2006/Dec/15

Winning Endless Eleven

เดือน 11 ไม่มีสิ้นสุด

เหตุการณ์ในคราวนั้น มันเป็นเรื่องที่แปลกมาก.

หลังจากเทศกาลลอยกระทงได้สิ้นสุดลงไม่นาน. มันเป็นช่วงเวลาหลายวัน ที่แสนจะประหลาด. (ขอโมเมว่า เทศกาลลอยกระทง เกิดในช่วงวันหยุดปิดเทอม เดือนพฤศจิกายน ... โอ้ว มั่วสุดๆ)

ผมกำลังนั่งเล่น นอนเล่น อยู่ในห้องนอนของผม. แม้บ้านผมจะไม่รวย แต่อย่างน้อยให้ห้องผมก็มีทั้งทีวี ทั้งแอร์ ทั้งคอม ทั้งดีวีดี ทั้งเครื่องเสียง surround ทั้งตู้เย็น ทั้งตู้เสื้อผ้า ทั้งเตารีด นี่ยังไม่นับเตียงนอนใหญ่ๆ อีกเตียง และยังตู้เก็บการ์ตูน โต๊ะหนังสือ อีกนะ (โอ้... ทั้งหมดนี่ยัดอยู่ในห้องเดียวได้ยังไงกันล่ะนี่...). ผมเปิดๆ ปิดๆ ทีวี จอ LCD 30 นิ้ว ดูหมอโฮจุน กำลังกินลาบก้อย ที่แด จัง กึม จัดมาให้อยู่. แหม ดูแล้วข้อยสิอยากซดด้วยหลาย ! มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง ที่ตื่นซะบ่ายและไม่รู้จะทำอะไรดี. แต่ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ไม่มีแรงจะประจัญหน้ากับการบ้านปิดเทอมนี้ ที่สุมกองอยู่เป็นภูเขา, ดังนั้นผมจึงฆ่าเวลาเล่น โดยนั่งดูทีวีอย่างเกียจคร้าน.

เมื่อโฮจุนยัดลาบเข้าปากไป สอง สามจาน ผมก็เริ่มเบื่อ ไอ้หมอหนวดแหลมนี่จะกินไปถึงไหนนะ แล้วก็สงสัยว่า ทำไมแด จัง กึมอยู่ๆ ก็โผล่มาทำกับข้าว ในเรื่องโฮจุนได้ หรือว่าเพราะอยากจะเป็นหมอเหมือนกัน เลยแอบมาศึกษางานจากโฮจุน ? ทันใดนั้นเองผมเกิดลางสังหรณ์ประหลาด รู้สึกเหมือนว่าฮารุฮิกำลังจะทำอะไรบางอย่าง.

ผมไม่ได้เจอฮารุฮิมาหลายวันแล้ว เพราะก่อนนี้ผมพาน้องสาวผมไปเยี่ยมญาติที่โคราช (ใช่สิ ผมมันคนอีสาน แล้วไงเหรอ) เพื่อใช้เวลาช่วงปิดเทอมนี้ไปลิ้มรสซกเล็กอร่อยๆ กิ้งก่าย่างแดดเดียว ตั๊กแตนทอดกรอบ ส้มตำปู อู้ว เด็ดๆ ทั้งนั้น. ผมเพิ่งจะเดินทางกลับมาอย่างปลอดภัย เมื่อคืนวานนี่เอง. ก่อนหน้านี้ ตลอดช่วงปิดเทอม สมาชิกกลุ่ม SOS (Save the world by Overload it with Sex) ไม่ค่อยมีโอกาสเจอกันเลย. ผมจึงได้เจอฮารุฮิแต่ในตอนฝันเท่านั้น...เสียดายจังทำไมไม่เป็นอาซาฮินะ นะ. คุณจำได้ไหม แค่วันแรกของการปิดเทอม พวกเราก็รวมกลุ่มกันตามคำสั่งเธอไปเที่ยวที่เกาะโดดเดี่ยวแปลกประหลาดนั่น และปิดฉากการท่องเที่ยวเป็นกลุ่มของพวกเราไปตั้งนานแล้ว. ถึงแม้ฮารุฮิจะวางแผนบางอย่างไว้ แต่ก็ไม่มี "การเที่ยวด้วยกัน" อีกเลย. จึงเหลือแค่ครั้งนั้นไว้เป็นความทรงจำในปิดเทอมของปีนี้ ผมว่ามันน่าจะไม่เพียงพอสำหรับเธอ.

"เซ็งโว้ย..."

ขณะที่ผมกำลังเซ็งกับตัวเอง อยู่ๆ มือถือที่เงียบมานานของผมก็ดังขึ้น

"เธอโทรมาทำไมหว่า ? "

หมายเลขที่โชว์อยู่บนหน้าจอมือถือเป็นเบอร์ของสุซึมิยะ ฮารุฮิ.

หลังปล่อยให้มือถือของผมดังไปสามครั้ง, ผมก็กดปุ่ม "พูด" นิ่มๆ. ผมพอจะเดาได้ว่าอีกเดี๋ยวฮารุฮิจะพูดอะไร. ผมชักประหลาดใจตัวเองแหะ เดาได้ไงหว่า.

"ว่างป่ะแก ? "

นี่เป็นประโยคแรกจากฮารุฮิ.

"ให้ทุกคนมาเจอกันที่หน้าสถานีรถไฟ ตอนบ่ายสอง ไม่มาตบกลิ้ง ! "

แล้วเธอก็วางหูไปทันที. ไม่มีมาจิ๊จ้ะอี้อ้อ เค้าเหมือนในฝันเลย ? ไม่มีแม้แต่จะรอให้มั่นใจว่าคนที่รับสายน่ะเป็นผมหรือเปล่า. ที่สำคัญที่สุด เธอรู้ได้ไง ว่าผมไม่มีอะไรจะทำ ? แต่ก็ช่างเหอะ จริงๆ แล้ววันนี้ผมก็ไม่มีไรทำจริงๆ แหละ.

อยู่ๆ เสียงมือถือก็ดังอีกรอบ.

"อันหยัง ? " ผมถาม

"ฉันลืมบอกว่านายต้องเอาอะไรมาบ้าง. "

จากนั้นเธอก็รีบบอกสิ่งที่ต้องเอาไป พูดเร็วอย่างกะรัวยิงปืนกล.

"อ่า, ขี่จักรยานมานะและเอาตังมาให้พอด้วย, แค่นี้นะ~! "

แล้วก็วางสายทันที.

ผมโยนมือถือไปข้างๆ และคิดไปเรื่อยเปื่อย. เกิดอะไรขึ้นหว่า ? ทำไมผมถึงได้รู้สึกแปลกๆ ล่ะ ยังกับนี่เป็นความฝันยังไงไม่รู้ ?

เสียงกรีดร้องดังมาจากทีวี. ผมเหลือบมอง โฮจุนอยู่ๆ ก็ทรุดไป มีเลือดออกมาทางมุมปาก และมีแด จัง กึม ชำเลืองมองด้วยสายตาอำมหิต หรือนี่จะเป็นแผนสังหาร เพื่อขึ้นเป็นหมอใหญ่แทนโฮจุน !

ปิดเทอมใกล้จะสิ้นสุดแล้ว.

เสียงกบร้องได้ยินผ่านกำแพงบ้าน, ซึ่งเปิดแอร์ไว้.

"เธอนี่ช่างเหลือเชื่อ...เสียดายตัวจริงไม่เหมือนตัวในฝันเลย... "

ฮารุฮิ. ยัยนั่น...ให้รวมกันเที่ยวที่เกาะโดดเดี่ยว ทันทีที่ปิดเทอมยังไม่พอเหรอ ? เธอต้องการอะไร ? ผมไม่อยากจะออกจากห้องเปิดแอร์นี่เลย.

แม้ว่าผมจะเคือง, แต่ผมก็เป็นคนว่าง่าย จึงเดินไปเปิดตู้และหาของที่เธอบอกไว้ออกมา.

"คิยอน, นายนี่ช้าจริง! ให้มันขะมักเขม้นกว่านี้หน่อยได้ไหม ? "

สุซึมิยะ ฮารุฮิ โยนกระเป๋าถือลง ขณะเดียวกับที่ชี้นิ้วมาที่ผมอย่างไม่พอใจ. ยัยคนนี้มาแนวเดิมไม่เคยเปลี่ยน.

"มิคุรุ, ยูกิ และก็โคอิซึมิ ทุกคนมาถึงก่อนนายหมดเลย. นาย, จะต้องให้หัวหน้ารอนายเหรอ... นี่หมายความว่าไง ? อยากโดนลงโทษใช่ไหม ! ตบเพี๊ยะๆ! "

ผมเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง ที่จุดนัดพบ. นี่ขนาดผมมาก่อนเวลานัดตั้ง 15 นาทีนะนี่. ดูเหมือนทุกคนจะรู้ล่วงหน้าว่าฮารุฮิจะเรียกพวกเราออกมา เลยเก็บรวบรวมของได้อย่างเร็วปานสายฟ้า. ขอบคุณนะ เจ้าพวกแสนรู้ ผมต้องจ่ายให้ทุกคนอีกแล้ว. ผมชินกับมันแล้ว และก็ยกธงขาวกับเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว. ความจริงก็คือ ผมแค่เป็นคนขี้เกียจๆ คนหนึ่ง, การจะมาให้ถึงก่อนบุคคลพิเศษที่มีเบื้องหลังเฉพาะตัวทั้งสามคนนี่น่ะ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หรอก.

ผมพยายามจะไม่ใส่ใจฮารุฮิ, และเริ่มต้นทักทายกับสมาชิกคนอื่นในกลุ่ม แม้ว่าจะยังเจ็บแก้มที่โดนตบอยู่.

"ขอโทษนะที่ทำให้พวกเธอต้องรอ. "

การทักทายของผมต่อสองคนแรกในกลุ่มไม่ค่อยสำคัญ แต่กับอีกคนที่เหลือผมไม่สามารถละเลยรายละเอียดได้. ภายใต้หมวกที่ประดับด้วยริบบิ้นจนสวยงาม อาซาฮินะ มิคุรุ ยิ้มให้อย่างอบอุ่น และพยักหน้าต้อนรับผม.

"ไม่เจ็บมากใช่ไหมจ้ะ ? "

อาซาฮินะหิ้วตะกร้าไว้. ข้างในตะกร้าดูเหมือนจะเต็มไปด้วยข้าวของที่กระตุ้นอารมณ์ผม ทำให้ความเจ็บแก้มของผมหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะเกิดความกระหาย (ที่จะได้ดูเธอใส่) ขึ้นมาแทน. ผมหวังจะแช่อยู่ในบรรยากาศนี้นานๆ แต่ก็มีมารตัวหนึ่งปรากฏและคร่ามันไป.

"ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ. คุณไปเที่ยวที่ไหนบ้างหรือเปล่าหลังจากพวกเราเจอกันครั้งก่อน ? "

โคอิซึมิ อิซึกิ เผยยิ้มฟันผุเป็นบางซี่ และยกหัวนิ้วโป้งให้ผม. แม้วันหยุดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนผ่านไปหลายวันแล้ว แต่หน้าที่กำลังยิ้มของเขาก็ดูเหมือนจะมีแผนการลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่. ทำไมนายไปเที่ยวที่ไหนสักที่ล่ะตอนนี้ ? ทำไมพอฮารุฮิเรียกตัวปุ๊ปก็รีบมาทันที ? หือ... ยิ่งนายมาเร็วเท่าไร ยิ่งทำให้ผมสงสัยและคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากขึ้น...หรือกลัวว่าถ้าไม่มา ยัยนั่นจะตบนาย เหมือนที่ชอบตบผม ?

สายตาผมมองผ่านจอมปั้นหน้า โกหกหลอกลวง กวาดไปเรื่อยๆ และที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ นากาโตะ ผู้มีชีวิตอยู่ได้ โดยวันทั้งวัน ไม่ต้องพูดอะไรเลย. เธอใส่อยู่ในชุดเสื้อยืดเขียนคำว่า 'โสด' กางเกงยีน ยืนเยื้องจากผม. เธอเป็นคนหนึ่งที่ผมไม่เคยจะสนิทด้วยสักที.

"..."

นากาโตะเงยหน้าขึ้นมองผม และผงกศีรษะเล็กน้อย. บางทีนี่อาจจะเป็นการทักทายผม.

"เมื่อทุกคนมาแล้ว, ก็ไปกันเถอะ ! "

ผมถาม ต่อคำสั่งของฮารุฮิ :

"ไปไหนเหรอ ? "

"แกล้งโง่หรือไง เอาชุดว่ายน้ำมากัน คิดว่าจะไปไถนากันเหรอ ? "

ผมเหลือบมองว่าผมถืออะไรอยู่ในมือขวา : เป้กีฬาสะพายหลังที่มีผ้าเช็ดตัวและชุดว่ายน้ำของผมอยู่ข้างใน. เออ เว้ย เอาชุดว่ายน้ำมานี่หว่า แหม ตอนแรกนึกว่าจะไปปาร์ตี้ยาอี กันซะอีก.

"ช่วงลอยกระทงก็คือช่วงลอยกระทง, และพวกเราควรทำกิจกรรมสำหรับช่วงลอยกระทง. มีแต่เพนกวินและหงษ์เท่านั้นแหละที่ว่ายน้ำกลางหน้าหนาว. "

ยกตัวอย่างอะไรของเธอ, นั่นน่ะมันเป็นพฤติกรรมตามธรรมชาติต่างหาก ไม่สร้างสรรเอาซะเลย. แล้วไอ้เรื่องว่ายน้ำนี่ มันกิจกรรมสำหรับช่วงลอยกระทงตรงไหนไม่ทราบ ? ผมไม่ใช่คนที่เธอจะมาเอาใจด้วยตัวอย่างมั่วๆ เกี่ยวกับว่าสัตว์ และพฤติกรรมมั่วๆ อย่างชวนกันเล่นสงกรานต์วันลอยกระทงอะไรแนวๆ นี้หรอกนะ.

"เวลามันติดปีกบิน ดังนั้นเราควรจะทำทันทีที่เราคิดอะไรออกมาได้นะ ! นี่เป็นโอกาสเดียวในชั่วชีวิตสำหรับช่วงปิดเทอมลอยกระทงปีแรกของชีวิต ม ปลาย นะ ไปเล่นสงกรานต์กันที่สระว่ายน้ำเถอะ ! "

เหมือนเคย ฮารุฮิไม่เคยคิดจะฟังความเห็นคนอื่นเลย. มีความจริงอย่างจะบอกนะ นอกจากผมแล้ว สมาชิกคนอื่นในกลุ่มก็ไม่เคยอยากจะแนะนำอะไรฮารุฮิเลย ดังนั้นความเห็นเดียวที่จะเข้าหูซ้ายและทะลุหูขวาของเธอก็คือความเห็นของผมนี่แหละ. ว่าถึงสาเหตุแล้ว ก็เพราะฮารุฮิเป็นคนไม่มีเหตุผลเอาซะเลย... แต่ผมจมกับชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ว่าต้องเป็นคนเดียวในกลุ่มที่มีสามัญสำนึก. ช่างเป็นชะตาที่เหมือนโดนสาปแช่ง....

ขณะที่ผมกำลังคิดเพ้อเจ้ออยู่ -

"เอาล่ะๆ, ขี่จักรยานไปสระน้ำกัน ! "

คำสั่งจากฮารุฮิถูกประกาศออกมา. แม้จะไม่เห็นด้วย แต่ก็โดนบังคับให้ต้องทำ.

เมื่อผมสังเกตุดู ผมพบว่าแม้แต่โคอิซึมิก็โดนสั่งให้เอาจักรยานมาด้วย. ขณะที่สามสาวเดินเท้ามา. ขอบอกสักนิดว่าเรามีจักรยานสองคัน แต่มีคนห้าคน. ยัยคนนี้ คิดอะไรอยู่ในใจนี่ ?


รอบตัวอย่าง โปรดติดตาม ตอนต่อไป (ถ้าแต่งต่อ)

 

Comment

Comment:

Tweet


watch naruto online!!
#17 by naruto episodes (124.157.189.199) At 2010-01-03 16:27,
hi all !!
#16 by sears parts (124.157.191.197) At 2009-12-03 12:11,
Que se ra
#15 by scratch and dent (124.157.236.46) At 2009-11-12 03:37,
ขอบคุณค่ะ
#14 by โหลดเพลง (124.157.236.176) At 2009-10-06 00:59,
Que
#13 by sera (124.157.236.176) At 2009-10-03 12:10,
ดีๆ
#12 by ดีๆ (124.157.236.229) At 2009-09-22 09:09,
ดีๆ
#11 by ดีๆ (124.157.236.229) At 2009-09-22 04:22,
ขอบคุณจ้า
#10 by ดาวโหลดเพลง (124.157.236.219) At 2009-09-09 10:42,
5555+ฮาหลาย มาเเต่งต่อนะคะbig smile cry
#9 by Yumeno☆Misu At 2009-03-29 18:11,
คิดได้ไงแหล่มๆๆ
#8 by กงสี (124.121.224.135) At 2008-03-16 21:46,
ยอมโง่เพราะรัก
#7 by น้องอ้อมกับน้องรักษ์เด็กป่าพะยอม รร.ลานโย (61.19.65.53) At 2007-09-05 20:43,
สนุกมากเลย
#6 by น้องอ้อม (61.19.65.53) At 2007-09-05 20:39,
#5 by อรทัย น้องอ้อม (61.19.65.53) At 2007-09-05 20:37,

ก๊ากๆๆๆ หื่นสิครับดี
#4 by นิด (124.120.52.240) At 2007-04-13 17:05,
อ๊ะ....ที่นี่ที่ใหน......แล้วเราเป็นไครหว่า

แต่ลาบก้อย ที่โฮจุนกินนี่ น่าอร่อย......แต่กินแล้วตายนี่ไม่ใหวนา
#3 by motosuva (203.188.24.32) At 2006-12-15 15:51,
หลงเข้ามาจริงๆด้วยอ่า~
555 ไอ้บทรำพึงรำพันบ้าบอคอแตกไปต่างๆนานานี่ สมเป็นเจ้าคิยอนจริงๆเลย ให้ดิ้นตายเหอะ!
ว่าแต่ คิยอนก็ติดโฮจุนเรอะ!!
...ถ้าแต่งต่อ ก็จะรออ่านนะคะ
ไม่รู้หลงเข้ามาอ่านได้ยังไง ปกติเคียวน์มันแค่หื่น พอโดนบิดแล้วโฉดบวกเข้าไปด้วยอีกตั่งหาก 555 ว่าแต่หมอโฮจุนตายแล้วหรอสปอยล์ไมอ่ะยังไม่ได้ดู แถมบอกตัวคนร้ายซะเสร็จสัพเลยด้วย กร๊าก
#1 by tanbee (61.7.158.147 /61.7.158.147) At 2006-12-15 13:19,