahina koizumi ---> kyon haruhi ---> kyon asahina ---> haruhi yuki ---> kyon
ที่แท้ชายในฝัน ของโคอิซึมิ ก็คือ คิยอน นั่นเอง
แต่ที่สำคัญสุด คือ yuki ---> kyon ออกจากห้องมา ตัวร้อน หมดสติเลย... ทำอะไรกันในห้อง !!!

ลง comment ไว้นะครับ จะตามมาแก้ตอน ครบ 100%+ สาส์นผู้แต่ง แปลเสร็จ น่าจะวันศุกร์

-ส่วนที่สองเสร็จ-