-ตอนที่คิยอนล้มลงไปนอนหงาย แล้วฮารุฮิบ่นว่า คิยอนดู กกน มิคุรุ ในบทนำ
-สำหรับคนที่ไม่เคยเห็น (ซึ่งไม่น่ามี) คนๆ นี้ชื่อ อาซาคุระ เรียวโกะ โผล่มาอีก บทที่1
-สซึรุยะ คว้าข้อมือคิยอนไว้ ในบทที่ 1
-นากาโตะ ยูกิ นั่งพับเพียบ ในบทที่ 2
-สซึมิยะ ฮารุฮิ ในชุดฟอร์มของโคโยเอ็น ปรากฏตัวในบทที่ 3
-ฮารุฮิมัดผมให้เป็นทรงหางม้า ตามคำขอ ของคิยอน ในบทที่ 3
Author's Notes
สาส์นจากผู้แต่ง
In place of my own views, I'm going to write about one of my memories, so please bear with me.
ในที่ สำหรับมุมมองของผม, ผมกำลังจะเล่าความทรงจำหนึ่งของผม, มาฟังผมหน่อย.
I had a classmate in sixth grade, who could pretty much be called a genius. He was the leader of the class, with a bright mind, good family background, and he was really good at creating a cheerful atmosphere for everyone. The reason this extremely popular classmate, with a dazzling saintly glow above his head, befriended me was because we shared the same interests. We both loved fishing and reading foreign suspense novels.
ผมมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง ตอน ป 6, จะเรียกว่าเขาเป็นอัจฉริยะก็ได้. เขาเป็นหัวหน้าชั้น, มีความคิดเฉียบแหลม, พื้นฐานครอบครัวที่ดี, และเก่งที่จะสร้างบรรยากาศดีๆ ให้กับคนรอบข้าง. ด้วยเหตุเหล่านี้ทำให้คนนี้เป็นที่นิยมในหมู่เพื่อน, แต่เหมือนเทพแห่งความพิศวงลอยเหนือหัวเขา, ทำให้เขามาสนิทผม เพราะเรามีความสนใจบางอย่างเหมือนกัน. พวกเรารักการตกปลาและชอบอ่านโนเวล (นิยาย) ต่างชาติอย่างใจจดใจจ่อ.
Whenever the class needed to be split into teams, I would always end up with him, with him being the team leader, of course. Once, when the school was having a festival, each class was required to send a representative to perform for the whole grade's leisure. Our team was at a loss on what to perform, as our wits came to an end, he would say, "Let's write a play." And he would then begin writing the script. I will never forget how hard I laughed and even rolled on the floor when I read that script, I never knew something that funny would exist!
เมื่อไหร่ก็ตามที่มีการแบ่งกลุ่มงาน, ผมมักจะอยู่กลุ่มเดียวกับเขาเสมอ, แน่นอนว่าเขาเป็นหัวหน้า. ครั้งหนึ่ง, เมื่อโรงเรียนมีงานเทศกาล, ทุกห้องจะต้องส่งตัวแทนไปแสดงความบันเทิงต่อทั้งชั้น ม 6. กลุ่มของพวกเราไม่รู้จะแสดงอะไร, แต่แล้วเขาก็พูด " มาแต่งกันว่าจะแสดงอะไร." แล้วเขาก็เริ่มเขียนบท. ผมไม่มีวันลืมว่าผมขำจนเกือบจะกลิ้งไปกับพื้นเมื่อผมได้อ่านบท, ผมไม่เคยรู้เลยว่ามีอะไรจะสนุก น่าขำกว่านี้ในโลก !
Our performance faithfully kept to his comedic script. After watching our play, the whole sixth grade laughed, even the teachers were laughing. Our team eventually won the gold prize, we were even given a wooden shield sculpture as a reward. I can still vividly remember what sort of character I was playing.
การแสดงของพวกเราเล่นตามบทที่เขาแต่ง. หลังจากที่ได้ชมพวกเราแสดง, นักเรียน ม 6 ทั้งหมด หัวเราะ ครื้นเครง, แม้แต่คุณครูด้วย. ทีมของพวกเราได้ชนะเลิศเหรียญทอง, พวกเรายังได้โล่ไม้สลักเป็นรางวัลอีกด้วย. ผมยังจำได้อย่างชัดแจ้งว่าตัวละครแบบไหนที่ผมเล่น.
Later on, we both entered the same junior high. But he would go on to enroll in some high school far away, and followed by some university even farther away.
จากนั้น, พวกเราทั้งคู่ย้ายไปเข้าโรงเรียน ม ต้น เดียวกัน. แต่เขาเข้า โรงเรียน ม ปลายอื่นที่อยู่ไกลออกไป, และจากนั้นก็เข้ามหาวิทยาลัยที่ไกลออกไปอีก.
I kept thinking to myself, could I ever make everyone laugh uncontrollably like he could? I also wondered whether his script had changed my life......
ผมคิดกับตัวเองเสมอ, ว่าผมจะสามารถทำให้ทุกคนหัวเราะอย่างหยุดไม่ได้แบบที่เขาทำได้ไหม ? ผมยังสงสัยว่าบทที่เขาเขียนนั้น เปลี่ยนแปลงชีวิตผม....
That thought had taken root in my mind and became entrenched in my memory.
นั่นฝังรากอยู่ในความคิดผมและถูกปกป้องอยู่ในความทรงจำ.
......Looks like there's still room for more. Might as well write a second reminiscence.
.....เหมือนจะมีเนื้อที่เหลือพอ. งั้นผมจะเขียนความทรงจำเรื่องที่สอง.
When I was in high school, I was briefly a member of the Literature Club. As I was also a member of another club which I took priority in, I could only go to the Literature Club once a week. The Literature Club only met on Mondays anyway, since the only members were myself and a girl one year my senior. When I knocked on the door for the first time, I saw her in her glasses, looking very knowledgeable. That was the sole member, and also the president of the Literature Club. I had completely forgotten what my upper classman had said to me back then, she probably never even said a single word.
ย้อนกลับไปตอนผมอยู่ในโรงเรียน ม ปลาย, ผมได้เป็นสมาชิกชมรมวรรณกรรมเป็นช่วงสั้นๆ. เนื่องจากผมเดิมทีเป็นสมาชิกชมรมอื่นอยู่ก่อน ซึ่งผมมีหน้าที่อยู่ในนั้น, ผมสามารถไปชมรมวรรณกรรมได้เพียงสัปดาห์ละครั้งเท่านั้น. ชมรมวรรณกรรมมีนัดพบเฉพาะวันจันทร์เท่านั้น, เพราะมีสมาชิกเพียงแค่ผมและพี่สาวที่เรียนอยู่สูงกว่าผม ปีนึง รวมสองคนเท่านั้น. เมื่อผมเคาะประตูเข้าไปทีแรก, ผมเห็นเธอในแว่นของเธอ, ผมดูเหมือนผู้รู้มาก. นั่นล่ะ สมาชิกทั้งหมดของชมรม, และประธานชมรมวรรณกรรม. ผมลืมหมดแล้วว่าพี่เขาพูดอะไรกับผมบ้างในตอนนั้น, บางทีเธออาจจะไม่ได้พูดอะไรสักคำก็ได้.
After joining for a while, we began to work on a periodical published by the club. I really don't feel like recalling just what I wrote in it, I just know that it wasn't novels. I was in charge of the cover illustration as well, which I'm not keen on recalling as well. It wasn't possible to fill up the pages in the periodical with just the two of us, so sempai called up some of her friends to write some articles. Though they were all people I didn't know, one of their names left a deep impression on me, to which I still remember to this day.
หลังจากเข้าชมรมไม่นาน, พวกเราเริ่มออกเอกสารประจำงวด ของชมรม. ผมจำไม่ได้แล้วว่าผมเขียนอะไรลงในนั้นบ้าง, ผมรู้แต่มันไม่ใช่นิยาย. ผมมีหน้าที่ตกแต่งภาพด้วย (cover illustration) ซึ่งผมก็จำไม่ค่อยได้เหมือนกัน, มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เอกสารประจำงวดๆ จะออกทันถ้าทำแค่สองคน, รุ่นพี่เลยเรียกเพื่อนๆ เธอมาเขียนบทความบางส่วน. ทั้งหมดเป็นคนที่ผมไม่รู้จัก, แม้จะมี ชื่อหนึ่งในกลุ่ม ทำให้ผมประทับใจฝังอยู่ในความทรงจำของผม, ซึ่งยังจำได้จนบัดนี้.
As sempai was approaching third year, she decided to quit the club to concentrate on her studies. At the same time there were five new members coming in. I wasn't too sure why there were that many coming in. I was having so much fun in the other club that I soon stopped going to the Literature Club.
เมื่อรุ่นพี่เรียนชั้นปีสาม (ม 6), เธอตัดสินใจออกจากชมรมเพื่อมุ่งเน้นการเรียนของเธอ (ญี่ปุ่น ปกติพอขึ้นปีสาม การ์ตูนหรือนิยายแทบทุกเรื่อง นักเรียนจะเน้นการเรียนเหมือนกันหมด... ชีวิตช่างยากแท้) ขณะเดียวกันมีสมาชิกใหม่ร่วมเข้าชมรมถึง 5 คน. ผมมั่นใจว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่างเกิดขึ้น. แต่เพราะผมสนุกมากอยู่กับชมรมอื่น ทำให้ผมเลิกไปที่ชมรมวรรณกรรม.
The next time I saw sempai was on her graduation day. I have no recollection of what we said then. We probably just had some friendly chatter, and then she faded from my memory. The last I saw of her was her back as she walked off.
อีกครั้งที่ผมเห็นรุ่นพี่ ก็เป็นวันที่เธอเรียนจบ. ผมจำไม่ได้หรอกว่าพวกเราคุยอะไรกัน. อาจจะพูดคุยกันเหมือนที่เพื่อนๆ คุย, แล้วเธอก็เลือนหายจากความทรงจำของผม. สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก็คือหลังของเธอที่กำลังเดินจากไป.
As to what that sempai's name was, I could never remember. She probably doesn't remember my name as well. But, I'm sure she would still remember that a person like me existed in her club back then.
อ่า สำหรับชื่อรุ่นพี่, ผมก็ไม่เคยจำได้เลย. เธออาจจะจำชื่อผมไม่ได้เหมือนกัน. แต่ผมมั่นใจว่าเธอยังคงจำได้ว่าครั้งหนึ่ง มีคนอย่างผมอยู่ในชมรมของเธอ.
Because I too remember a person like her existed in the club back then.
เพราะผมยังจำได้ ว่ามีคนอย่างเธอเคยอยู่ร่วมชมรมกับผม.
......After wasting the whole Author's Notes section on two seemingly fictional and inappropriate reminiscences, I sense how low I must have fallen. In perspective, excavating some old funny memories was nothing, there were other things that were giving me such a headache that I think I'm going to collapse......though I realized all things would eventually get sorted out, but it was a useless act, kind of like being a football that had fallen into a stream, wondering where the river would take it. Might as well put my energy somewhere.
....อ่า หลังจากเสียเนื้อที่ทั้งหมดของสาส์นจากผู้แต่ง ไปกับเรื่องที่เหมือนโกหกและการรำลึกถึงอดีต , ผมรู้สึกว่าตัวผมล่วงตกลง. ในมุมมอง, การขุดค้นถึงความหลังเก่าๆ มันไม่มีอะไร, มันเป็นแค่สิ่งที่ทำให้ผมปวดหัว ผมคิดว่าผมกำลังจะล้มลง.... ผมคิดว่าทุกอย่างควรจะแก้ไข, แต่มันก็ไม่มีประโยชน์, เหมือนกับลูกบอลตกลงไปในกระแสน้ำ, สงสัยจัง แม่น้ำจะพามันไปถึงไหน. ผมควรเอาแรงไปทำอย่างอื่น.
Finally, I would like to thank the publishers, everyone involved in the publishing of this book, and to all readers my most sincere thanks. May we meet again.
สุดท้ายนี้, ผมอยากจะขอบคุณสำนักพิมพ์, ทุกคนที่มีส่วนร่วมในการพิมพ์หนังสือนี้, และขอบคุณอย่างจริงใจต่อผู้อ่านทุกคน. บางที พวกเราอาจจะเจอกันอีกครั้ง.
Tanigawa Nagaru
ทานิกาว่า นาการุ : ผู้แต่ง The melancholy of suzumiya haruhi : Suzumiya haruhi no Yuuutsu
Epilogue
บทส่งท้าย
I began to contemplate what I should do next.
ผมใคร่ครวญว่าผมควรจะทำอะไรต่อไป.
The end-of-term assembly was over, and I obtained my term report card from Okabe-sensei, thus my high school life for this year had come to an end.
การประชุมตอนสิ้นเทอมเสร็จลงแล้ว, ผมได้รับใบรายงานผลการเรียนประจำเทอมจากอาจารย์โอคาเบะ, นั่นหมายความว่าชีวิตในโรงเรียน ม ปลายของผมปีนี้สิ้นสุดลงแล้ว.
Today was December 24th.
วันนี้ วันที่ 24 ธันวาคม.
The vanished Class 1-9 and its students had all been resurrected, including Koizumi, who didn't appear much in this story. Asakura had disappeared from Class 1-5 over half a year ago; Taniguchi continued his giddy mood of being in love; the seat behind me had once again been occupied by Haruhi; and there was no longer any flu epidemic in class. When I saw Nagato in the assembly hall, she wasn't wearing glasses. After the end-of-term assembly, I bumped into the sisterly duo of Asahina-san and Tsuruya-san, who waved and greeted me simultaneously. I also confirmed this while on my way to school this morning - Kouyouen School had now been restored as a prestigious private girl's school for the rich and famous.
ห้องเรียน 1-9 ที่หายไปรวมทั้งนักเรียนทั้งห้อง ตอนนี้ได้กลับมาเหมือนเดิมแล้ว, รวมถึงโคอิซึมิ, ที่ไม่ได้ปรากฏตัวมากนักในตอนนี้. อาซาคุระนั้นได้หายไปจากห้อง 1-5 มากว่าครึ่งปีแล้ว; ทานิคุจิยังอยู่ในช่วงตกหลุมรักของเขาต่อ; เก้าอี้ข้างหลังผมกลับกลายเป็นที่นั่งของฮารุฮิเหมือนเดิมแล้ว; และไม่มีโรคหวัดระบาดในชั้นเรียนต่อไป. เมื่อผมเห็นนากาโตะในอาคารประชุม, เธอไม่ได้ใส่แว่น. หลังการประชุมสิ้นเทอม, ผมบังเอิญพบคู่เหมือนพี่สาวน้องสาว อาซาฮินะและสซึรุยะ, ที่โบกมือไปมาทักทายผม. ผมได้ยืนยันเรื่องหนึ่งระหว่างทางไปโรงเรียนของผมเมื่อเช้านี้ - โรงเรียนโคโยเอ็นตอนนี้กลายเป็นโรงเรียน 'สตรี' เอกชนมีชื่อ สำหรับลูกคนรวยหรือมีชื่อเสียงเหมือนแต่ก่อน.
The world had been restored to its original state.
โลกกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว.
Yet, the choice to keep this world remained with me. I still had to go back with Nagato and Asahina-san - back to the morning of December 18th. If I didn't, the world would never be restored. Only by going back could restoration be possible. The thing is I still hadn't decided when I should go back. I had yet to explain all this to Asahina-san. She'd probably hear it from her future adult self. I did see her in the past few days, but I did not mention a single word to her.
ใช่, ทางเลือกที่จะเก็บโลกแบบเดิมนี้ไว้ ยังคงขึ้นอยู่กับผม. ผมยังต้องย้อนกลับไปพร้อมกับนากาโตะและอาซาฮินะ- กลับสู่เช้าวันที่ 18 ธันวาคม. ถ้าผมไม่ทำอย่างนั้น, โลกจะไม่มีวันเหมือนเดิมได้. มีเพียงแต่ต้องกลับไปซ่อมแซมก่อนเท่านั้น. แต่ว่าผมยังไม่ได้ตัดสินใจว่า ผมควรจะไปเมื่อไหร่ดี. ผมยังต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้กับอาซาฮินะก่อน. บางทีเธออาจจะได้ยินมันจากตัวเธอในอนาคตก็ได้. ผมเพิ่งเห็นเธอ (ในอนาคต) เมื่อไม่กี่วันก่อนเอง, แต่ตอนนี้ผมยังไม่ได้เล่าอะไรให้เธอฟังเลยสักนิด.
"Damn!"
"ฮึ่ม! "
After moaning meaninglessly, I embarked upon the corridor leading to the club room complex.
หลังจากส่งเสียงบ่นโดยไร้ความหมาย, ผมรีบวิ่งผ่านทางเดินที่นำไปสู่อาคารห้องชมรม.
Like a racing car, I would have to follow the golden rule of coming back to the starting point. It didn't matter whether I was lagging by two or three laps, that wasn't for me to decide anyway. The road and the scenery of the first lap and the final lap were the same, yet they carried different meanings. All I needed to do was to be careful not to get myself eliminated, and safely reach the finishing point so the checkered flag could be waved.
เหมือนกับแข่งรถ, ผมต้องทำตามกฏเหล็กที่จะต้องเริ่มต้นใหม่ที่จุดเริ่มต้น (start). มันไม่สำคัญว่าผมจะช้าไปสองหรือสามรอบสนาม, นั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องตัดสิน. เส้นทางหรือฉากประกอบรอบๆ ของรอบแรก หรือรอบสุดท้ายก็ยังคงเหมือนเดิม, เพียงแต่มันมีความหมายแตกต่างกันเท่านั้น. สิ่งที่ผมต้องทำก็แค่ระวังไม่ให้ผมถูกตัดสิทธิ์, และแตะเส้นชัยให้ได้จากนั้นก็รอธงที่เส้นชัยโบก.
......Forget it, it's pointless trying to say anymore.
....ลืมๆ ไปเหอะ. ไร้สาระที่จะพูดต่อ.
It was no use trying to justify my actions as it was I who made the decision to return to this side. It was different to Haruhi's thoughtless rampages, this decision was my own free will, I have thus chosen to be spun around meaninglessly.
ไม่มีประโยชน์ที่จะตัดสินการกระทำของผมเพราะผมเป็นคนตัดสินใจเลือกกลับมา สู่ ที่แห่งนี้. มันต่างจากการกระทำอย่างโมโหโทโสอันปราศจากความคิดของฮารุฮิ, การตัดสินใจครั้งนี้ ผมเลือกเอง, ( I have thus chosen to be spun around meaninglessly = ผมเลือกที่จะโดนปั่นหัวหมุนอย่างไร้สาระ เพราะฮารุฮิ ? )
In that case, someone needed to carry that responsibility and see things through to the end.
ในกรณีนั้น, ใครบางคนต้องรับความรับผิดชอบและทำให้สุด.
That person wasn't Nagato, it wasn't Haruhi either, but myself.
คนๆ นั้นไม่ใช่นากาโตะ, ไม่ใช่ฮารุฮิด้วย, แต่เป็นผมเอง.
"Serves me right......"
"เอาสักหน่อยน่า...." (กำลัง 'คิด' ตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง)
I began to lapse into self-pity and made a cool pose. It didn't matter if someone saw me, since no one would bother looking anyway. As I was thinking that way, I exchanged glances with an anonymous high school girl who was walking by. Very quickly she turned her eyes away and scuttled off. I said softly to her back a greeting which she probably couldn't even hear,
ผมเริ่มจมสู่ความสงสารตัวเองและวางท่าขรึม. มันไม่สำคัญว่าใครจะเห็นผม, เพราะคงไม่มีใครสนใจ. เมื่อผมคิดอย่างนั้น, ผมก็แลกเปลี่ยนรอยยิ้มกับนักเรียน ม ปลาย หญิงที่ผมไม่รู้จัก ขณะที่เดินสวนกัน. เธอคนนั้นหลบตาและและเร่งฝีเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว. ผมพูดเบาๆ ไปที่หลังของเธอ ซึ่งเธออาจจะไม่ได้ยิน,
"Merry Christmas."
"สุขสันต์ วันคริสมาต. "
If this were the last episode of a soap opera, shiny white snow crystals would begin falling, and the protagonist would catch one in his palm and exclaim, "Ah!" Or something like that. Looks like there's no hope of a White Christmas this year. Today's weather sure was surprising, it was actually a fine day.
ถ้านี่เป็นฉากสุดท้ายของละครโอเปร่าเศร้า, หิมะขาวราวแก้วคริสตัลก็คงจะเริ่มตกลงมา, และตัวเอกก็จะเริ่มจับแก้มตัวเองและอุทาน, "โอ้ ! " หรืออะไรราวๆ นี้. ดูเหมือนปีนี้จะไม่มีความหวังที่จะได้วันไวท์คริสมาต (หิมะตกเยอะๆ) แน่. อากาศวันนี้แปลกจริง, ก็เป็นเหมือนแค่ วันธรรมดาๆ วันหนึ่ง.
As a result, I became one of the main characters. A bystander would have already disappeared into the far corners of the galaxy by now, and become a relic of the past.
ตามนั้น, ผมเป็นตัวละครหลัก ตัวหนึ่งของเรื่อง. คนที่มุงดูฉากเมื่อกี้ ก็จะเดินหายไปในมุมไกลๆ แล้ว, และก็จะกลายเป็นเพียงอดีต.
"So, now what?"
"งั้น, ทำไงต่อ ? "
It was only now that I realized this. I really didn't know what to do. There's no doubt about it, I belong here. I realized that long ago. From the day Haruhi dragged me to the Literature Club room and I heard her declare indefinite occupation of the place, I had become part of this bunch already.
ตอนนี้เองผมถึงนึกขึ้นมาได้. ว่าจริงๆ แล้วผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี. ไม่ต้องสงสัยเลย, ผมเป็นคนของที่นี่. ผมรู้ตัวมานานแล้ว. จากวันที่ฮารุฮิลากผมไปสู่ห้องชมรมวรรณกรรมและผมได้ยินเธอประกาศครอบครองที่นั่น, ผมก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม.
Like the other members of the SOS Brigade, I would stand on the side actively protecting this world. No one made me do this, I raised my hand out of my own will.
เหมือนกับสมาชิกคนอื่นของกลุ่ม SOS, ผมต้องยืนอยู่ข้าง ปกป้องโลกนี้. ไม่มีใครสั่งให้ผมทำ, ผมยื่นมือช่วย ด้วยความต้องการของผมเอง.
In that case, there's only one thing I need to do.
กรณีนั้น,มีอย่างเดียวที่ผมต้องทำ.
It was easier to get up after falling on something instead of falling flat on the ground, though both involve falling. Let me rephrase this, I'll have to go back and pick up my other self who had fallen down. From the outcome, I can say it's for my own good.
มันง่ายที่จะลุกขึ้นเมื่อล้มลง ดีกว่าจะนอนนิ่งค้างอยู่บนพื้น, แม้ว่าทั้งสองอย่างที่ว่า จะล้มทั้งคู่. ให้ผมขยายความก็คือ, ผมต้องย้อนกลับไปและโอบอุ้มตัวผมคนที่ล้มลงไปนั้น. สำหรับผลที่เกิด, ผมพูดได้ว่า มันเป็นผลดีกับผม.
I walked up the stairs while focusing on today's upcoming activities. Haruhi and Asahina-san were in charge of buying the ingredients. I was spared the pain of being a human shopping cart, thanks to my being hospitalized. I didn't think this had anything to do with Haruhi being merciful, on the contrary, she's probably keeping the menu secret until the final moment, where she'd surprise everyone - that's what I thought anyway. Maybe she'd even use her experience from the lone island to hold a cheap and big "Hotpot in the Dark Christmas Party".
ผมเดินขึ้นบันไดขณะที่คิดว่าวันนี้จะต้องทำอะไรบ้าง. ฮารุฮิและอาซาฮินะมีหน้าที่ต้องออกไปซื้อเครื่องปรุง. ผมได้ปลดปล่อยความทุกข์ที่ต้องเป็นคนที่เหมือนรถส่งสินค้าอยู่ตลอด, ขอบคุณที่ผมต้องเข้าโรงพยาบาล. ผมไม่คิดว่านี่จะเกี่ยวกับการที่ฮารุฮิเป็นคนมีเมตตา , ตรงข้ามเลย, เธอคงอยากปิดเมนูอาหารไว้เป็นความลับจนกว่าจะนาทีสุดท้าย, ที่เธอจะทำให้ทุกคนแปลกใจ - นี่เป็นสิ่งที่ผมคิด. บางทีเธออาจจะใช้ประสพการณ์ที่เธอได้รับตอนเที่ยวเกาะโดดเดี่ยว (vol 3 lone island, anime ตอน 6,8) สำหรับทำ "หม้อไฟในปาร์ตี้คริสมาต " .
I wondered what ingredients were being used. As Haruhi was the chef, she'd probably prefer something stimulating and exciting. Who knows, she may have come up with an experimental hotpot, never before seen in the history of human cuisine. Still, no matter what was being boiled in the pot, it should be edible once cooked. Even Haruhi wouldn't be dumb enough to put something she couldn't digest into the pot. Though it'd be another matter if she had the stomach of a monster. Haruhi might be eccentric, but I'm sure her stomach's made of the same stuff as a normal human's, right? The only thing beyond human standards would probably be that brain of hers.
ผมสงสัยว่าจะใช้เครื่องปรุงอะไรบ้างนะ. เมื่อฮารุฮิเป็นแม่ครัว, เธอคงใช้บางอย่างที่น่าตื่นเต้นแน่. ใครจะรู้, เธออาจทดลองทำหม้อไฟ, ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในประวัติศาสตร์การทำครัวก็ได้. แต่ว่า, ไม่ว่าอะไรจะถูกต้มในหม้อ, มันก็กลายเป็นอาหารเมื่อปรุงเสร็จ. แม้แต่ฮารุฮิ ก็คงไม่โง่พอจะใส่อะไรที่เธอไม่สามารถย่อยได้ ลงไปในหม้อหรอก. มันอาจจะเป็นอย่างอื่นถ้าเธอมีกระเพาะของปีศาจ. ฮารุฮิเป็นคนประหลาด แต่ผมมั่นใจว่ากระเพาะเธอก็ทำมาจากชิ้นส่วนเหมือนมนุษย์ทั่วๆ ไปแหละ, ใช่ไหม ? สิ่งเดียวที่ต่างจากมาตรฐานของมนุษย์ทั่วๆ ไปก็คือ สมองของเธอเท่านั้น.
However, before having the hot pot party, I still had to dress up in a reindeer costume and provide some sort of entertaining performance. You can't even imagine how it feels to have to think of what the show would include.
อย่างไรก็ตาม, ก่อนปาร์ตี้หม้อไฟ, ผมยังคงต้องแต่งเป็นกวางเรนเดียร์และแสดงอะไรบางอย่างที่ทำให้คนดูเพลิดเพลิน. คุณคงจินตนาการไม่ออกหรอก ว่าควรจะแสดงอะไรบ้าง.
"Yare yare,"
"เอาล่ะ เอาหละนะ, "
The sigh of depression that I sealed away just last month (Refer Vol 5 The Day of Sagittarius) had once again come out of my mouth. Now don't be so picky! They may sound the same, but what I say may have different meanings if you interpret it differently. (Depending on the circumstances, "Yare yare" may have different meanings. It can sometimes mean "Oh boy" and can also be used to call someone out. )
อาการแสดงความหดหู่ที่ผมเลิกทำหลังเดือนก่อน (อ้างอิง Vol5 Day of Sagittarius, anime ตอน 11) ออกจากปากผมอีกครั้ง. อย่าจู้จี้นักน่า ! มันอาจจะดูเหมือนเดิม, แต่สื่อความหมายต่างกันได้ถ้าวิธีพูดต่างกัน. (ขึ้นอยู่กับเหตุการณ์, "เอาล่ะ" อาจมีความหมายอื่น. บางทีอาจหมายถึง "อ่า นาย" หรือใช้เรียกคนอื่นก็ได้.)
I gave myself an excuse for reusing this phrase, while jotting a must-do Pre-determined Event down in the diary in my head.
ผมขอโทษตัวเอง ที่ต้องใช้ประโยคนี้อีกครั้ง, ขณะที่บันทึก เหตุการณ์-จำเป็น-ต้องทำ-ถูกกำหนดไว้ก่อนแล้ว ลงไว้ในหัว.
This Pre-determined Event was something I had to do if I wanted to continue staying in this world.
เหตุการณ์ที่กำหนดไว้ก่อนแล้วนี่ เป็นบางอย่างที่ผมจะต้องทำ ถ้าผมยังต้องการจะอยู่ในโลก 'แบบ' นี้ต่อไป.
I have to find a time in the near future to go back and restore the world.
ผมต้องหาเวลาสักช่วงในอนาคตใกล้ๆ นี้ เพื่อเดินทางย้อนกลับไปซ่อมแซมโลก.
As I approached the club room, I could smell the food coming to my nose. That was enough to make me full. Where did this sense of satisfaction come from? I was supposed to go back to pick up the mess some time later, yet I was already feeling so satisfied before I even made my move. Now wasn't I a bit too easy to satisfy!?
เมื่อผมไปถึงห้องชมรม, ผมได้กลิ่นอาหารมาแตะจมูก. นั้นต้องทำให้ผมอิ่มแน่. ความรู้สึกพอใจนี่มาจากไหนกันนะ ? ไว้ผมค่อยย้อนไปแก้ไขปัญหาทีหลัง, ตอนนี้ผมรู้สึกพอใจก่อนที่จะทำอะไรซะอีก. นี่จะไม่พอใจง่ายไปหน่อยเหรอ ?
Ah well, it's not too bad. Before then,"
อา เยี่ยม, มันก็ไม่เลว. ก่อนนั้น...
There was still time. The one in charge of the operation would be the me in the future, though it was neither the me from the distant future, nor the me from the next moment.
ตอนนี้ยังมีเวลา. คนที่มีหน้าที่จะต้องทำเรื่องตะกี้ ควรจะเป็นตัวผมในอนาคต, ถึงแม้จะไม่ใช่ตัวผมในอนาคตอันไกลมาก, แต่ก็ไม่ใช่ตัวผม ในอีกสักพักแน่.
I grabbed the doorknob of the Literature Club room and asked the world a question,
ผมจับลูกบิดประตูห้องชมรมวรรณกรรมและถามคำถาม ต่อโลก,
Hey, mind if you wait for a while? Before I go back to have you restored, can you just wait a little longer?
นี่, นายจะรอสักพักได้ไหม ? ก่อนที่ผมจะย้อนกลับไปซ่อมแซมนาย, นายรออีกหน่อยได้ไหม ?
At least......
อย่างน้อย....
Until after I've tried out Haruhi's hot pot. It shouldn't be too late to go after that, right?
รอจนหลังจากผมได้ชิมหม้อไฟของฮารุฮิ. มันคงไม่สายไปใช่ไหม ?
(Epilogue End)