2007/Dec/03

น่ารัก...

นี่คือคำจำกัดความสำหรับตอนนี้ของผม

ถ้าพูดถึงรสชาติของความสนุกสนาน เฮฮา มีอยู่สองตอนก่อนหน้านี้ที่ผมคิดว่ามันสนุกกว่า

แต่สำหรับตอนนี้ ผมให้คะแนนตอนนี้มากที่สุดใน 9 ตอนที่ผ่านมา

อาจเพราะผมชอบบรรยากาศจากตอนนี้

 

...คนเราจะมีชีวิตอยู่ได้สักกี่ปี เราเกิดมาเพื่ออะไร และชีวิตต้องพบกับอะไรบ้าง

..ทำไมฉันถึงได้พบกับเธอ ทำไมผมถึงบังเอิญเป็นเพื่อนกับคุณ และหากวันหนึ่งวันใด คนหนึ่งคนใดต้องจากไป.

.มันอาจจะต้องเศร้า หากแต่ มันก็มีอะไรบางอย่าง ที่สวยงามอยู่ ในความทรงจำ ในความสัมพันธ์..

เก็บสิ่งดีๆ ไว้้ เก็บความทรงจำอันแสนหวานไว้ แล้วคุณก็จะยิ้มได้เสมอ...

 

 

Episode 9 : Until the Very End of the Dream

ตอนที่ 9 : กระทั่ง ณ จุดสิ้นสุดแห่งความฝัน

 

ความทรงจำ ในคืนที่เราสามคนเสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน :

ฟูโกะน้องสาวคนเล็กในครอบครัว ถึงเธอจะทำตัวเหมือนเด็ก ที่อดใจไม่ไหวยามมีของเล่นที่ต้องใจวางอยู่เบื้องหน้า จะต้องแกะกล่องออกมาเล่นให้ได้ แต่เธอก็มีคำแนะนำบางคำที่มีความเป็นผู้ใหญ่เพียงพอให้แก่พี่ชายและพี่สาวของเธอ ในค่ำคืนนี้เราได้ยินเสียงหัวเราะอันสดใสของฟูโกะ และสุดท้ายทั้งสามก็นั่งแอบอิงผิงกำแพงห้องหลับไป

 

 

ความทรงจำที่หายไป

บางครั้งยามว่าง คุณเคยใช้เวลาว่างๆ นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาในอดีตบ้างไหม คุณเคยรู้สึกไหม ว่าตัวคุณเคยผ่านเรื่องราวบางอย่าง เคยรู้จักกับใครบางคน ซึ่งมันสำคัญต่อคุณ แต่ว่าอาจเพราะเวลาที่ผ่านมานาน หรือเพราะชีวิตได้พบเจอเรื่องราวมากมาย ทำให้คุณลืมเลือนมันไป บางครั้งผมก็เคยนึกถึงเพื่อนเก่าที่สนิท แต่เพราะตอนนั้นยังเด็กจึงไม่ได้บันทึกเบอร์โทรศัพท์ติดต่อไว้ จึงไม่อาจติดต่อกับเพื่อนเก่าคนนั้นได้อีกต่อไป จะอย่างไรก็ตาม ความทรงจำช่วงที่ดีๆ เหล่านั้น มันก็ยังอยู่ในใจมาเนิ่นนาน ยิ้มได้ไหม? ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ดังนั้นการที่เรายังจำมันได้ ก็ดีกว่าจำไม่ได้จริงไหม ช่วงเวลาที่ดี ช่วงเวลาที่เศร้า จะอย่างไรมันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

 

 

ความทรงจำสุดท้าย : งานแต่งงานของพี่สาว

...กำมือกันไว้ พวกเราสนิทกัน...

และแล้วงานแต่งงานก็มีนักเรียนมาร่วมพิธีมากมาย ที่สุดแล้วพวกเขาก็หาได้ลืมเลือนเรื่องนี้โดยสิ้นเชิงไม่ ทุกคนเมื่อได้เห็นปลาดาวไม้ในตอนเช้าวันนั้น ต่างก็จำได้ถึงงานแต่งงานในวันนี้ ความรู้สึกของฟูโกะนั้น สื่อถึงผู้ที่ได้รับปลาดาวไม้ไปได้ สำเร็จแล้วนะ...

...ยินดีด้วยนะฟูโกะ... 

...ขอบคุณมากนะคะ ฟูโกะสนุกกับเวลาที่ผ่านมา กับพี่นากิสะ กับพี่โทโมยะมากเลย ขอบคุณค่ะ...

 

 

The place changes and goes, Like a wind , Like clouds,

สรรพสิ่งล้วนมีเปลี่ยนแปลง มีจากลา เหมือนดั่งสายลม ประหนึ่งมวลเมฆา,

 

Like the traces of hearth, no halt at the places.

ชีวิตคนเราก็เช่นกัน ไม่อาจหยุดนิ่งอยู่ที่หนึ่งที่ใดตลอดไปได้.

 

The place is so far away be far apart.

(ไม่เข้าใจ เดา ->) สักวันคงต้องจากไปแสนไกล.

 

People's hand does not reach, so merely has the worship.

ยามเมื่อเราไม่อาจเอื้อมถึงได้ จึงทำได้แค่เพียงระลึกถึง.

 

The place is a lofty lord, can't meet nobody put on.

(ไม่เข้าใจ และไม่เดา) 

 

We will lose the place, so lofty which changes.

เราจะต้องสูญเสียทุกสิ่งไป เพราะความเปลี่ยนแปลง.

 

Not all we desired. However, we're never sad.

ถึงเราจะไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น. แต่เราก็ไม่เคยเสียใจ.

 

 

-ตอนที่ 9 จบ-

Comment

Comment:

Tweet


ขอบคุณจ้า
#9 by thomas sabo charms (66.79.161.21) At 2010-06-28 15:50,
ดีๆ
#8 by charm pandora (66.79.161.21) At 2010-06-28 15:49,
hi all !!
#7 by sears parts (124.157.191.197) At 2009-12-04 06:44,
Que se ra
#6 by scratch and dent (124.157.236.175) At 2009-11-13 12:32,
ขอบคุณค่ะ
#5 by โหลดเพลง (124.157.236.176) At 2009-10-06 14:27,
Que
#4 by sera (124.157.236.176) At 2009-10-03 12:11,
ดีๆ
#3 by ดีๆ (124.157.236.229) At 2009-09-22 09:11,
ดีๆ
#2 by ดีๆ (124.157.236.229) At 2009-09-22 04:24,
ขอบคุณจ้า
#1 by ดาวโหลดเพลง (124.157.236.219) At 2009-09-09 10:43,